Groezrock wordt groter en groter, en daarmee helaas het parkeren ook lastiger en verder van het festivalterrein vandaan. Daardoor mis ik helaas de eerste bands maar gelukkig ben ik nog op tijd voor Teenage Bottlerocket. Een mooi begin voor mijn festivaldag, omdat deze band heel handig alle vormen van punkrock weet te combineren tot een makkelijk weg te slikken geheel. Hoogtepuntje is de dertig seconden circle pit die ze op weten te starten.

Streetlight Manifesto laat even later zien en horen dat een punkfestival een breed scala aan muziek kan bieden en toch bij het genre kan blijven. De prettige ska van deze band blows… vanwege de blazers die ze aan boord hebben. Een prettige band om even relaxed de voetjes van de vloer te gooien op deze intussen bijzonder warm geworden dag.

Piebald laat zien hoe populair hun gelikte poppunk is door de tent van de Main Stage ontzettend vol te krijgen.

Terwijl Dear Landlord het poppunk publiek uitstekend weet te vermaken op het Etnies Stage gaat Homer los op het Eastpack Stage. Strak gespeelde hardcore-light uit het Belgische land zelf. De bevlogen frontman laat zien dat zijn drukke werkzaamheden bij zijn Funtime Records niet ten koste zijn gegaan van de repetities, want ze spelen een perfecte set.

Het geluid klinkt in alle tenten de hele dag al vrij goed, maar helaas lijkt het bij The Street Dogs net iets minder te zijn. Jammer, want deze band staat altijd garant voor een kwaliteitsoptreden. Het mindere geluid doet echter niets af aan de feestvreugde bij de fans.

Bij Thursday is het opvallend rustig. Toch staan ze niet voor niets op de main stage lijkt me? Misschien dat veel fans het laten afweten omdat deze band er al een dag eerder ook stond. Ze hebben er dan ook wel wat last van en stellen voor dat het publiek het lekker rustig aandoet met een drankje. Eigenlijk best verfrissend tussen de oproepen die elke band lijkt te doen voor een circle pit. De band zelf laat qua geluid niets doorschemeren van de zware nacht daarvoor want ze spelen een technisch hoogstaande set die bewijst dat punkrock niet altijd direct en heavy hoeft te zijn met hun post-hardcore.

Een potje steviger klinkt de hardcore van The Ghost Inside, technisch gezien speelt deze band echter zeker zo sterk en ze krijgen de Etnies tent dan ook verdomd vol.

No Trigger brengt waarschijnlijk zowat de meest rechtoe-rechtane punkrock van het festival, en dat doen ze tot groot genoegen van het gevarieerde publiek.

BoySetsFire stelt nooit teleur en ook nu niet. Na een paar jaar pauze is de band weer terug en bezorgd Nathan Gray’s fantastische stem me weer eens kippenvel. De laatste paar nummers laten ze horen dat ze minstens zo hard kunnen spelen als gevoeliger met een paar stevige hardcore songs. Klasse!

Heel veel mensen hebben op ze zitten wachten… De meeste bands hebben het over ze bij hun optredens vandaag, er zijn zelfs aparte Groezrock-shirts van (uitverkocht)… Dat schept dus verwachtingen aan the Descendents die gewoon niet waar zijn te maken. Dit is natuurlijk een ervaren band en dat is ook te horen aan de technische perfectie van de songs en het rappe tempo waarmee ze er doorheen worden gejaagd. Ik mis echter toch wat van de ziel, de urgentie bij deze band. Misschien zijn de jaren toch gaan tellen?

CIV laat horen hoe je na vele jaren spelen nog wel vol vuur kunt overkomen. Werkelijke, ouderwetse hardcore met al de idealen van eenheid en broederschap die daarbij horen. Binnen de kortste keren staat het podium dan ook val met fans, in de echte hardcore traditie. Wat mij betreft het meest verrassende optreden van de dag.

Ik ga daarna toch maar weer even kijken bij The Dropkick Murphys. De eerste paar minuten dwalen mijn gedachten af naar wie het enorme spandoek achter de heren toch moet gaan strijken. Ik heb de band al vaak gezien en ik ga er van uit dat ik ze nu toch wel gezien heb. Al snel weten ze me echter toch mee te krijgen met hun opzwepende folkpunk en ik ben niet de enige. Zelfs op het rolstoelpodium wordt uitbundig gefeest.

H20 is zo’n band die nog steeds niet bang is een statement te maken. Frontman Toby gooit dan ook zijn schoenen uit om aan te tonen dat het bij punkrock gaat om de muziek en de boodschap en niet om het imago. Daar gaat dan meteen zijn volgende nummer ook over. Met hun authentieke straight edge hardcore attitude krijgen ze het publiek dan ook prima mee. Ze zijn meteen de band wiens nummers ik later bij de wandeling naar de auto ook het meest nagezongen hoor.

Als afsluiter is het tijd voor het punkcabaret van NOFX. Zo worden de arme Belgen racisten en pedofielen genoemd, wordt de spot gedreven met een bezoeker in een konijnenpak, Mexicanen, Pakistani, etc. Zo politiek incorrect als maar kan, dat is NOFX. Gelukkig spelen ze meer en betere nummers dan twee jaar terug, sterker nog ze hebben er op gelet dat ze een andere setlist hebben dan toen. Een bizar einde volgt als Eric Melvin maar niet wil ophouden met het spelen van de accordion tot groot genoegen van het publiek. Een opmerkelijk toegift, maar is het dan ook niet werkelijk ontzettend punkrock om een kwartier of meer je publiek bezig te houden met een ouderwetse trekzak.

Al met al een bijzonder geslaagde editie van dit festival. In grote lijnen kan ik stellen dat er geen slechte band te zien / horen is geweest. De toiletten waren beter dit jaar, er werden gratis oordopjes uitgedeeld, meer afvalbakken… Maar alsjeblieft, neem toch eens afscheid van de kleine dance tent die de muziek van de andere podia steeds verziekt en toch echt niet bij het festival hoort als je het mij vraagt.