Het is alweer ruim twintig jaar geleden dat Giant’s debuutalbum Last of the runaways uitkwam. Een album dat nog steeds wordt gezien als een klassieker in het melodieuze hardrock genre. Ook opvolger Time to burn uit 1991 mocht er zijn. Giant draaide toen voornamelijk rondom de broers Dann (zang/gitaar) en David Huff (drums). En met Alan Pasqua op keyboards en Mike Brignardello op bas leek er een gouden toekomst weggelegd voor de band.

Het liep echter anders. Pasqua hield het na Time to burn al snel voor gezien waardoor niet lang daarna werd besloten de band dan maar op te doeken. Dann Huff richtte zich op het produceren en zou daar behoorlijk succesvol mee worden. (o.a. Shania Twain en Megadeth)  Toch komen de mannen in 2001 weer bij elkaar wat resulteert in het album III. Het blijkt voor Dann Huff echter onmogelijk om zich full-time te richten op Giant. In overleg met Dann besluiten broer David en Brignardello met Giant door te willen gaan. Na een lange zoektocht vinden ze in zanger Terry Brock (Strangeways) de juiste vervanger voor Dann en wordt John Roth (Winger) de nieuwe gitarist. Dan Huff blijft echter wel zeer betrokken bij de band want een groot deel van de songs op dit nieuwe album zijn mede afkomstig van hem. Ook speelt hij lead gitaar op diverse tracks.

Je zou toch denken dat met Brock in de gelederen en de betrokkenheid van Dann Huff er een fantastisch album gemaakt moet kunnen worden. Helaas moet ik concluderen dat dit niet het geval is. Last of the runaways en Time to burn hebben de tand des tijds prima doorstaan maar Promise land klinkt nu al gedateerd. Het is allemaal niet slecht maar de vonk slaat geen enkele keer over. De songs zijn stuk voor stuk te saai en te voorspelbaar. Het goede gitaarspel van Roth en de prima solo’s van Huff tillen de songs niet naar een hoger niveau. Daar zijn de nummers gewoon te voorspelbaar voor. Opmerkelijk is ook de prestatie van Brock. Een geweldige zanger die vreemd genoeg op dit album totaal geen indruk maakt. Als je Brock in volle glorie wil horen luister dan maar eens naar het album Nowhere land van gitarist Mike Slamer uit 2006. Een wereld van verschil.

Nee, songs als Believer, Promise land, Never surrender, Prisoner of love, Through my eyes en I’ll wait for you zijn allemaal leuk en aardig maar ze gaan het ene oor in en het andere oor uit. Jammer!