Klokslag zeven uur, een kwartiertje voor aanvang van de show sta ik in de zaal. Op dat moment telt het publiek, inclusief mezelf en twee geluidstechnici, welgeteld vier man. Buiten is het al wat drukker wat ervoor zorgt dat ik me geen zorgen maak over hoe vol de zaal wel of niet zal zitten. Tegen de tijd dat de mannen van Noyalty het podium op komen is de zaal gelukkig al een stuk voller.

Vanaf het moment dat de Eindhovenaren hun eerste noten laten horen is het meteen duidelijk. Dit gaat een ruig avondje worden. Gewapend met drie gitaristen speelt de band een ruige mix van hardcore en punk. Alhoewel de heren goed hun best doen en met name het gitaarwerk erg strak is, komt niet alles goed over doordat het geluid van de band de vocalen van zanger Daniel overstemt. Echter het enthousiasme van de heren werkt aanstekelijk en zorgt ervoor dat de zaal langzaam maar zeker klaar wordt gestoomd voor de hoofdact (hed) p.e.

Attila laat ons een hele andere soort muziek horen. De stijl, door de band zelf omschreven als party deathmetal, hakt er flink in. Het is overduidelijk dat de heren uit Georgia er zin in hebben. Het is hun eerste optreden ooit in Nederland vertelt de frontman tegen een al enigszins opgefokte zaal. Langzaam aan wordt een pit gecreeerd, tot groot genoegen van de heren op het podium. Opvallend is dat de (in ieder geval voor mij) relatief onbekende band zo goed ontvangen wordt in Utrecht. De nummers waar Attila ons op trakteert klinken me enigszins eentonig in de oren. Echter opvallend genoeg stoort dat niet. Simpelweg, omdat de muziek steengoed in elkaar zit. Al pratend loodst de zanger de zaal langs oude maar ook nieuwe nummers van het binnenkort te verwachten album ‘Rage’. De zaal zit inmiddels helemaal vol.

Het is half tien geweest als het licht dimt en de mannen van (hed) p.e. één voor één het podium opkomen. De band is er, geschminkt en wel, helemaal klaar voor. Jared Gomes laat direct blijken hoe fijn het is om weer in Utrecht te zijn. En dat is niet de laatste keer dat de zaal dat te horen krijgt. De band bestaat al geruime tijd maar als je niet beter zou weten dan zou je op het enthousiasme afgaand denken dat we hier te maken hebben met een stel jonge honden. De band uit California geeft de zaal een flinke portie van hun, zoals ze hun muziek zelf noemen, G-punk. Echter wat Tivoli vanavond krijgt is veel meer dan dat. Laten we wel wezen, het is geen wereldband dat vanavond het dak eraf speelt. En de beste zanger zullen we ook elders moeten vinden. Maar wat er in Utrecht plaatsvindt op 23 maart is echt, het is puur en recht voor zijn raap. Bovenal is het een avondje topvermaak. Jared zit duidelijk op zijn praatstoel waardoor we binnen vijf minuten de eerste sneer richting Bush in onze zak hebben. Iets achterhaald, maar wat geeft het. De band laat ons hardcore, punk, rap, hiphop, reaggae en rock horen. Gomes zingt, rapt, schreeuwt en grunt alsof zijn leven ervan af hangt. Alhoewel Bob Marley zich waarschijnlijk in zijn graf om zal draaien met de ‘tribute’ van Jared (No woman, no cry) is het voor het publiek smullen geblazen.

(hed) p.e. is vermakelijk, toegankelijk en veelzijdig. Het is duidelijk dat de mannen gaandeweg de jaren een andere richting in zijn geslagen. Gingen de nummers vroeger vooral over feesten, drank e.d, tegenwoordig wil de band de luisteraars een diepgaande boodschap meegeven. Alhoewel de markante frontman af en toe de weg kwijt lijkt te zijn, komt de boodschap duidelijk over. We moeten lief zijn voor de planeet. Het ongenoegen over de Amerikaanse regering, oorlog, de oliemagnaten, de kerk wordt kenbaar gemaakt en de zaal omarmt de ‘preken’ met open armen. (hed) p.e. is zowel muzikaal als tekstueel sterk en verrassend. De band heeft gedurende de gehele show veel interactie met het publiek wat ervoor zorgt dat het een groot feest is voor iedereen tezamen. Want tenslotte, zoals de laatste zinsnede van Jared luidt, zijn we allemaal family.