Het Duitse post-black metal gezelschap Heretoir klinkt zoals het moet klinken. Als invloed is Alcest zeker te herkennen. Hoewel ‘Fatigue’, na het intro ‘The Escape – part I’, doorsnee begint met typische black metal schreeuw, stem en muziek doorbreekt de band al snel de standaard door vaak het instrumentale pad te kiezen. Het rustige, mooi opgebouwde ‘Retreat To Hibernate’ en ‘Graue Bauten’ (hoewel het laatste deel van dit nummer nog flink wordt geschreeuwd) zijn daar mooie voorbeelden van. Dat klinkt al bijna als psychedelische rock zoals bijvoorbeeld Anathema ook doet. Zeker als het gaat om het gebruik van de akoestische gitaar. Het geweld van ‘Weltschmerz’ klinkt dan weer iets te doorsnee. Technisch knap, maar dit soort nummers horen we in dit genre al te veel. Minpuntje is het chaotisch overkomende ‘To Follow The Sun’, vooral de zang laat het in dit nummer een beetje afweten. Gevolgd echter door het hoogtepunt en tevens officiële afsluiter van dit album. Het titelnummer is namelijk een mooi en traag opgebouwd nummer die deels een andere kant van de band laat horen (zweverige cleane zang), maar ook aandacht heeft voor de invloeden die eerder te horen waren (schreeuwende zang, psychedelische rock). “Heretoir” is een album voor de fans van het genre, maar kan ook regelmatig bekoren voor mensen die het psychedelische effect in rockmuziek waarderen.