Het verhaal van Heaven and Hell zal voor de meesten wel bekend zijn, maar voor degenen die het nog niet weten zal ik in het kort de feiten even op een rijtje zetten. Heaven & Hell is feitelijk gewoon Black Sabbath in de bezetting Dio, Iommi, Butler, Appice, en verantwoordelijk voor het legendarische album Mob rules uit 1981. Het album Heaven and Hell uit 1980 was het eerste album met zanger Ronnie James Dio als vervanger van Ozzy Osbourne en word gezien als één van de beste albums uit de Black Sabbath historie. Vlak na het uitkomen van dat album verliet de originele Sabbath drummer Bill Ward de band en werd hij vervangen door Vinnie Appice. Na het live album Live evil uit 1982 was het echter ook gedaan met deze Sabbath line-up en zouden er vele jaren volgen in de Sabbath historie van ontelbare  bezettings wijzigingen. Ondanks al die verschillende line-ups leverde het overigens wel veel goede muziek op. Maar dat is weer een ander verhaal. In 1993 kwamen Dio, Iommi, Butler en Appice éénmalig weer bij elkaar voor een reünie in de vorm van het album Dehumanizer. Een aardig album maar ook niet meer dan dat. Sinds twee jaar staan de mannen weer samen op het podium onder de naam Heaven & Hell. De Black Sabbath naam mag niet gebruikt worden wegens contractuele overeenkomsten met Ozzy. Daarom is gekozen om onder de naam Heaven & Hell verder te gaan. Twee jaar geleden verscheen de Black Sabbath verzamel cd The Dio years waarop drie nieuwe songs stonden die speciaal voor die cd waren opgenomen. Hoewel die nummers niet slecht waren sloeg de vonk bij mij in ieder geval nog niet echt over. Nu is er dan eindelijk een volwaardig album met de titel The devil you know. Het eerste wat iedereen zich zal afvragen is, kan dit album zich meten met de al eerder genoemde klassiekers Heaven and hell en Mob rules? Het antwoord is nee. Persoonlijk had ik dat ook niet verwacht overigens. Maar The devil you know is wel degelijk de moeite waard. Muzikaal staat het allemaal als een huis, de productie is fantastisch, de gitaarsound van Iommi is nog steeds onovertroffen en gelukkig komt de heavy drumsound van Appice op dit album volledig tot z’n recht. Tot zover de eerste pluspunten. Waar het naar mijn mening een beetje aan schort is dat na diverse luisterbeurten geen van de nummers blijven hangen. Het ontbreekt de songs aan melodie, wat toch een kenmerk was van Heaven and hell en Mob rules. Die melodie hoor ik ook niet meer terug in de zanglijnen van Dio. Een probleem wat ook al het geval was op Dehumanizer. Technisch gezien zingt Dio nog steeds fantastisch. Zeker gezien het feit dat de man inmiddels al 66 jaar is! Wat dat betreft rest er niets dan respect. Maar dat hele mooie stemgeluid van vroeger heeft hij gewoon niet meer. Bij sommige passages lijkt het wel alsof het uit z’n tenen moet komen. Maar tot zover de kritiek want er valt wel degelijk genoeg te genieten. The devil you know is in ieder geval stukken beter dan Dehumanizer en dat is al heel wat. Van de tien songs is de eerste helft erg sterk. Iommi komt weer met een aantal geweldige gitaarriffs op de proppen. Atom & evil en Fear openen dit album op prima wijze. Met name de zware en logge sound is een genot om naar te luisteren. Bible black is met afstand het hoogtepunt van de cd. Ik waan me zowaar weer even in de jaren tachtig omdat dit nummer zich kwalitatief kan meten met de nummers op Mob rules. Vooral het moment dat de gehele band invalt na de intro bezorgd me kippevel. Double the pain en Rock and roll angel zijn ook prima songs. Daarna zakt het niveau een beetje. The turn of the screw en Eating the cannibals (alleen de titel al) zijn niemandsdalletjes. Follow the tears krikt het niveau weer wat omhoog vooral vanwege de monster gitaarriff in dit nummer. Neverwhere is dan weer even een dipje en het album word afgesloten met Breaking into heaven. Muzikaal een geweldig nummer met wederom Iommi in de hoofdrol maar het nummer word nogal om zeep geholpen door de manier waarop Dio het zingt. Maar al met al toch een prima album dat bewijst dat de oudjes het nog steeds niet verleerd zijn. Het is vooral genieten van Iommi’s gitaarkunsten en sound, en Vinnie Appice bewijst de enige echte drummer te zijn voor Black Sabbath/Heaven & Hell. Maar zoals ik al eerder zei, de nummers blijven niet hangen waardoor ik me afvraag hoe vaak ik dit album nog zal beluisteren.