De laatste jaren heeft het Incubate haar naam steeds meer waar weten te maken als progressief, vooruitstrevend festival. Geen hokjes, maar een uitgebreid cultureel aanbod waarin – voor liefhebbers zoals wij – ook muzikaal veel te halen valt. Hoewel Incubate door de hele stad plaats vindt blijven we vanavond alleen in de 013. Daar is immers voldoende te zien.

Om te beginnen met Darkwood. Het Duitse dark/ neo-folk gezelschap staat niet bekend om haar vele optredens, dus des te interessanter om ze een keer aan het werk te zien. Wat direct opvalt is dat de band, gezien het genoemde gebrek aan live reputatie, erg op elkaar ingespeeld is. Het resultaat is een rustige set aan – jammer genoeg – niet al te opzienbarende dark-folk. Het is relaxt, het is ontspannend en het heeft zeker sterke momenten. Helaas heeft het te weinig eigen gezicht (of het moet het gebruik van accordeon zijn) waardoor het op een gegeven moment op elkaar begint te lijken. Thuis op CD, bij een knapperend haardvuur, heerlijke mijmermuziek. Live toch één van de velen.

In de grote zaal van 013 is dan inmiddels Nurse With Wound begonnen. Dit avant-garde geluidsexperiment is precies zoals het klinkt. Vier personen, in het bijna duister, achter hun elektronica. Niet iets om de hele tijd naar uit te kijken. Bovendien komt het muzikaal erg traag op gang. Ongestructureerde erg rustige geluiden beheersen het eerste deel van de set. Het tweede deel bevat meer structuur en daadwerkelijk een elektronische ondertoon waarop met de maat mee te tikken valt. Absoluut niet het beste aan noise, industrial, avant-garde die ik gezien heb. Wel opmerkelijk dat dit in de grote zaal staat. Een groot deel van het publiek maakt er dankbaar gebruik van door te gaan zitten op de trappen. Aan het einde zijn de reacties dan ook uiterst verdeeld. De een klapt uit adoratie, een ander deel van het publiek klapt uit opluchting dat ze eindelijk van het podium verdwijnen.

Met Fields Of The Nephilim gaan we terug naar de jaren tachtig. De legendarische Engelse Goth rock band die te hard, compromisloos en te eigenzinnig was en is om mee te doen met de hang naar het grote succes. Het geluid van de band, Goth rock met metal elementen, is namelijk te hard en de grommende stem van roerganger Carl McCoy te expliciet. Toch heeft ook FOTN relatief toegankelijke nummers zoals ‘Moonchild’ en het overheerlijke ‘Preacher Man’ (dat nummer kan toch gezien worden als grondlegger voor de industrial groove metal van acts als bijvoorbeeld Rob Zombie en Ministry). De grote zaal in de 013 is vanavond behoorlijk goed gevuld. Met mensen in de dertig en veertig, maar toch ook veel jongeren. Hoewel de band in 2005 met “Mourning Sun” bewees nog met twee voeten in de huidige tijd te staan is er vanavond toch vooral de jaren tachtig saus. Het kenmerkende tachtiger jaren gitaarwerk en het geluid dat zuiver en hard is, maar niet te hard. Natuurlijk staat de band de hele set in de bijpassende, kenmerkende, mistflarden te spelen. Muzikaal staat het als een huis, neemt men gas terug waar nodig met meeslepende, duistere, bijna psychedelische (semi-)ballads en weet men op het juiste moment op te schakelen naar het hardere werk. Kortom, FOTN bewijst ook vanavond weer een uiterst solide machine te zijn.