Dat bij aankomst om 19:00 al een dikke rij voor de Effenaar staat kan alleen maar een goed teken zijn. Ik heb er zin in en ik ben gelukkig niet alleen. Bij binnenkomst kunnen de dikke winterjassen uit en mutsen af, zodat de lange haren vrij zijn voor een avondje Powermetal.

[singlepic id=7475 w=320 h=240 float=left]Stipt 19:30 wordt de aftrap gegeven door het Italiaanse Trick Or Treat. Dat dit zestal er zin in heeft is al snel duidelijk, het plezier straalt er dan ook vanaf. Maar ook wordt al snel duidelijk dat de gadgets (bunny-oren, opblaasgitaar etc.) een dermate belangrijke rol spelen, dat het moeilijk is de band erg serieus te nemen. Hoewel de ritmesectie behoorlijk strak is, komt het geheel toch wat rommelig over en dat maakt Trick Or Treat jammer genoeg toch een beetje slachtoffer van hun eigen grap. Ik zeg jammer, omdat deze jongens naar mijn idee goed genoeg zijn zonder al die Euro-shop speeltjes.

[singlepic id=7486 w=320 h=240 float=right]De tweede ronde is voor het Finse Stratovarius. De band rond zanger Timo Kotipelto bestaat al sinds 1984, maar de oorspronkelijke leden zijn er al lang niet meer. Het vijftal zet een zeer strakke set neer en vooral de harmonie tussen gitaar en toetsen maken erg veel indruk. Ik betrap mijzelf er echter wel op dat ik me afvraag hoe het geheel zou hebben geklonken met een tweede gitarist. Drummer Alex Landenburg valt in voor de door ziekte afwezige Jörg Michael en doet dit met verve. Bassist Lauri Porri (wat lijkt die gast op Cliff Burton) is meesterlijk en geeft een prachtige bass-solo weg. Eigenlijk zijn de enige minpuntjes de hoge uithalen van Timo die hem hoorbaar en zichtbaar moeite kosten. Maar verder is dit gewoon een geweldige band.

[singlepic id=7496 w=320 h=240 float=left]Klapper van de avond is het Duitse Helloween, grondlegger en vaandeldrager van het genre, zij hebben dan ook weinig introductie nodig. Als de laatste tonen van AC/DC’s “For Those About To Rock” wegsterven en er een gigantisch wit drumstel wordt geopenbaard weet je dat dit een geslaagde avond gaat worden. Are You Metal opent de set en gaat door tot iedereen dit mee gilt. Helloween neemt met minder geen genoegen. Zanger Andi Deris toont wat een geweldige frontman hij is, met een charisma wat wijlen Ronnie James Dio benadert. Ook enige zelfspot is hem niet vreemd als hij het publiek vraagt om hem te helpen met het zingen van de oudere nummers, want de vorige zanger kon er wel wat van. Een groot deel van de nummers komt dan ook uit de Kiske periode. En dan vooral van de twee Keeper Of The Seven Keys albums. Dat is ook wel begrijplijk, maar dat het fantastische Gambling With the Devil genegeerd wordt begrijp ik een stuk minder, ach ja keuzes….. Gitaristen Michael en Sasha zijn een lust voor het oor en bassist Markus heeft een jeugdig enthousiasme waar je vrolijk van wordt. Als drummer Daniel Loebe na Steel Tormentors aan zijn drum-solo begint begrijp je ook meteen waarom hij zo`n enorm bakbeest heeft meegenomen. De toegift nummers liggen een beetje voor de hand: Ride The Sky gevolgd door het prachtige Future World en dan na een korte pauze Dr. Stein, dat het podium dan vol staat met verklede fans die pumpkin strandballen staan te gooien is misschien een beetje overkill. Maar op dat moment kan het mij niet meer zoveel schelen: mijn avond is dan toch al helemaal geslaagd.

setlist: are you metal – eagle fly free – march of time – where are the sinners – steel tormentors – drumsolo – I’m alive – world of fantasies – handfull of pain – medley – I want out – ride the sky – future world – dr. stein

[nggallery id=611]

[nggallery id=612]

[nggallery id=613]