[singlepic id=18818 w=320 h=240 float=left]Hoewel ik Incubate al langer van naam ken, is het dit jaar voor het eerst dat ik het festival bezoek. Het is voornamelijk de Sloveense avant-garde band Laibach waar mijn interesse naar uitgaat: als geen ander weten zij industrial en neo-classical met een militaristisch tintje te overgieten. Het zal geen toeval geweest zijn dat zij de soundtrack voor de film Iron Sky hebben mogen maken: zij hebben dit cineastisch hoogstandje, welk schril afsteekt tegen de 3D-pulp waar Hollywood de cinema’s tegenwoordig mee overstelpt, van een dusdanige soundtrack weten te voorzien dat het geen ondersteuning van de film is, maar dat beeld en geluid als het ware een eenheid weten te vormen in een stroomversnelling van humor en absurditeit. Maar goed, de zondagavond van Incubate in de 013 bestaat niet uit Laibach alleen, en naast dit optreden verheug ik me er ook op om een aantal voor mij absoluut onbekende bands te kunnen zien.

Ik stap de kleine zaal binnen als de opbouw en soundcheck van Reigning Sound in de afrondingsfase zit, en verbaas me over de compleet vol aan het lopen zaal en balkon. Nog zonder enige activiteit op het podium loopt de temperatuur in de zaal op, en als de band met frontman Greg Cartwright opkomt volgt een warm onthaal. Wat vervolgens beantwoord wordt met een set toegankelijke maar ook eigenzinnige garage waarmee mijn festival goed begint!

[singlepic id=18823 w=320 h=240 float=right]Halverwege het optreden ga ik toch een kijkje nemen in Stage 01, waar Cult of Youth speelt. Ontstaan als een one-man project is het uitgelopen tot een complete band in de neofolk scene met een vleugje new wave. De mix van een stevig fundament van drums, bas en electrische gitaar enerzijds en de aanvulling met akoestische gitaar zorgt voor een opzwepend optreden. Zwaar en allesbehalve poppie of commercieel komen de nummers heel erg toegankelijk op me over: dit kan me prima bekoren! Dat ik niet de enige ben wordt bevestigd met een blik om me heen: Stage 01 is van voor tot achterin bomvol!

Dan het optreden waar ik reikhalzend naar uit heb zitten kijken: Laibach. Het is donker in de Dommelsch zaal als de deuren een half uurtje voor aanvang open gaan. 4 grote schermen tonen een gestileerde adelaar met de tekst “we come in peace”. Uit de speakers klinken fragmenten van Iron Sky: er hangt een donker sfeertje in de zaal. Tussen de bezoekers zijn de die-hard fans te spotten: in militaristische kleding met een knipoog naar het Derde Rijk staan ze reikhalzend naar de opkomst van het vijftal uit te kijken…

[singlepic id=18834 w=320 h=240 float=left]De band opent met het fenomenale B Mashina, een zeer bombastische cover van de band Siddharta. Ondersteund door filmbeelden met o.a. marcherende Wehrmacht soldaten op de maan verbleekt de filmversie bij deze live uitvoering. Grote verassing als The Final Countdown (ja, die van Europe!) als 2e nummer ingezet wordt: de setlist opent groots. Alle registers worden opengetrokken, een strakk en loepzuiver optreden volgt met America, Under the Iron Sky, Smrt za Smrt, Ti, Ki Izzivas en Leben-Tod. De band moet het duidelijk niet van een spetterende podiumperformance hebben: eigenlijk staan de bandleden er best wel statisch bij. Maar een optimaal op elkaar afgestemd visueel schouwspel van beamer en podiumverlichting zorgen voor een bombastisch spektakel wat een genot om naar te kijken en te luisteren is.

Dan volgt er een blokje deja-vu: See that my grave is kept clean & Ballad of a Thin Man (beide Bob Dylan), Across the Universe (Beatles), Alle gegen Alle (D.A.F.). Vol gas verder met Du bist unser, Warme Lederhaut, Love on the Beat (Serge Gainsbourg) en tot slot Tanz mit Laibach. Na, tot slot? Niet echt natuurlijk: pas als de covers Leben heißt Leben (Opus) en Geburt einer Nation (Queen) gepeeld zijn is het echt over. Een kort gesprek met 2 fans van het eerste uur bevestigen mijn bevindingen: Laibach heeft een dijk van een optreden neergezet en mijn avond kan niet meer stuk!

[singlepic id=18827 w=320 h=240 float=right]Eerlijk is eerlijk: echt verassend is dit natuurlijk niet: de band heeft zich immers vaak genoeg live bewezen. Om mij toch nog te laten verassen pik ik nog een stuk van het optreden van Japandroids mee. Ik ken de band niet, maar heb van te voren vanuit diverse richtingen enthousiaste geluiden gehoord…

Als dit tweetal begint te spelen, kan ik helemaal meegaan met wat ik van te voren gehoord heb: dit tweetal met gitaar en drums zet een wall of sound van noise neer en vooraan bij het podium begint een kleine pit zeer snel uit te groeien tot een ultiem plekje “audience participation”. Het is vooral gitarist en zanger Brian King die verantwoordelijk is voor het ophitsen van het publiek: met een flinke portie ADHD heeft hij aan een podium waar normaal gesproken een hele band op moet staan nog maar net genoeg, en 3 manshoge gitaarversterkers zorgen voor de nodige geluidsdruk. Spottend wordt er nog opgemerkt dat er in Nederland een beperking in de vorm van een wet op een max. aantal te produceren decibel is, en hij roept het publiek op om hiertegen te gaan protesteren. Als het aan hem ligt zou het nog veel harder gaan. Tja, zeg dit tegen een uitzinnig publiek en je hebt hun harten gewonnen…

[nggallery id=1566]

[nggallery id=1567]

[nggallery id=1568]

[nggallery id=1569]