[singlepic id=16391 w=320 h=240 float=right]Het is altijd de kunst om zoveel mogelijke bands te zien bij een festival waarbij gewoon elke band de moeite waard is. Groezrock is zo’n festival. Omdat alle bands in het punkstraatje vallen is gewoon elke band wat mij betreft in orde. Zoals altijd is het weer verbazingwekkend hoe bezopen sommige bezoekers kunnen worden. Regelmatig komt iemand zwalkend voorbij. Zo lag een bezoeker zo laveloos te slapen dat hij een soort van kermisattractie werd toen andere festivalgangers bekers op zijn hoofd begonnen te slapen terwijl hij in dromenland lag. Pas na heel veel herrie van een enorme kring die om hem verzameld werd, werd hij wakker. Daarnaast hebben veel festivalgangers weer hun uiterste best gedaan om op te vallen door zich als poes te schminken, als Goth-Busters verkleed te gaan (geen tik-fout!) of in een pinguïnpak. Ook spotte ik nog Mexicaanse worstelaars!

[singlepic id=16378 w=320 h=240 float=left]De eerste band die ik zie is The Bouncing Souls die een akoestische sessie spelen op de speciale Acoustic Stage. Deze tent blijkt een schot in de roos. De punkacts komen ook prima tot hun recht zonder electrische gitaren wat maar eens laat zien hoe het genre door de jaren heen gegroeid is. De inrichting van de tent (inclusief kroonluchter) zorgt voor een intiem sfeertje. Daarnaast is de tent een stuk kleiner dan de andere tenten wat de intimiteit nog eens extra versterkt. The Bouncing Souls spelen een mooie mix van oudere nummers in een bomvolle tent.

 [singlepic id=16350 w=320 h=240 float=right]Belvedere speelt een strakke set catchy punkrock op de Main Stage, gevolgd door de ska van Reel Big Fish. Ze zetten een komische act neer vol covers (A-Ha, Metallica, Van Morrison) en een paar eigen nummers. Zo spelen ze een nummertje een keer of zes, in een metal-versie, een country-versie, een disco-versie etc. Vermakelijk, maar niet superstrak of super-energiek.

Dan weet The Ghost Inside dat beter te doen, beukend en snoeihard spelen ze de Impericon-tent plat met een hun strakke metalcore zoals je ze dat vorig jaar ook al deden

[singlepic id=16359 w=320 h=240 float=left]De Heideroosjes spelen vervolgens op de Main Stage 1 van hun laatste festival-sets voor ze over een paar maandjes afscheid nemen in de AB, ook in Belgie. Ik heb de heren wel eens beter in vorm gezien, maar de mix van hun Nederlandstalige hits (Tering-tyfus-takketrut, Ik wil niks, etc) wisselen ze mooi af met hun Engelstalige nummers (Fistful of Ideals bijvoorbeeld).

Op de Acoustic Stage wacht ons de grootste verrassing van het festival. Wat een prachtige set zet Face Tomorrow daar neer. Akoestisch komt de wonderbaarlijke stem van Jelle nog beter tot zijn recht en met elk nummer zie je de waardering van het publiek groeien. De heren vieren hun optreden met een exclusieve 7-inch op Groezrock. Ongetwijfeld hebben de Rotterdammers er weer wat fans bij gekregen vandaag.

Terwijl Face To Face een wat matte set speelt op de Main Stage gaat de hardste en de meest experimentele band van het festival, The Dillinger Escape Plan als gekken tekeer. Ontzettend hard, ontzettend energiek stuiteren de mannen over het podium.

The Bouncing Souls doen hun mooie akoestische succes nog een dubbeldik over op de Main Stage, maar nu met gitaren op volle sterkte. Strak gespeeld, zanger Gregg laat weer eens zien hoe vriendelijk zijn uitstraling is en hoe sterk zijn stem is. Geen wonder dat ze al jaar na jaar terugkeren op Groezrock. Daarnaast is het altijd interessant als nummers gespeeld worden van een album wat nog niet uit is, zoals deze heren deden. Ik kan de fans alvast vertellen dat de nieuwe cd, afgaande op de nummers die ze speelden daarvan, de moeite waard gaat zijn.

Op de Main Stage weet Lagwagon hun fans als vanouds te plezieren met vooral oudere nummers (vooral van hun succesalbum ‘Hoss’). Redelijk weinig flauwe grappen voor deze band dit keer, maar des te meer nummers worden er gespeeld.

Daarna dan de afsluiter en absolute publieksknaller, Rancid. Ze laten hun twintig jaar ervaring prima zien en spelen met echte punkrock-ethiek hun nummers. Alles in dienst van hun hardcore-familie. Toch lijkt het er een beetje op dat Lagwagon het publiek toch net iets meer mee kreeg. Toch zal dit optreden voor menigeen een hoogtepunt zijn geweest, aangezien het lange tijd geleden is dat we Rancid in deze streek hebben kunnen bewonderen.

[nggallery id=1373]

[nggallery id=1372]

[nggallery id=1371]

[nggallery id=1370]

[nggallery id=1369]

[nggallery id=1368]

[nggallery id=1367]

[nggallery id=1366]

[nggallery id=1365]

[nggallery id=1364]