Zo af en toe zijn er concerten waarbij je vanaf de eerste seconde het gevoel hebt dat het een speciale avond gaat worden. Zo ook bij Great White in The Rock Temple. Want wat de band deze avond laat zien en horen is van grote klasse.

Het lijkt erop dat de vijf heren uit California iets willen bewijzen na alle commotie rondom de band en het feit dat voormalig  zanger Jack Russel na allerlei rechtzaken zijn eigen versie van Great White heeft opgezet. Nogal een verwarrende situatie dus want welke van de twee maakt nou de meeste aanspraak op de naam Great White? Het antwoord op deze vraag is na het eerste nummer deze avond al duidelijk. Er is momenteel maar één Great White en dat is de band die vanavond op het podium van The Rock Temple staat met oudgedienden Mark Kendall (gitaar), Michael Lardie (gitaar/keyboards) en Audie Desbrow (drums) aangevuld door bassist Scott Snyder en nieuwe zanger Terry Ilous, waarmee eerder dit jaar al het prima album Elation wordt uitgebracht.

Het is vooral Ilous die de verrassing van de avond blijkt te zijn. Want niet alleen zingt hij het nieuwe materiaal nog veel overtuigender dan op het album, ook de oude nummers kosten hem geen enkele moeite waardoor zijn voorganger geen seconde wordt gemist. Een groot compliment dus voor Ilous die op het podium ook nog eens een hartverwarmende uitstraling heeft en duidelijk geniet van de sfeer en het enthousiasme van de 150 aanwezige fans. En dat die fans zo enthousiast zijn is mede zijn verdienste. Wat een klasbak.

Maar ook Kendall laat horen nog altijd een geweldige gitarist te zijn. Hij is een meester in het weglaten van onnodig gepriegel en speelt volledig in dienst van de songs. Zijn smaakvolle riffs en prachtige solo’s zijn een lust om naar te kijken en te luisteren. Dit alles gesteund door een perfect geluid en het enthousiaste publiek maakt deze avond al snel gedenkwaardig. Hoogtepunt is een geweldige uitvoering van Save your love maar ook Desert moon, Lady red light, (I’ve got) something for you, Mista bone, Rock me, Can’t shake it en het onvermijdelijke Once bitten twice shy zijn niet te versmaden. Het enige smetje is het niet spelen van Face the day en het feit dat de band het na anderhalf uur echt voor gezien houdt en niet terugkomt voor een toegift.

Dit maken de heren echter meer dan goed door na afloop een signeersessie in te lassen. Ze nemen er ruim de tijd voor en niemand gaat dan ook naar huis zonder handtekeningen of foto’s. Alsnog een passend slot van een van de beste concerten van het jaar!