Groezrock 2013Bij een festival als Groezrock is het grootste probleem altijd dat er zoveel goede bands spelen dat het onmogelijk is om alles te zien wat je wilt, waardoor het moeilijk is om ook nog eens wat nieuws te ontdekken. Ook dit jaar is de line-up geweldig en bevat het alle stijlen in de punk-muziek die je je maar kunt wensen, van metalcore tot ska, van poppunk tot hardcore.

Het was gelukkig de hele dag vrijwel droog, maar het zonnetje bleef achterwege. Het resultaat was dat het toch verdomd fris was in de avond en de koffie gretiger aftrek vond dan het bier. Over het algemeen leek het ook wat minder druk dan afgelopen jaren, ook hier slaat de crisis om zich heen blijkbaar. Het mag de pret niet drukken voor de vele duitse, nederlandse, belgische, franse, spaanse en engelse bezoekers. Ze vermaken zich weer prima, met of zonder bands. Regelmatig rollen er weer wat punkers robbedoezend over het gras en lopen er bizar geklede figuren voorbij, van Mexicaanse worstelaars tot mannen in kippenpakken.

De eerste band die ik zie is John Coffey, een Nederlandse band die snel aan populariteit wint. Hun mengeling van southern rock en hardcore is dan ook een spannende combinatie. Jammer genoeg lijkt het geluid niet helemaal lekker afgestemd waardoor de nummers niet tot hun recht komen. Dan maar snel naar The Streetlight Manifesto die voor het laatst hun ska-punk live laten horen in het Belgische land, na 2013 gaan ze stoppen met touren.

A Wilhem Scream zet een professioneel optreden neer dat nergens inkakt maar ook nergens uitblinkt. Pulley laat vervolgens horen waarom ze zich al jaren lang staande houden in de punkpop wereld met hun aanstekelijke nummers.

The Aquabats zijn altijd goed voor een hoop plezier, en ook dit keer is dat het geval. Ze nemen alle hardcore punk conventies op de bak in hun bizarre superhelden outfits en grappige ska-punk nummers. Zo nodigen ze de bezoekers uit om te moshen terwijl je elkaar liefdevol vast houdt. Het resultaat kan zo in het Guiness Book of Records, aldus hun frontman. Met hun vaste afsluiter Pool Party is het weer dik feest als allerlei opblaasbootjes en zwembandjes het publiek worden ingeworpen en daar rond circuleren.

De grote verrassing van Groezrock is dan aan de beurt. Frank Turner & The Sleeping Souls spelen folk-achtiger muziek die meer thuis lijkt te horen in het tevens aanwezige akoestische podium in een kleinere tent, maar toch weet Frank met zijn band het publiek te overtuigen. Als zijn grootste hit voorbij komt krijgt hij het publiek dan ook zover om massaal te gaan zitten op zijn verzoek en vervolgens overeind te springen. Zijn woorden over hoe punk gaat over verbroedering, meer dan bier zuipen en springen raakt ook de juiste snaar. Hoewel Frank’s muziek niet zo punk lijkt laat hij zien dat punk meer is dan alleen muziek, maar ook een levensvisie. Hij krijgt het publiek mee, brengt een boodschap over en luistert naar zijn fans. Ik snap nu waarom hij het Wembley stadion uitverkocht krijgt. Het wordt dan ook hoog tijd dat 3FM hem ontdekt, want hij kan zo op de vaderlandse mainstream radio.

Hatebreed is goed in vorm. Ze spelen strakker dan ooit tevoren en het geluid klinkt opvallend goed, waar het vaak een probleem is om de juiste dynamiek tussen de zang en instrumenten te vinden bij dit soort bands gaat het prima.

Op het Impericon Stage laat …And you will know us by the trail of our dead horen dat technisch hoogstaande muziek inclusief lichtshow ook een plaats kan hebben op een punkfestival. Wat beheersen deze heren hun instrumenten perfect en wat spelen ze goed samen. Het is mooi om te zien en horen hoe de verschillende riffs perfect samensmelten tot opwindende, creatieve nummers.

De originele frontman van Pennywise, Jim is weer terug (na een korte periode dat Ignite’s Zoli Teglas waarnam) en het publiek bevalt dat prima. Nog voor de mannen op het podium staan laat het publiek al de grootste hit van Pennywise, Bro Hymn horen. De set knalt, alle publieksfavorieten komen voorbij maar toch is het alsof de heren toch een beetje aan elkaar moeten wennen weer, het lijkt net niet de kwaliteit die we van ze kennen. Ook is het opvallend dat een band met 25 jaar aan nummers zijn toevlucht moet zoeken tot covers (zoals van Nirvana). Afsluiter Bro Hymn bezorgd als vanouds kippenvel als het hele publiek met de band zingt, Whooooh-oooohooo-hoooooooo…

In een supervolle Impericon tent keert Scott Wade, de originele frontman vanThe Comeback Kid terug, hoe toepasselijk! De band blijkt nog populairder dan ik dacht! De traditionele hardcore zorgt voor een agressieve moshpits en het grootste aantal stagedivers van het festival. Het klinkt hard en log, wellicht de meeste intense, energieke band van de dag. Ook mooi dat ze hun standaard voorprogramma nog de kans geven een paar nummers te doen voor ze zelf beginnen.

Rise Against sluit de avond af. De zanger (Tim McIlrath) is goed bij stem dit jaar (het was wel eens anders) en het publiek enthousiast. Na een mooie mengelmoes van nieuwere nummers en het oudere, hardere werk komt een toegift in de vorm van een paar akoestische nummers (akoestisch is duidelijk de trend dit jaar) voordat nogmaals de versterkers weer helemaal open gaan voor het laatste nummer.

Daarna gaat het festivalpubliek de kou weer trotseren om de camping of gewoon de auto op te zoeken om er op zondag of anders zeker volgend jaar weer bij te zijn. Ik in ieder geval wel!