Van Halen – A different kind of truth
Datum: 07-02-2012
Door: Mitchell Bakker
Label: Interscope
Er was eens een tijd waarin leren broeken en een ontplofte haardracht net zo populair waren als de glimmende jassen met bontkragen nu zijn. Aanhangers van deze vroegere, misschien wat vrouwelijke stijl van kleden, waren de leden van rockgroep Van Halen. Een naam die bij hardrockfans absoluut een lampje doet branden. Dat gitaarvirtuoos Eddie van Halen en zijn band nog goed op de been staan blijkt wel uit deze, dappere, comeback. Aangezien zij zelf ook weten dat hun kledingstijl nu kiezelhard wordt bespot, laten zij dit element maar achterwege. Is er op muzikaal gebied ook een verandering toegepast?
Na het horen van het eerste nummer is het antwoord op deze vraag al beantwoord. Nee, de muzikale aanpak is vrijwel identiek aan die van circa dertig jaar geleden. Maar wees eens eerlijk, had u zelf wat anders verwacht? De eerste single (en tevens het eerste nummer), genaamd ‘Tattoo’ komt wel over als een matig voorgerechtje, voorgeschoteld door een meester-kok. Vooral het ‘Tat-too, tat-too’ in het begin komt nogal suf over. Gelukkig raast het album voort met rock die klinkt als vanouds. Wel is het zo dat het gemis van Michael Anthony deze plaat wat minder diepte geeft door de afwezigheid van topachtergrondvocalen, en David Lee Roth zingt niet meer zoals hij heeft gezongen. Soms is hij namelijk ook wel in voor een praatje, maar al met al is zijn stemgeluid nog goed op niveau.
Dan is daar nog de gitarist die de bandnaam eer aan doet: Eddie van Halen. Zonder zijn gierende gitaarwerk zou deze plaat een saaie partij nummers zijn, want mede door de reductie van Roth’s vocale capaciteiten, zijn sommige hoogten niet meer te bereiken. En sommige lange, schreeuwerige kreten halen niet het kippenvelgevoel naar boven zoals dat vroeger wel het geval was. Nu is het niet meteen zo dat ‘A different kind of truth’ een matig album is. Integendeel, maar met deze formatie zou de band toch origineler ideeën op de plaat moeten weten te brengen. ‘Tattoo’ is hierbij absoluut het lelijke eendje op de plaat. Gelukkig is Van Halen qua sound geen spat veranderd, en is de groep nog steeds in staat u een whiplash te bezorgen. Niks diepgaande teksten en al dat soort onzin, moeten de mannen voor de verandering weer eens hebben gedacht toen deze plaat werd opgenomen. Pure rock. Puur in de puurste vorm van het begrip.
De ultrasnelle rock van Van Halen, is uitgevoerd op de zelfde wijze als die uit 1984. Echter, met een andere formatie waarin de sterbassist van de groep met de noorderzon is vertrokken (en waar de achtergrond zang absoluut aan lijdt), en een zanger die ook al een dagje ouder wordt. ‘A different kind of truth’ is absoluut niet het beste werk van het kwartet, maar het is geen straf om dit te luisteren mits je knalharde rock wel kunt waarderen, uiteraard. Van Halen is nog steeds het Van Halen zoals we het kennen. De groep timmert nog altijd verder aan de weg met deze klasse comeback. A different kind of truth is weer een plaat geworden waarop de extase van het musiceren duidelijk voelbaar is. En daar gaat het uiteindelijk om.
Ik ben enorm benieuwd… Ik heb zelf altijd gedacht dat de invloed van Michael Anthony nagenoeg nul was. Helemaal na de ontboezeming van Eddie van Halen van een paar jaar geleden waarin hij vertelde zelf het gros van de baspartijen in de studio in te spelen…
Achtergrondzang? OK, dat deed hij dan wel goed, maar of Michael Anthony gemist gaat worden? Lijkt me onwaarschijnlijk. Helemaal na het zien van wat liveopnames van de laatste weken op Youtube. Wat kan die Van Halen jr. bassen zeg! Niet normaal!
Heb je toevallig een link voor mij van die liveopnames? Je hebt mijn nieuwsgierigheid gewekt. Waar is het opgenomen? Alvast bedankt!
Er staan al mooie profi opnamen tussen, maar de opnames in cafe wha zijn ook leuk. Daar hoor je vooral Wolfgang goed. Zoek in Youtube maar ff naar “Van Halen @ Cafe Wha”
Ben het in grote lijnen wel met de recensie eens. Het positieve is Eddie! Die knettert in alle songs en dat is geweldig om te constateren. Had ik neit meer op gerekend na alle ellende die we over hem te horen hebben gekregen in de laatste jaren. Muzikaal zit het sowieso wel goed op dit album. De energie spat er vanaf. Probleem mijns inziens is het ontbreken van echt memorabele songs. Met name de zanglijnen en refreinen laten het afweten. Dat komt niet doordat Roth wat anders (lager) zingt als voorheen. Dat bevalt me wel moet ik zeggen. Het ligt meer aan de songs zelf. En Mikey mis je natuurlijk ook. Zijn uit duizenden herkenbare achtergrond zang tilde menig Van Halen song naar een nog hoger niveau. Maar vlak zijn spel ook niet uit! Bekijk maar eens wat live opnames (Van Halen, Chickenfoot maakt niks uit) en you get my point.
Al met al toch wel een verrassend album. Voornamelijk omdat ik het niet meer verwacht had.
Ik ben het niet helemaal met de recentie eens! Ik heb zo ongeveer alles van de broertjes, ben een fan van het Hagar tijdperk, ook een Chickenfoot-fan, en ben als muzikant ook nog eens redelijk kritisch, maar NONDEJUU wat een vet album is dit!! Ik sta perplex van de manier waarop Eddy na zijn keelkanker teruggekomen is. Dit is na ‘For Unlawfull Carnal Knowledge’ eindelijk weer een album vol bombastische melodieuze vette rock, afgewisseld met een typische cynische DLR-sneer naar vroeger. Roth heeft wat ingeleverd aan bereik en mist af en toe de steun in de koortjes van Anthony, maar de 3 VanHalens maken er samen een geweldige sound van. De bass-partijen doen zeker niet onder voor die van Anthony. En als die ook allemaal echt ingespeeld zijn door Wolfgang, dan is dit de ‘geboorte’ van een nieuwe grootheid! De slagwerkpartijen van Alex zijn echt mega en veel meer soundbepalend voor VH dan de basspartijen van Anthony ooit geweest zijn. Ondanks de typische oude VH sound vind ik het ook nog eens een redelijk modern album. Overall een boven verwachting goed album, met als absolute uitschieter ‘Stay Frosty’. Nu deze van oorsprong hollandse jongens nog naar Nederland zien te halen, maar helaas gaan wij hier niet zo goed met ons ‘erfgoed’ om, dus dat zie ik nog niet gebeuren.
Ha, zo zie je maar weer dat smaken erg kunnen verschillen. Ik vind ‘Stay frosty’ namelijk één van de slechtste nummers op het album. Een wanhopige poging om een soort Ice cream man deel 2 te maken. Meer kan ik er niet van maken.
Ben ik dan van mening dat tattoo het beste nummer van het album is.
Zo zie je maar voor ieder wat wils en voor een ieder is het anders.
Waar ook ik niet helemaal blij mee ben zijn de refreinen. Een koortje van 2 woordjes (Big River bijvoorbeeld) vind ik wat eenvoudig bedacht. Ik zit juist te wachten op songs met een van mijn part oud geluid en een vet koortje met of zonder Michael. Staan er maar twee of drie op. De moderne invloeden van Wolf
hoeven van mij niet ik wil een klassieke van Halen plaat. Kijk daar ga ik alweer dit heet nu een cd. Hele goede cd geworden, hebben we nu niet wat we wilden?
Roth en Eddie samen op 1 plaat. Roth zingt voor mij prima, is een meester in woorden en zijn babbeltjes. Ik mis alleen zijn gilletjes, kan ie vast best nog wel maar je zal over zoiets heen groeien en achterwege laten. Nee voor mij een CD waar ik op zat te wachten, ik ga niet zeuren meer dan dit. Eddie bedankt, love it!!