Deze band speelt thrash metal in de stijl van Slayer en Sepultura maar dan met een underground garage ondertoontje. Alle nummers op dit album zijn duidelijk geinspireerd door Griekse goden en mythes. Een mooie afwisseling van het meer standaard duivels- en demonenwerk van de meeste metalbands.

Nekromantheon doet geen enkel commercieel compromis. De tracks razen zonder rustpuntje door als een horde bezeten monsters. De riffs zijn manisch. De drums zo rap dat je zou vermoeden dat The Muppets Animal hebben uitgeleend. De vocals zijn  ruwer en raspender dan van de gemiddelde thrash band die een groter publiek aanspreekt.

Zes nummers in pakweg een half uur. Vol agressie, standje turbo en perfect om te headbangen als een gek. Echter ook een tikkeltje vermoeiend en met een gebrek aan onderscheid tussen de verschillende tracks.

Wat bij het eerste nummer al opvalt is het gebruik van samples. Het doet me een beetje denken aan Asking Alexandria. Het basisgeluid is zeker bruut, vol rauwe grunts maar wordt prima in balans gehouden door  een tweede vocalist en de vette grooves. De riffs zijn gevarieerd en creatief. De samples overheersen nergens teveel en zo wordt voorkomen dat het geluid te electronisch wordt.

De tweekoppige zang is zeker een belangrijke troef van deze band.  Het samenspel tussen deze twee stemmen werkt beter dan bij bands als The Blackout of Linkin Park , de vocalen roepen soms herinneringen op aan het vroege werk van the Lost Prophets. Met andere woorden: dit is een band die de potentie heeft een internationaal publiek aan te spreken. Ik roep de bandleden dan ook op om snel met een volledig album op de proppen te komen.

Deze cd staat vol mooie rockballads, prima muziek om naar te luisteren op een zomeravond in de tuin met je liefje. Verwacht echter niet dat het ergens echt gaat rocken, of dat je in de stem van zanger Carlos grote pijn of vreugde gaat terughoren. Alles blijft daarvoor net iets te mooi binnen de lijntjes.  Dit is typisch zo’n plaat die je niet echt raakt omdat hij te perfectionistisch in elkaar lijkt te zijn gezet.

De nummers kabbelen voort als een bergbeekje zonder echte uitspattingen. Waar de bio van dit vierkoppige bandje uit omgeving Weert ons beloofd soms stevig te rocken blijven de nummers eigenlijk toch steken bij (te) subtiel.

Kortom, niets echt mis mee als het je ding is maar voor mij mist het de attitude die een topper moet hebben, the push just never comes to shove.

Nieuw in de line-up voor het grootste podium van het festival zijn de Editors. Zij zullen op donderdag 8 juli optreden op de Main Stage, evenals M.I.A., S.P.Y. feat. Stamina MC en Digital SoundBoy Soundsystem (Shy FX, Breakage en meer). De nieuwe naam voor de Dance Arena staat geprogrammeerd op de laatste dag. Onder de naam Rebel Ravezullen Damian Lazarus, Jamie Jones en Seth Troxler een set ten gehore brengen op het podium dat door veel DJs wordt gezien als één van de mooiste podia ter wereld.

Net als de Dance Arena is ook de HappyNoviSad Stage omgeven door kasteelmuren. Op dit podium staan elk jaar verschillende upcoming DJs en grote namen uit de alternatieve dance scenes. Dit jaar zijn dat KiNK, Cosmin TRG, Loefah, Boddika, Oneman, Bok Bok, Girl Unit, Jam City, Photek en Nosaj Thing. Tussen weer andere kasteelmuren ligt de Elektrana Stage, waar dit jaar veel electro, synths en disco te horen is. Dit wordt verzorgd door The Hacker, Alexander Robotnick, Anoraak, Cinnamon Chasers,Grum, Gesaffelstein, Marsheaux, Den Haan, Mikrofisch, en Futurecop!.

LINE UP TOT NU TOE:

Main Stage

Donderdag 7 juli:

• Arcade Fire
• Pulp
• Bad Religion
• House Of Pain
• Darkwood Dub
• Magnetic Man

Vrijdag 8 juli:

• M.I.A.
• Editors
• Petrol
• S.A.R.S.
• S.P.Y. feat Stamina MC
• Digital SoundBoy Soundsystem

Zaterdag 9 juli:

• Jamiroquai
• Santigold
• Jinx
• Danny Byrd + MC Dynamite
• DJ Muggs

Zondag 10 juli:

• Portishead
• Grinderman

Dance Arena

Donderdag 7 juli:

• deadmau5 (unhooked)
• Tiga
• James Zabiela
• Joris Voorn
• Joachim Garraud

Vrijdag 8 juli:

• Underworld
• Carl Craig
• Marco Carola
• tINI
• Maya Jane Coles

Zaterdag 9 juli:

• Groove Armada
• Fedde le Grand
• DJ Sneak
• Better Lost Than Stupid (Martin Buttrich, Davide Squilace & Matthias Tanzmann b2b)
• Gramophonedzie

Zondag 10 juli:

• Digitalism (live)
• Paul Kalkbrenner
• Steve Aoki
• Rebel Rave (Damian Lazarus, Jamie Jones & Seth Troxler b2b)
• Union

Fusion Stage

Donderdag 7 juli:

• Beirut
• Svi na Pod
• Killo Killo Banda

Vrijdag 8 juli:

• Go Back To The Zoo
• The Good Guys
• IrieFM

Zaterdag 9 juli:

• Hadouken!
• Ringispil

Zondag 10 juli:

• Partibrejkers
• Kandzija

Explosive Stage

Zondag 10 juli:

• Kreator

Programma verder nog niet bekend…

HappyNoviSad Stage

Donderdag 7 juli:

• KiNK
• Cosmin TRG

Vrijdag 8 juli:

• Loefah
• Boddika
• Oneman

Zaterdag 9 juli:

• Bok Bok
• Girl Unit
• Jam City

Zondag 10 juli:

• Photek
• Nosaj Thing

Elektrana Stage

Donderdag 7 juli:

• The Hacker
• Gesaffelstein

Vrijdag 8 juli:

• Alexander Robotnick
• Den Haan

Zaterdag 9 juli:

• Anoraak
• Cinnamon Chasers
• Grum

Zondag 10 juli:

• Marsheaux
• Futurecop!
• Mikrofisch

TICKETS:
Tickets zijn te koop via www.exitfest.nl

OVER EXIT:
Het Servische EXIT Festival is van 7 tot en met 10 juli gastheer voor meer dan 400 optredens. EXIT is ontstaan vanuit jongerenbewegingen die protesteerden tegen het beleid van de toenmalige president Milosevic en is uitgegroeid tot een internationaal festival van faam, met meer dan 10.000 bezoekers uit West Europa en artiesten uit de hele wereld. De locatie van het festival is onovertroffen, in en rond het 19e eeuwse Petrovaradin fort aan de oevers van de Donau met uitzicht over de Servische stad Novi Sad. De 20 podia worden verbonden door oude klinkerwegen, wallen en tunnels. Een wandeling door het mystieke fort is als een reis door een magisch wonderland. Met een zeer divers aanbod van muziekstijlen (rock, dance, indie, latino, reggae, electronica, chill-out, Balkan folk en meer) biedt EXIT vier dagen topentertainment. De combinatie met het prachtige weer en de unieke atmosfeer maken EXIT ideaal voor de veeleisende festivalganger.

Voor en na het festival zullen Novi Sad en Belgrado in het teken staan van verschillende festiviteiten. Zo kunnen de festivalgangers meer van Servië ontdekken dan alleen het Petrovaradin Fort en langer de warmte van de Servische mensen ervaren. Een trip naar EXIT is een complete vakantie: avontuur en festival ineen!

- http://www.exitfest.nl
- http://www.facebook.com/exitfestnl
- http://www.twitter.com/exitfestnl

De Effenaar is niet zo vol als hij zou moeten zijn als je kijkt wat een mooie line up er vanavond staat. Waarschijnlijk omdat velen nog uitrusten van Koninginnedag. Het is wel al snel duidelijk dat het publiek dat er is, een prima publiek is, bestaande uit echte fans, getuige het aantal Blackout-shirts.

Opener Red Tape Parade hoort eigenlijk niet zo bij de andere twee bands maar weten toch de zaal te boeien met hun skatepunk. Het klinkt lekker stevig, de afstemming tussen zang en instrumenten is prima alsook het geluid. Ook leren we van deze Duitse heren het woord ”hop-ay” dat blijkbaar te pas en te onpas kan worden gebruikt. Het slaat dan ook aan, de hele avond door hoor ik het publiek het zeggen. We krijgen ook nog een geschiedenislesje in punk als ze verwijzen naar hun helden SNFU, de Canadese punkband. Helaas is deze band niet zo bekend bij het vrij jonge publiek. Ook doet FFAF’s Matthew nog een nummertje mee met de heren.

Na deze skatepunk is het dan tijd voor The Blackout. Wat een geweldig optreden zetten deze mannen neer. Het perfecte samenspel tussen beide zangers (Sean en Gavin) is geweldig en dynamisch. Sean verrast het publiek nog eens door midden tussen hen in te gaan zingen en beide heren kunnen zo mee doen met het kampioenschap microfoon-slingeren. Dat ze daar nog geen tanden aan zijn kwijtgeraakt is een wonder.

Tussen de nummers door is er tijd voor flauwe (vrouwonvriendelijke) grappen waar ze verbazingwekkend goed mee wegkomen. All good clean fun. Ze brengen een leuke selectie van oude en nieuwe nummers, hun single ”Hope” is wat mij betreft een uitschieter daar tussen.

Funeral For A Friend tenslotte laat zien een prima hoofdact te zijn, en hoewel ik me even afvroeg of er misschien niet meer Blackout- dan FFAF-fans in de zal zijn laat het enthousiasme van het publiek toch zien dat dat niet waar is. Helaas heeft Matthew wat last van een te zacht afgestelde microfoon en komt zijn perfecte zang  niet tot zijn recht boven de luide gitaren. Dat is jammer voor de rustigere nummers, op de ruigere nummers wil dat dan weer zeggen dat je heerlijk uit je plaat kunt gaan.

Helaas lijkt FFAF die avond de drive van The Blackout en Red Tape Parade te missen en moeten ze het toch echt van de kwaliteit van hun songs hebben. Al met al een prima concert, maar het had net wat beter gekund.

Na het beluisteren van hun eerste album wilde ik graag wat meer van de Noorse hardcore band Social Suicide weten. Gelukkig kreeg ik die kans op het Groezrock festival in Meerhout.

Ik ontmoet het Noorse Social Suicide backstage op het Groezrock festival. Aanwezig zijn vocalist Sondre Haug, bassist Remi Arefjord en drummer Esteban Munoz.

De band geeft aan blij te zijn vroeg op het festival opgtreden te hebben, omdat het wil zeggen dat de rest van de dag een soort vakantie is, waarbij ze kunnen genieten van bands als The Descendents, NOFX, Grave Maker en Madball. Ze kijken terug op een goed ontvangen optreden, waar het ondanks het vroege uur behoorlijk druk was. Erg mooi, omdat Remi aangeeft dat hij wellicht om die tijd nog zou hebben zitten bijkomen van de festival avond daarvoor.

Op basis van mijn vraag over hoe organisch of juist hoe mathematisch de songs geschreven worden laat Sondre weten dat het allemaal begint bij de gitarist (Bjarte Haugland), dan richting drummer gaat om vervolgens voorzien te worden van teksten door hemzelf.  Deze donkere teksten gaan over de maatschappij maar zeker ook over Sondre’s persoonlijke gevoelens, over hoe door het leven te komen. Het begint vaak bij een simpele zin die een paar maanden op zijn bureau kan blijven liggen totdat het weer de basis vormt van de rest van een songtekst. Het feit dat het Engels niet zijn moedertaal is, is geen probleem. De taal leent zich volgens Sondre prima tot het schilderen van beelden door woorden. In ieder geval zijn de songs een prima uitlaatklep voor hem, na een optreden voelt hij zich dan ook weer even helemaal leeg van agressie.

Hoewel, in tegenstelling tot wat we hier denken, black metal in Noorwegen niet zo heel groot is heeft de band toch wel wat moeite moeten doen om hun hardcore daar aan de man te brengen. Ze zijn trots op het feit dat hun eerste album zou goed ontvangen werd door de muziekpers. Er zit nog steeds geen negatieve recensie tussen.

Een nadeel van het touren is toch wel het moeten missen van geliefden. Zo noemt Sondre zijn vriendin, en Remi zijn moeder. Gevoelige rockers dus!

Op mijn standaard vraag ”Whiskey of bier” antwoord Remi ”whiskey” en gaan Sondre en Esteban voor cola. Hoewel ze geen straight edgers zijn, ze zijn dol op vlees, houden ze er niet meer zo van. Ze hebben er zeker geen problemen mee als iemand wel drinkt. Remi drinkt bijvoorbeeld heel vaak, lachen ze. Ik zie dan ook dat ”Leffe” op zijn hand geschreven staat, op aangeven van een fan die hij via internet kent. Ik voeg voor hem het woord ”Bruin” toe, in mijn ogen de beste versie van Leffe en inderdaad verkrijgbaar op het festival. 

Ze hebben ook nog wat aanraders voor ons: Blood Command (Esteban draagt ook een T-shirt van ze), DYST, en  Jeroan Drive. Ga die namen dus maar eens gauw opzoeken, want deze Noorse jongens laten met hun eerste album horen dat ze weten wat kwaliteit is.

Streetlight Manifesto laat even later zien en horen dat een punkfestival een breed scala aan muziek kan bieden en toch bij het genre kan blijven. De prettige ska van deze band blows… vanwege de blazers die ze aan boord hebben. Een prettige band om even relaxed de voetjes van de vloer te gooien op deze intussen bijzonder warm geworden dag.

Piebald laat zien hoe populair hun gelikte poppunk is door de tent van de Main Stage ontzettend vol te krijgen.

Terwijl Dear Landlord het poppunk publiek uitstekend weet te vermaken op het Etnies Stage gaat Homer los op het Eastpack Stage. Strak gespeelde hardcore-light uit het Belgische land zelf. De bevlogen frontman laat zien dat zijn drukke werkzaamheden bij zijn Funtime Records niet ten koste zijn gegaan van de repetities, want ze spelen een perfecte set.

Het geluid klinkt in alle tenten de hele dag al vrij goed, maar helaas lijkt het bij The Street Dogs net iets minder te zijn. Jammer, want deze band staat altijd garant voor een kwaliteitsoptreden. Het mindere geluid doet echter niets af aan de feestvreugde bij de fans.

Bij Thursday is het opvallend rustig. Toch staan ze niet voor niets op de main stage lijkt me? Misschien dat veel fans het laten afweten omdat deze band er al een dag eerder ook stond. Ze hebben er dan ook wel wat last van en stellen voor dat het publiek het lekker rustig aandoet met een drankje. Eigenlijk best verfrissend tussen de oproepen die elke band lijkt te doen voor een circle pit. De band zelf laat qua geluid niets doorschemeren van de zware nacht daarvoor want ze spelen een technisch hoogstaande set die bewijst dat punkrock niet altijd direct en heavy hoeft te zijn met hun post-hardcore.

Een potje steviger klinkt de hardcore van The Ghost Inside, technisch gezien speelt deze band echter zeker zo sterk en ze krijgen de Etnies tent dan ook verdomd vol.

No Trigger brengt waarschijnlijk zowat de meest rechtoe-rechtane punkrock van het festival, en dat doen ze tot groot genoegen van het gevarieerde publiek.

BoySetsFire stelt nooit teleur en ook nu niet. Na een paar jaar pauze is de band weer terug en bezorgd Nathan Gray’s fantastische stem me weer eens kippenvel. De laatste paar nummers laten ze horen dat ze minstens zo hard kunnen spelen als gevoeliger met een paar stevige hardcore songs. Klasse!

Heel veel mensen hebben op ze zitten wachten… De meeste bands hebben het over ze bij hun optredens vandaag, er zijn zelfs aparte Groezrock-shirts van (uitverkocht)… Dat schept dus verwachtingen aan the Descendents die gewoon niet waar zijn te maken. Dit is natuurlijk een ervaren band en dat is ook te horen aan de technische perfectie van de songs en het rappe tempo waarmee ze er doorheen worden gejaagd. Ik mis echter toch wat van de ziel, de urgentie bij deze band. Misschien zijn de jaren toch gaan tellen?

CIV laat horen hoe je na vele jaren spelen nog wel vol vuur kunt overkomen. Werkelijke, ouderwetse hardcore met al de idealen van eenheid en broederschap die daarbij horen. Binnen de kortste keren staat het podium dan ook val met fans, in de echte hardcore traditie. Wat mij betreft het meest verrassende optreden van de dag.

Ik ga daarna toch maar weer even kijken bij The Dropkick Murphys. De eerste paar minuten dwalen mijn gedachten af naar wie het enorme spandoek achter de heren toch moet gaan strijken. Ik heb de band al vaak gezien en ik ga er van uit dat ik ze nu toch wel gezien heb. Al snel weten ze me echter toch mee te krijgen met hun opzwepende folkpunk en ik ben niet de enige. Zelfs op het rolstoelpodium wordt uitbundig gefeest.

H20 is zo’n band die nog steeds niet bang is een statement te maken. Frontman Toby gooit dan ook zijn schoenen uit om aan te tonen dat het bij punkrock gaat om de muziek en de boodschap en niet om het imago. Daar gaat dan meteen zijn volgende nummer ook over. Met hun authentieke straight edge hardcore attitude krijgen ze het publiek dan ook prima mee. Ze zijn meteen de band wiens nummers ik later bij de wandeling naar de auto ook het meest nagezongen hoor.

Als afsluiter is het tijd voor het punkcabaret van NOFX. Zo worden de arme Belgen racisten en pedofielen genoemd, wordt de spot gedreven met een bezoeker in een konijnenpak, Mexicanen, Pakistani, etc. Zo politiek incorrect als maar kan, dat is NOFX. Gelukkig spelen ze meer en betere nummers dan twee jaar terug, sterker nog ze hebben er op gelet dat ze een andere setlist hebben dan toen. Een bizar einde volgt als Eric Melvin maar niet wil ophouden met het spelen van de accordion tot groot genoegen van het publiek. Een opmerkelijk toegift, maar is het dan ook niet werkelijk ontzettend punkrock om een kwartier of meer je publiek bezig te houden met een ouderwetse trekzak.

Al met al een bijzonder geslaagde editie van dit festival. In grote lijnen kan ik stellen dat er geen slechte band te zien / horen is geweest. De toiletten waren beter dit jaar, er werden gratis oordopjes uitgedeeld, meer afvalbakken… Maar alsjeblieft, neem toch eens afscheid van de kleine dance tent die de muziek van de andere podia steeds verziekt en toch echt niet bij het festival hoort als je het mij vraagt.

Dit is eens een band die niet bang is niet meer bij de scene te horen of uitgekotst te worden door de metalcore kids!

Bij sommige nummers van deze band denk je precies te weten uit welk vaatje ze gaan tappen, met name de stijl van Avenged Sevenfold of Bullet For My Valentine en andere, hippe metalcore bands. Als ze hun genre helemaal volgen doen ze het zeker niet onverdienstelijk, de grunts zijn prima en de riffs volgens het boekje, strak en hard.

Net als je denkt dat er niet veel nieuws te beluisteren valt verrassen deze jongens je met bijna melodieuzere zanglijnen, gevoeligere, rustige stukjes, koortjes, toetsen, handgeklap of zelfs een Spaanse gitaar en vocalen op de twaalfde track. Je zou denken dat dit soort grappen geforceerd overkomen, het tempo uit de nummers halen of ten koste gaan van de metal in de core. Maar nee hoor, deze verrassingen zijn zo vernuftig en spaarzaam over het album uitgestrooid dat het nergens gekunsteld of ongepast klinkt.

Dit is de band voor iedereen die het DENKT gehad te hebben met metalcore.

De sound is puntig, vocalist Sondre spuugt zijn teksten uit terwijl de riffs in een continu gevecht zijn met melodie. De productie is heel ongepolijst wat bijdraagt aan de enorme puurheid van het album. De drummer laat een jazz-achtig vernuft horen. Waar steeds meer screamo bands voor een soort van bijzonder uitgedachte formule gaan, gaat deze band voor een eigengereid aantal composities die er boven het gemiddelde hardcore aanbod uitstijgt.

Al dit creatieve, werkelijk punky vakmanschap maakt dit echter geen makkelijk album om naar te luisteren. Catchy is het zeker niet. Wat het wel is, is agressief, luid en opzwepend. Binnenkort zijn ze on tour in Europa, zo zullen ze te zien zijn op Groezrock. Ik ben benieuwd of ze de energie die ze hier laten horen ook live gaan waarmaken. Als dat zo is, zullen de hardcore kids de tent afbreken!