Na het geweldige Lipservice uit 2005 en het eveneens indrukwekkende Domino effect uit 2007 waren de verwachtingen voor Need to believe ook dit keer hoog gespannen.

Helaas worden die verwachtingen niet helemaal waargemaakt. Laat ik voorop stellen dat Gotthard altijd garant staat voor kwaliteit want slechte albums hebben ze nog nooit gemaakt. Dat geldt ook voor Need to believe. Het is alleen jammer dat de band de opwaartse spiraal die ze met beide voorgangers te pakken had niet heeft weten vast te houden. Zowel Lipservice als Domino effect barstte van de inspiratie. Need to believe is meer een herhaling van wat we al kennen en ook nog eens een stuk minder overtuigend.

Opvallend is ook het stemgeluid van zanger Steve Lee. Hij blijft een geweldige zanger maar toch klinkt hij tijdens de hardere nummers op dit album nogal geforceerd. Alsof zijn keel word dichtgeknepen terwijl hij zingt. Het grootste probleem is echter het feit dat de nummers niet blijven hangen. Je hebt het allemaal al eens gehoord. Nummers als Unspoken words, Unconditional faith, I don’t mind en het titelnummer zijn allemaal leuk en aardig maar de echte vonk slaat nooit over.

Neemt niet weg dat de echte Gotthard fans er waarschijnlijk maling aan zullen hebben en met volle teugen genieten van Need to believe. En waarom ook niet? Het standaard niveau van een Gotthard album ligt nog altijd hoger dan menig andere band ooit zal bereiken. Dat gegeven is eigenlijk al een hele prestatie.