Het uptempo aspect is behouden, maar er is op een totaal andere manier invulling aan gegeven waardoor de gekopieerde Britpop sound helemaal is weggevallen. De synthesizer is velen malen prominenter aanwezig en lijkt de nummers wat meer te leiden in plaats van als simpele toevoeging te dienen. Daarnaast komt de zanger ervarener over wat resulteert in een meer karakteristiek stemgeluid. Dankzij voorgaande punten ontstaat er een totaal ander geluid. Eigenzinniger en origineler zijn daarbij de sleutelwoorden.

De EP bereikt zijn climax gedurende Globes. Dankzij de effecten over zang en gitaar (wat een heerlijk vibrerend gitaargeluid) tijdens de coupletten, het hoog gezongen en uitermate aanstekelijke ‘Oeh oehh, you give me shivers’ en het grote contrast tussen de diverse tempowisselingen is dit een track met een gouden randje. Met afstand het beste wat 2012 tot dusver te bieden heeft.

Alsof de heren het telkens met vier nummers bevattende EP’s wilde blijven proberen totdat het juiste geluid was gevonden. Driemaal is scheepsrecht. Komt u maar met die full length!

De volledige EP is gratis te downloaden via bandcamp.

 

Na het horen van het eerste nummer is het antwoord op deze vraag al beantwoord. Nee, de muzikale aanpak is vrijwel identiek aan die van circa dertig jaar geleden. Maar wees eens eerlijk, had u zelf wat anders verwacht? De eerste single (en tevens het eerste nummer), genaamd ‘Tattoo’ komt wel over als een matig voorgerechtje, voorgeschoteld door een meester-kok. Vooral het ‘Tat-too, tat-too’ in het begin komt nogal suf over. Gelukkig raast het album voort met rock die klinkt als vanouds.  Wel is het zo dat het gemis van Michael Anthony deze plaat wat minder diepte geeft door de afwezigheid van topachtergrondvocalen, en David Lee Roth zingt niet meer zoals hij heeft gezongen. Soms is hij namelijk ook wel in voor een praatje, maar al met al is zijn stemgeluid nog goed op niveau.

Dan is daar nog de gitarist die de bandnaam eer aan doet: Eddie van Halen. Zonder zijn gierende gitaarwerk zou deze plaat een saaie partij nummers zijn, want mede door de reductie van Roth’s vocale capaciteiten, zijn sommige hoogten niet meer te bereiken. En sommige lange, schreeuwerige kreten halen niet het kippenvelgevoel naar boven zoals dat vroeger wel het geval was. Nu is het niet meteen zo dat ‘A different kind of truth’ een matig album is. Integendeel, maar met deze formatie zou de band toch origineler ideeën op de plaat moeten weten te brengen. ‘Tattoo’ is hierbij absoluut het lelijke eendje op de plaat.  Gelukkig is Van Halen qua sound geen spat veranderd, en is de groep nog steeds in staat u een whiplash te bezorgen. Niks diepgaande teksten en al dat soort onzin, moeten de mannen voor de verandering weer eens hebben gedacht toen deze plaat werd opgenomen. Pure rock. Puur in de puurste vorm van het begrip.

De ultrasnelle rock van Van Halen, is uitgevoerd op de zelfde wijze als die uit 1984. Echter, met een andere formatie waarin de sterbassist van de groep met de noorderzon is vertrokken (en waar de achtergrond zang absoluut aan lijdt), en een zanger die ook al een dagje ouder wordt. ‘A different kind of truth’ is absoluut niet het beste werk van het kwartet, maar het is geen straf om dit te luisteren mits je knalharde rock wel kunt waarderen, uiteraard. Van Halen is nog steeds het Van Halen zoals we het kennen. De groep timmert nog altijd verder aan de weg met deze klasse comeback. A different kind of truth is weer een plaat geworden waarop de extase van het musiceren duidelijk voelbaar is. En daar gaat het uiteindelijk om.

In de jaren 80 was Picture een van de toonaangevende bands voor hardrockminnend Nederland en leverde in die jaren met o.a. Diamond dreamer en Eternal dark een aantal uitstekende albums af. Vooral Diamond dreamer uit 1982 is met recht een klassieker in de Nederlandse hardrockhistorie en is nog steeds met enige regelmaat te vinden op de draaitafel van ondergetekende. Een album dat de tand des tijds opvallend goed heeft doorstaan.

Sinds 2008 is Picture weer aktief en doen ze het zeker niet onverdienstelijk. Na Old dogs new tricks (2009) is er nu het nieuwe album Warhorse waarop de band wederom laat horen muzikaal niet of nauwelijks te zijn veranderd. En dat is maar goed ook. Picture staat garant voor recht-toe-recht-aan hardrock/heavy metal met hakkende gitaarriffs en beukende drums. De ritmesectie bestaat nog altijd uit oudgedienden Rinus Vreugdenhill (bas) en Laurens Bakker (drums) aangevuld door zanger Pete Lovell en gitaristen Peter Bourbon en Mike Ferguson.

De productie van Warhorse was in handen van de band zelf en het geheel is gemixt door Oscar Holleman (o.a. Within Temptation, My Favorite Scar) en klinkt dan ook als een klok. Zoals gezegd hakt en beukt het album er lekker op los in de bekende Picture traditie waarbij de invloeden van Diamond dreamer en Eternal dark ook aanwezig zijn. Het niveau van die albums wordt weliswaar niet gehaald maar fans van Picture zullen ogetwijfeld prima uit de voeten kunnen met nummers als Rejected, Edge of hell, Think I lost my way en Stand my ground. Overbodig is echter een nieuwe uitvoering van Eternal dark die niet kan tippen aan de originele versie. Lovell heeft overigens een apart stemgeluid waar je van moet houden. Persoonlijk kan ik er niet zoveel mee maar ik kan me ook voorstellen dat er genoeg fans zijn die er prima mee uit de voeten kunnen. Het blijft nou eenmaal een kwestie van smaak. Al met al is Warhorse een prima Picture album.

Deze band speelt thrash metal in de stijl van Slayer en Sepultura maar dan met een underground garage ondertoontje. Alle nummers op dit album zijn duidelijk geinspireerd door Griekse goden en mythes. Een mooie afwisseling van het meer standaard duivels- en demonenwerk van de meeste metalbands.

Nekromantheon doet geen enkel commercieel compromis. De tracks razen zonder rustpuntje door als een horde bezeten monsters. De riffs zijn manisch. De drums zo rap dat je zou vermoeden dat The Muppets Animal hebben uitgeleend. De vocals zijn  ruwer en raspender dan van de gemiddelde thrash band die een groter publiek aanspreekt.

Zes nummers in pakweg een half uur. Vol agressie, standje turbo en perfect om te headbangen als een gek. Echter ook een tikkeltje vermoeiend en met een gebrek aan onderscheid tussen de verschillende tracks.

Daarnaast heeft Mollo een terugkerende samenwerking met Tony Martin, voormalig zanger bij Black Sabbath, in het samenwerkingsverband dat bekend staat als The Cage. The Third Cage is, hoe raad ik het, al weer de derde schijf van dit koppel.

Ik heb altijd een zwak gehad voor Martins stem. Ook op deze schijf laat hij zich, 54 jaar inmiddels, niet onbetuigd. Hij heeft een prachtig timbre en een mooie snik in zijn stem. Dat was voor het eerst te merken op de albums Tyr en Cross Purposes van Black Sabbath. Niet toevallig wellicht, dat Mollo en Martin die albums als vertrekpunt hebben genomen voor The Third Cage. Het doet me deugd om te horen dat De Stem zich 17 jaar later nog steeds staande houdt.

Wicked World opent de schijf, met een bonzende gitaarriff die in een walsend tempo door de luidsprekers schalt. Ook de volgende titels, Cirque Du Freak en Oh My Soul weten voldoende te boeien.

Maar dan.

Het lied One Of The Few dissoneert nogal met de voorgaande drie; het is een pomp-rock nummer dat zó lijkt te zijn gegrabbeld uit de West-Coast beachrock-mand die eind jaren ’80 rijkelijk werd gevuld met platte hitjes door Motley Crue, David Lee Roth en Y&T. Een vreemde keus op dit album. Het zelfde geldt even later voor Don’t Know What It Is About You.

Still In Love With You is een compositie die lijkt geïnspireerd door “Kashmir” van Led Zeppelin, “Gates of Babylon” van Rainbow en “Judgment Day” van Whitesnake. De toonzetting klinkt nabij-oosters maar ondanks de voor de hand liggende inspiratiebronnen is er voldoende spanning in dit lied gelegd.

De stemming slaat opnieuw om bij Can’t Stay Here, dat naar mijn gevoel de nodige finesse mist. Daarnaast lijkt op deze compositie de zang zich net wat te veel op de voorgrond te drukken, waardoor het geheel wat onevenwichtig afgemixt klinkt.

Ook de vier overige titels passen duidelijk in een traditie waarvan de toon is gezet door Black Sabbath, Rainbow en Whitesnake in de jaren ’90. Daarbij moet worden gezegd dat “Blind Fury” wat tegendraadser is dan de rest en daarom enige verfrissing biedt.

Het gezelschap dat aan The Third Cage heeft samengewerkt ontbreekt het niet aan muzikale vaardigheden. Het is mooi dat er muzikanten zijn die zich inspannen om muziek te maken in een muzikale stroming die inmiddels, 35 jaar na zijn ontstaan, klassiek kan worden genoemd. Compositorisch is het naar mijn smaak over het algemeen echter net wat te herkenbaar. Daardoor voelt het album als een feest van herkenning met oude bekenden, maar liet me zitten met de vraag: wanneer komt de verrassing?

Titels:

1. Wicked World 4:30
2. Cirque Du Freak 4:13
3. Oh My Soul 5:01
4. One of the Few 4:01
5. Still in Love With You 4:21
6. Can’t Stay Here 4:08
7. Wardance 6:00
8. Don’t Know What It Is About You 4:55
9. Blind Fury 5:06
10. Violet Moon 7:37

Bezetting:

Dario Mollo – Guitaar, Bas, toetsen
Tony Martin – zang
Roberto Gualdi – drums
Fulvio Gaslini – bas
Dario Patti – toetsen
Brian War – toetsen

De gelijknamige EP van Komatsu vangt met opener The Mountain… dermate log, lomp en smerig aan dat alle hoop op een manische dinsdag resoluut overboord wordt gesmeten.  Het nummer doet mij met zijn trage opbouw en serial killer vibe denken aan het legendarische Eye Flys van The Melvins. De gesproken tekst op de achtergrond haalt de aandacht wat van het muzikale af, waardoor het nummer interessanter en tegelijkertijd toegankelijker wordt. Uitstekende keuze.

Degene die vervolgens een langspeler vol sludge/doom verwachten komen bedrogen uit. Waar titel track Komatsu zeker qua stijl dezelfde lijnen als de opener volgt – wat een ongelooflijk smerige riff wordt er na ongeveer 25 seconden ingezet –  zien we meer snelheid opduiken en worden we geïntroduceerd met de stem toebehorend aan deze relatief jonge formatie.

Diversiteit alom. De derde track onder de noemer Believe brengt ons een legitiem Queens of the Stone Age gevoel. Gator is kort, snel, geheel instrumentaal en zonder afschuw voor het effectenpedaal, waardoor het een ietwat melodische inslag krijgt. Comin’ en Hail to the King borduren voort op het eerder genoemde melodische en laten ook nog maar eens goed horen waar de ruwe zang in overdrive toe in staat is.

Een heikel punt waarbij ik bij de laatste twee tracks, maar in het specifiek op Hail to the King tegen aan loop is de clean zang gedurende het refrein. Deze is verre van sterk en zeker niet in de lijn met de rest van de plaat. Het mist die extra spierballen welke gedurende de overige tracks maar al te graag getoond worden.

10 februari vindt de EP release plaats in Café Altstadt aan het Stratumseind te Eindhoven. Ik zeg bijzijn is meemaken!