Ze zeggen wel eens dat het makkelijker is als band om weg te blijven na een split dan terug te komen. Als één band bewijst dat ze het nog steeds in zich hebben, na een split, dan zijn het wel de uit Duitsland afkomstige Guano Apes. De hoogste tijd dus voor een interview om het één en ander toe te kunnen lichten op onze vragen.
Op 05/02/2012 komt Guano Apes voor een exclusieve show naar Nederland en nog wel naar 013 in Tilburg. Voor aanvang van het concert had ik een gesprek met drummer Dennis Poschwatta over het nieuwe album, de nieuwe looks en veel meer.

Als eerste welkom terug als the “Apes” en voor het doen van het interview. Vertel me alsjeblieft eens, hoe is het om weer samen te zijn na een pauze van een aantal jaar?

Voor ons voelt het heel normaal en goed omdat we de kans hadden om een nieuwe band op te richten. Na de split hadden we een hoop moeilijkheden. Niet op muziek gebied maar meer op zakelijk gebied, dus we hadden het idee dat we nooit meer samen muziek zouden maken of zaken zouden doen. In 2009 besloten we om opnieuw te beginnen met het spelen van live shows. We gaven op dat moment zakelijk er geen ene malle moer om, we besloten gewoon te gaan voor het spelen. Na dat jaar besloten we om een album te gaan maken, dat hebben we dus in 2010 gedaan. Productie en dergelijke was ook in 2010, de release was in 2011. Nu voelt het veel beter met deze achtergrond. We weten waar we in het verleden de band mee vernield hebben en dat proberen we nu te voorkomen. Het voelt nu ook heel natuurlijk en comfortabel aan om op tour te zijn met deze band.

In 2005 ging de band uit elkaar. Het lijkt erop dat de fans en critici geen comeback verwachtten, mede dankzij het begin van jullie solo carrières. Verwachtten jullie het zelf wel om ooit nog een comeback te maken?

Nee, zeker niet. Stefan kwam met het idee in 2008 omdat we muziek wilden maken en de dingen die we hadden geprobeerd waren nou niet echt succesvol. Maar wat doe je dan, je wil muziek maken maar ook wat geld verdienen om je familie te eten te kunnen geven. Hij besloot om de band terug bij elkaar te willen krijgen. Henning en ik zeiden: ‘leef je uit!’ Hij heeft contact gehad met Sandra en snel daarna zijn we bij elkaar gekomen om wat dingen te bespreken. Toen hebben we besloten dat, om te kijken of er een kans was tot een reünie van de band, we dit zouden moeten uitproberen in de oefen ruimte. We zijn toen bij elkaar gekomen in de oefen ruimte in 2009 en het klonk gelijk weer zoals in de eerste jaren. Toen was het duidelijk, we moeten dit proberen te doen. Ik denk ook dat het voor een succesvolle band  soms veel gemakkelijker is om geen comeback te maken. Als je dan toch besluit wel een comeback te maken is het veel lastiger omdat je jezelf dan meteen heel erg moet bewijzen. Al helemaal als je dan een nieuw album schrijft. Het is ook een moeilijk proces om terug te komen. De critici lusten je rauw want die denken alleen maar: ‘oeh, vers voer om af te kraken!’ Voor ons was de enige reden om terug bij elkaar te komen de muziek. Er was ook wel een financieel aspect, maar het ging ons toch vooral om de muziek. De journalisten kunnen wat dat betreft schrijven wat ze willen. Ik sta persoonlijk enorm achter wat ik doe: muziek maken.

Wat betreft jullie solo carrières. Hoe staat het daarmee? Zijn ze allemaal over of gebeurt daar nog iets mee?

Voor mezelf, ik had een leuk project met een vriend van me genaamd Tamoto, maar hier ben ik mee gestopt. Daarna hadden we IO, een band met Stefan Henning, mezelf en Charles Simmons als zanger. We hebben daarmee ook veel getoerd hier in Nederland. Het was niet zo succesvol, we deden alles zelf: label, platen maatschappij, publicaties, merchandise, promotie. We zijn nooit met de band gestopt maar we bedachten op een moment dat we toch wat anders moesten gaan doen.
Sandra schrijft volgens mij ook nog steeds eigen werk. Ik schrijf ook nog steeds voor mezelf en ik denk dat Sandra zelf in de toekomst nog wel wat zal uitbrengen. Ik denk dat het voor een band ook wel gezond om je eigen projecten te hebben. Op deze manier hou je wat achter de hand, omdat je niet al je werk gebruikt voor Guano Apes. In het verleden was Guano Apes het enige wat belangrijk was, maar ik heb geleerd dat het veel belangrijker is dat iedereen zijn eigen ding kan doen en zich daar vrij in kan voelen.

Op de album cover en de website hebben jullie als band een kleine make over gehad. Is dit jullie manier om te laten zien dat jullie als band gegroeid zijn in de afgelopen jaren?

Nee, ik denk dat het laat zien hoe we ons nu op ons gemak voelen. Sandra is geen meisje meer dat zich op haar gemak voelt in een capuchon trui en wijde broeken, ze is een vrouw geworden. Het ziet er toch niet uit dat een “oudere” vrouw rondloopt in zo’n outfit? Voor ons mannen is het logisch dat we een pet of muts opzetten, we verliezen al haar (schaterlacht hierbij)

Is er een verschil in chemie tussen jullie als bandleden nu jullie elkaar een tijd niet gezien hebben of hebben jullie nog contact gehouden intussen?

Tussen de jongens hebben we na de break 3 maanden geen contact gehad, daarna zijn we eigenlijk weer gaan repeteren en samen muziek gaan maken. Met Sandra daarentegen hebben we 4,5 jaar geen contact gehad. Ik vond het erg gezond, voor mij zeker aangezien ik ook echt geen contact met haar wilde. Anderzijds wilde zij ook echt geen contact met ons, we dachten daar eigenlijk ook niet aan.

Was het jullie bedoeling om een nieuwe verse start te maken met de band? Jullie klinken nu nogal anders dan op het eerste album.

Natuurlijk,  het is altijd al zo geweest dat we op ieder album weer iets anders klonken dan op het vorige. Het verschil van deze met de rest is denk ik wel iets groter, maar dat komt omdat we behoorlijk zijn opgegroeid intussen en we zijn zelf ook naar andere invloeden qua muziek gaan luisteren. Aangezien je invloeden veranderen groei  je ook in muziek maken. Het was voor ons dan ook niet logisch om te zeggen van kom, we gaan die ouwe nummers weer maken. Muziek moet  voor ons dan ook uit ons hart komen, of uit je buik, of uit je ballen… het is een gevoel, het moet eerlijk zijn. Als je jezelf gaat “coveren” moet je eigenlijk gewoon in je graf gaan liggen en al helemaal geen comeback of reünie gaan doen. Dit is wat vier mensen doen als ze terugkomen van een split van vijf jaar, dit was de output van dat moment, dit is Guano Apes 2010. We hebben geen idee hoe de Guano Apes in 2012 of 2013 gaan klinken, dat zien we nog wel.

Er is kritiek geweest op jullie nieuwe stijl als band. Jullie hadden een bepaald imago als Guano Apes en nu zijn jullie veranderd en mensen zijn daar niet aan gewend. Wat denk jij hiervan?

Ik geef er helemaal niks om. Dat is het goede van het feit dat we opgegroeid zijn en niet nieuw zijn in deze business. Er zijn altijd wel mensen die iets leuk vinden of juist niet leuk vinden. Het enige vervelende  is als je moet doen wat andere mensen zeggen wat bijvoorbeeld goed voor de band is en je doet dat en het blijkt dan niet te werken. Maar als je alles doet wat je zelf wil doen en je besluit er niets om te geven wat een ander ervan vind, krijg je daar een enorm dikke huid van. Wie geeft er nou wat om wat die critici te melden hebben. Ik verplicht je toch niet naar mijn muziek te luisteren of te kijken naar hoe we eruit zien?

Jullie hebben nu het album Bel Air uitgebracht, waar staat het album voor jullie persoonlijk voor?

Bel air was voor mij een van de snelst geschreven of opgenomen albums en in totaal een van de moeilijkste albums om af te maken. In het begin was het heel makkelijk. Pas bij het mixen werd het lastig. Ze begonnen te mierenneuken over de kleinste dingen die toch niemand hoort en dat is echt een ziekte bij sommige muzikanten. Dan deden ze nog een mix en dan was die niet goed genoeg en dan nog een en nog een… maar goed, dat is achtergrond informatie.  Bel Air is voor mij de kans om een tweede debuut album te maken voor een band. Het was echt een unieke kans aangezien je voor een band normaal gezien toch maar 1 debuut album kunt maken. Bel Air is echt ons tweede debuut album.

Ik vroeg me af waarom je voor de titel Bel Air hebt gekozen, kun je daar wat meer over vertellen?

Bel Air is een gebied in L.A. waar een hoop rijke lui wonen maar het is niet meer zo hip. Het staat wel voor kwaliteit van leven en voor ervaring. Bel Air is ook beter dan poep…  (schaterlacht) Het is ook een stukje uit een tekst van Sandra, uit “Oh What A Night”.  Alle titels van de nummers komen ook uit haar teksten. Vanwege de lange discussie over de titel kwam ons management op een gegeven moment met de titel aanzetten en het idee om er verhalen achter te verzinnen. We vonden het cool en goed klinken dus we hebben hem genomen.

“Oh What A Night” is de eerste single van het nieuw album, “Now This Time” is daarna released als een single. Waarom hebben jullie dit nummer gekozen als single?

In het verleden hadden we het probleem dat we niet veel singles hadden op onze albums. Onze platenmaatschappij had altijd wel meer singles nodig. Op dit album ziet ons platenlabel voor het eerst vijf singles en dat hebben we in het verleden nooit gehad. We moesten nu verzinnen wat te doen en besloten “Oh What A Night” eerst uit te brengen daar deze nog een beetje klinkt als onze oudere sound. We hoopten dat dit een beetje een brug zou zijn naar de nieuwe nummers. Daarna hadden we “Sunday Lover” als tweede single, dat was wat meer dansbaar spul. We wilden niet als tweede een ballad doen, dat is meestal normaal om te doen. We wilde nu echter wat meer airplay, dat onze nummers op de radio gedraaid zouden worden, wat niet echt gelukt is. Guano Apes is schijnbaar nog steeds geen radio band om de een of andere reden. Er is nog een single uitgebracht trouwens, “When The Ships Arrive”. Misschien wordt dit wel een radio single, maar het maakt ons eigenlijk niet uit.

Welk nummer van Bel Air is jouw favoriet?

Ik vind persoonlijk “She’s A Killer” erg goed, dit is een van de smerigste songs met de meeste energie. Ik vind “Fanman” ook erg goed, net als “When The Ships Arrive”. Ik vind dat we nog nooit zo’n goede popsong gemaakt hebben als deze.

De video shoot was in Dubai. Hoe was het om daar te zijn?

Ik vind Dubai eigenlijk maar niks. Ik ben in 2005 op vakantie geweest in een klein emiraat daar in de buurt en ik heb toen Dubai bezocht. Mensen moeten daar niet zijn, ik vind het een enorme milieu onbewuste actie wat daar gebeurt. Het draait alleen maar om olie en geld en mensen geven geen zier om wat ze doen.
We wilden echter  een internationale stads achtergrond met grote wolkenkrabbers en Frankfurt was op dat moment erg koud. New York was ook veel te koud en veel te duur. We moesten een keus maken en Dubai was de volgende locatie, maar ik vind het geen leuk land.

Wat voor invloeden van andere bands of artiesten hebben jullie geholpen met het maken van Bel Air?

Geen unieke artiest heeft ons beïnvloed denk ik, we hebben ons zelf beïnvloed. Vanwege de split is Sandra naar Berlijn vertrokken en heeft daar veel invloeden gehad van de oude elektro. We hebben aan het album gewerkt in kleine groepjes, eigenlijk meestal met twee, dus of Stefan en Henning of ik met Sandra. Dat werkte erg goed en was ook wel slim omdat we in het verleden altijd met z’n vieren in de oefen ruimte zaten en dan hadden we er van die ellenlange discussies over.  Muziek maken wordt heel moeilijk als iedereen het overal over eens moet zijn. Soms krijg je niet de kans om een idee helemaal uit te werken en er dan pas een oordeel over te vellen. Dit was denk ik ook wel een van de redenen geweest dat we het album überhaupt zo snel hebben kunnen schrijven.

Welke song van het album is voor jou het meest speciaal?

“When The Ships Arrive” is heel leuk en “Fan Man” is heel leuk als drummer. Ik heb daar een hoop vrije tijd tot het eerste refrein. Ik kan dan rustig even gaan roken en een biertje pakken en dan terug het podium op om als een gek los te gaan op de drums, dit vind ik wel leuk. Wat ook wel interessant was, is een nummer wat ik niet snapte ”Fire In Your Eyes”. Onze producer had toen een rode draad, een idee voor die song. Hij was ons er flink van langs aan het geven! Het was namelijk ontzettend simpel om dat nummer te drummen, ik zou het je in twee seconden kunnen leren. Dit maakte het tegelijkertijd erg moeilijk want ik deed het nooit goed genoeg voor hem. Ik moest het nummer maar spelen en spelen tot ik er simpel van werd  en ik uiteindelijk maar deed wat hij wilde. Pas na het af mixen en uitbrengen hoorde ik eigenlijk wat John Schuman ermee bedoelde. Het was zo’n makkelijke goede popsong, maar dat had ik dus niet door. Nu vind ik het tijdens de live shows een fantastisch nummer om te spelen, nu snap ik hem tenminste.

Vorig jaar hebben jullie door Europa getoerd. Hebben jullie nog leuke of rare dingen meegemaakt?

Ow een hoop dingen. Gecancelde vluchten, ziekte, koud weer, goed weer. Het was in ieder geval het beste festival weer ooit. In 2009 was het een en al regen, echt overal, bijna 90% was compleet verzopen. Vorig jaar was helemaal anders en in Duitsland was het een waardeloze zomer maar wij reisden dus constant naar het goede weer toe, we hadden een fantastische zomer. Er zijn zoveel rare dingen gebeurd, maar die ga ik je niet vertellen, die zijn verboden. Meeste hadden deze te maken met alcohol en waren dus nogal dom, dus nee, ik ga ze je niet vertellen.

Is er een verschil tussen de landen, hoe het publiek op jullie reageert?

Nee, meestal niet. Ik dacht dat, vroeger zeker, de mensen in het zuiden heel krachtig reageerden op de muziek maar we hebben hier in het noorden ook enorm goeie festivals meegemaakt. In Finland, Litouwen maar vooral ook in Rusland gaan ze helemaal los. Ook in Duitsland wel, in Munchen hadden we een fucking vet publiek, daar waren we echt verbaasd over. Het is ook echt leuk, je bouwt samen een feestje. Ik wil niet zeggen dat een publiek slecht is als ze niet staan te springen en gek te doen. Als ik zelf in het publiek sta, sta ik op de achterste rij achterover geleund te luisteren en klap ik als ze klaar zijn. Ik vind de show dan wel echt goed! Dit is voor een band soms slecht te snappen als je op het podium staat. Soms vindt het publiek het juist beter als ze niet staan te springen omdat ze dan echt naar de muziek aan het luisteren zijn. Soms zijn het gewoon een stelletje gekke idioten die alleen zijn gekomen om te feesten, maar geen donder om de band geven. Het beste is dat het publiek daar ergens midden tussen in zit.

Als je het publiek helemaal uit zijn dak ziet gaan moeten jullie je toch echt als een god voelen op het podium?

Nee hoor, dat is heel normaal, …… als je speelt als een god. (schaterlacht)

Jullie hebben ook in Amsterdam gespeeld, hoe was dat om weer terug te zijn?

Amsterdam was een drama met parkeren! Met de bus, wat een gedoe. De show was goed! De drum verhoging  was wel een ramp, mijn drumstel pasten net niet goed op de verhoging waardoor ik bijna achterover van m’n stoeltje ging. Het publiek was heet! Ze hadden wel hoge verwachtingen en waren wat afwachtend. Wij waren ook wat afwachtend dus dat was wat vreemd. Ik kan me er niet heel erg veel van herinneren daar we daarna de stad in zijn gegaan om te feesten. Het was in de Melkweg dus dat is midden in het centrum maar het was een uitverkochte show. Ik ben wel nieuwsgierig naar vanavond.  Dit een veel betere venue, ziet er beter uit.

Wat kunnen we van de Guano Apes verwachten in de toekomst?

Omdat de reünie zo goed was doen we in 2012 weer een split en dan in 2013 weer een reünie. (schaterlacht)

We doen niet zo heel veel festivals, een paar shows, wat nieuws opnemen en ik wordt in juni weer papa. Gewoon relaxed nu, maar we hebben wat gekke plannen. Vertel ik nog niks over.

Komt er een nieuw album aan?
Niet in 2012, we hebben wat tijd nodig, maar we zijn wel begonnen met schrijven.

Heb je nog een boodschap voor onze lezers?

Smakelijk eten, asteblief, nicht gutten apetit, euh, godverdomme! Jullie hebben hier echt goeie liveclubs. Toen we hier toerden met IO was ik erg jaloers, want in Duitsland heb je een hoop waardeloze clubs. Slechte back stage, slecht geluid, slechte …., ja eigenlijk alles slecht. Hier is het echt goed wat men heeft aan clubs en de muziek scene in z’n algemeen.
En laat het water waar het is…

Dank je wel voor je tijd en voor dit interview. Veel plezier en geniet ervan vanavond.

In de zomer van 2011 bleek Leaf een band met veel potentie. Het optreden op Summer Darkness maakte nog niet zoveel indruk, met name door de geluidsproblemen. Op Castlefest werd echter duidelijk dat Leaf een groeibriljant kan worden. Het optreden daar met Matt Howden (Sieben) was één van de hoogtepunten van Castlefest 2011. Tijd voor wat vragen. Fieke, Maryn en Kaat vonden tijd om ze te beantwoorden.

Hoe staat het met Leaf? Komt er binnenkort nog een CD of mogen we jullie de komende tijd nog op toer verwachten?

Fieke: “We hebben net twee hele intensieve opnamedagen achter de rug. Een paar oude nummers nog eens onder de loep genomen, en flink wat nieuw materiaal op de gevoelige plaat vastgelegd. Ik ben nu aan het editen en mixen, en binnenkort komen we bij elkaar om hier nog wat elektronica en andere magie aan toe te voegen… Houdt onze website en Facebook in de gaten om het hele proces te volgen.”

Is het momenteel eigenlijk wel makkelijk om een platendeal te krijgen? Of zien jullie meer heil in het (in eigen beheer) publiceren via het internet?

Fieke: “Een platendeal is toch niet van deze tijd! Tegenwoordig heb je daar echt helemaal niks meer aan. Vroeger was dit de poort naar je publiek en naar de studio, maar met al de nieuwe technologie, kunnen artiesten dat veel beter zelf doen! Ik zou er nog veel langer over uit kunnen weiden, maar dat is niet interessant voor in dit interview.”
Maryn: “Ik ben er wel erg voor om muziek in eigen beheer uit te brengen. De vrijheid ervan staat me wel aan, maar dat betekend ook; meer werk! De distributie van een cd bijvoorbeeld is erg belangrijk!”
Kaat: “Ik ben het helemaal eens met Fieke en Maryn. Met een productie in eigen beheer heb je veel meer controle over je eindproduct en ben je niet gebonden aan een maximum aantal gehuurde studiodagen. Ik kan het iedere opstartende band aanraden.”

Super, zo’n optreden met Matt Howden/ Sieben tijdens Castlefest. Hoe kregen jullie dat voor elkaar?

Fieke: “Dat hebben we geloof ik aan Kaat te danken!”
Kaat: “Klopt, voor CastleFest hebben we iets speciaals samen opgezet,  een dubbel concert met Matt Howden (Sieben). Het idee kwam tot stand toen bleek dat Sophie verhinderd was om op CastleFest met haar viool mee te spelen. Toen heb ik Matt Howden gebeld en gevraagd of hij ons met viool wilde ondersteunen….dat wilde hij gelukkig graag doen. Voor hem was het bovendien een perfecte mogelijkheid om Sieben bij het Nederlandse festivalpubliek te introduceren.”

Eigenlijk had ik verwacht dat het optreden op Castlefest (en in mindere mate op Summer Darkness) wel geleid zou hebben tot een orkaan aan optredens voor Leaf, maar dat lijkt tegen te vallen als ik jullie agenda zo zie?

Maryn: “Tja, wat kan ik zeggen; met Leaf zijn we nog niet zo lang bezig. Optreden in clubs is wel heel leuk, maar daar moet je natuurlijk klaar voor zijn. De zomer was goed voor ons en nu richten we ons weer op cd opnames… Aanbiedingen waren er overigens wel, maar soms komen deals niet rond.”
Kaat: “Bovendien zijn we met  zijn allen ook gewoon druk in de weer geweest met het werken aan andere fijne muziekprojecten, zoals ik met Folk Noir, Fieke met de Kelten zonder Grenzen en ga zo maar door. LEAF is momenteel wel in de studio bezig zijn met het afronden van de eerste release. We zien erg uit naar de release hiervan.”

In november een nieuw bandlid erbij zien we op jullie website, Sophie Zaaijer (van Cesair) op viool/ cello. Een gevolg van dat optreden op Castlefest met Matt en het besef dat een viool prima past bij jullie muziek?

Fieke: “Nou, zo heb ik het eigenlijk nooit gezien, maar misschien dat het onbewust zo is gegaan?”
Maryn: “Ja, we wisten al dat viool erg goed zou passen bij onze muziek en we hadden al lang voor het optreden op Castlefest contact met Sophie; ze is geweldig!”
Kaat: “Op Summerdarkness 2011 bleek inderdaad al dat Sophie perfect kwa sound bij LEAF paste toen ze meespeelde, maar zij kon helaas niet bij Castlefest aanwezig zijn om live mee te spelen. Met Matt Howden  hebben we toen een combinatieconcert opgezet als alternatief.”

Betekend dit een nieuwe richting wat betreft muziek of is de aanvulling een verdere uitwerking van jullie huidige muziek?

Fieke: “We zijn stiekem wel een beetje van richting veranderd, maar dat heeft volgens niet alleen met Sophie te maken. Welke richting het is, kun je over niet al te lange tijd horen!”
Maryn: “We maken gewoon wat we maken, zonder er al te lang over na te denken hoe het moet klinken, we zijn erg onderzoekende geesten en niet bang voor een experimentje.”

Leaf heeft nu wel een band die bestaat uit muzikanten die in meerdere bands spelen, hoe gaan jullie dat allemaal goed organiseren?

Fieke: “Alle festivals zijn altijd heel erg meedenkend als we dubbel geboekt zijn, en we kunnen ook allerlei leuke gastoptredens bij elkaar doen!”
Maryn: “Soms is het wel even puzzelen met agenda’s. En elke band heeft toch ook een eigen werkwijze; wie er schrijft, hoe vaak je samenkomt…  Dus daar komen we meestal wel uit!”

Het lijkt er op dat er veel dezelfde muzikanten in veel bands zitten momenteel. Zijn er zo weinig goede andere muzikanten of is dit het gevolg dat je elkaar zo vaak ontmoet op festivals/ fairs?

Maryn: “Deze scene is inderdaad niet zo groot en bovendien werkt het gewoon aanstekelijk om elkaar te zien spelen en met muziek bezig te zijn! De bands klinken afzonderlijk ook echt anders, ook al zie je soms dezelfde gezichten. Zo kan iedereen zijn of haar muzikale ei zeker wel kwijt”
Kaat: “Inderdaad,  je kan bij meerdere muziekprojecten namelijk verschillende muzikale kanten van jezelf kwijt. Hierdoor zijn de muzikanten voor meerdere folkbands goed in te zetten. Niemand heeft bij ons een soort “exclusiviteitsdeal”. Ik vind het juist fijn als mijn medebandleden zich breed ontplooien. Soms is het wel puzzelen met binnenkomende boekingen en is er bij beslissingen wat ‘bandjespolitiek’ gaande, mede ook door het succes van de verschillende projecten, maar, ach, dat is toch eigenlijk een luxe probleem….Het belangrijkste is dat ieder doet wat hij/zij leuk vind.”

Is het geen risico dat op deze manier weinig doorstroming plaats vindt van nieuw talent?

Fieke: “Naar mijn mening staan boekers en organisatoren voldoende open voor nieuwe bands, zo zijn wij ook ontvangen als Leaf. Dus ik zie hier geen probleem hoor!”
Maryn: “Precies; nieuwe bands worden nu juist snel opgepikt”
Kaat : “dito…laat ze maar komen J ”

We hebben het idee dat er in Nederland een gezonde middeleeuwse/ folk muziekscËne aan het ontstaan is. Herkennen jullie dit? Hebben jullie een idee waarom dit nu zo opkomt?

Fieke: “Naar mijn mening is er nog enorm veel winst te behalen in ons kikkerlandje hoor, zeker als je onze scene vergelijkt met België en Duitsland. Maar ik denk dat in deze barre tijden, veel mensen zich aangetrokken voelen tot oude vervlogen tijden, fantasiewerelden en mysteriën.”

Graag jullie reactie op de volgende stellingen:
1. Deze middeleeuwse folk scene is groot geworden tijdens fairs en specifieke festivals en komt minder tot haar recht in clubs en concertzalen.  

Fieke: “Klopt, maar een middeleeuwse band is toch veel leuker in een kasteel dan in een zwarte zaal?”

2.    De huidige middeleeuwse/ folk scene is een hype! Straks is het weer (grotendeels) weg, net als al die andere hypes.

Fieke: “Laten we hopen van niet, maar daar kun je natuurlijk niets van zeggen. Ik wist eigenlijk helemaal niet dat het zo’n hype was?”
Maryn: “Een hype? Was dat maar zo; dan zouden er waarschijnlijk meer muzikanten van kunnen leven. De media vind de folk- en voor het gemak ook de fantasyscene er wel leuk uitzien, maar veel aandacht voor de muziek heeft het nog niet opgeleverd. Zelfs voor een relatief grote folkband als Omnia is het erg hard werken om dat voor elkaar te krijgen. Hypes waaien weer over inderdaad, maar kwaliteit blijft.”

3. Bleker maakt meer (natuur) kapot dan je lief is.

Fieke: “Nou de dikbleek kwam anders onlangs goed van pas, ik heb ontdekt dat bepaalde onderdelen in de keuken eigenlijk wit waren!”
Maryn: “Woehahaa!”
Kaat: “LOL.,…. en ja sinds waneer verwachtten we wat van de politiek?En ik vraag me ook af of we dat wel moeten doen in deze. Ik hoop dat eenieder vooral zijn eigen verantwoordelijk voor de natuur gaat nemen, we leven hier met zijn allen en Bleker kan niet in zijn eentje oplossen wat wij met zijn allen zitten te verpesten. Ghandi zei het zo duidelijk met “Be the change you wish to see in the world”.

Heeft deze scene eigenlijk wel iets met de natuur of is dit maar een vooroordeel?

Maryn: “Net zoveel als ieder ander bewust levend mens denk ik. Folk muzikanten zijn zich vaak meer bewust van geschiedenis en voelen zich daardoor vaker aangetrokken tot een eenvoudiger of een natuurlijker wijze van leven. Natuur is ook een inspiratiebron en akoestische instrumenten kun je tenminste ook bij een kampvuur in een bos bespelen! Dan snap je wel waar dat beeld vandaan komt.”

Fieke: “Ik vind het altijd lastig te spreken voor anderen, maar ik probeer zo bewust mogelijk in harmonie met de natuur te leven. Het is zo iets moois… Waarom lopen we niet constant rond in verwondering over de schoonheid van al die natuur om ons heen?”

Is er voor jullie gevoel eigenlijk een link met de oorspronkelijke folk scene die zich traditioneel meer in clubs en bars afspeelt (vooral door de Iers/ Keltische invloeden) of met wereldmuziek die weer haar eigen festivals/ theatershows kent?

Maryn: “Wij maken ook gebruik van bestaande melodieën, traditionals, al is dat in mindere mate omdat we zelf schrijven leuk vinden. Natuurlijk is onze muziek ook beïnvloed door de muziek die we zelf luisteren; en dat is naast traditionele folk en wereldmuziek ook rock, metal en klassiek bijvoorbeeld.”

Als het gaat om Nederlandse middeleeuwse/ folk bands, welke zouden we (als Rockportaal en als lezers) dan de komende periode moeten volgen/ interviewen?

Fieke: “Ik heb pas een CD opgenomen met Datura, die spelen traditionele middeleeuwse muziek… Al die vragen over dezelfde muzikanten kun je daar ook op los laten, Lies van Kelten zonder Grenzen speelt daar namelijk in!”
Maryn: “Met Thomas speel ik ook in Shireen. Ik zou het niet persé een folk-band noemen, maar akoestische rock met een werelds en folk tintje. We werken hard aan een goede live-set.”
Kaat: “In alle recente interviews van Rockportaal is nu zo’n beetje elke Nederlandse folkband genoemd die genoemd moet worden bij deze vraag, ik sluit me bij al deze antwoorden wel aan. Grappig genoeg heb ik bijvoorbeeld Omnia, de veteranen van deze folkscene nog niet in de antwoorden terug gezien. Ik ben benieuwd naar wat zij zouden antwoorden. En ik zou het ook leuk vinden als ook meer internationale bands worden geïnterviewd. ”

Welke bands zouden jullie noemen als inspiratiebron en waarom?

Fieke: “Op dit moment ben ik helemaal fan van Imogen Heap, voornamelijk omdat zij net zo’n muziek-technologie-nerd is als ik! En ze maakt prachtige liedjes…”
Maryn: “Dat is een leuke vraag voor een muziekverzamelaar zoals ik. Op dit moment ben ik nogal weg van Balmorhea en Barn Owl. Qua genre moeilijk te duiden; het is geen folk, geen rock, geen klassiek, geen ambient, maar alles daartussenin. Het gaat mij vooral om de contemplatieve, bijna sacrale sfeer die ze in de muziek weten te leggen met warm-donkere akoestische klanken, zoals ook wij in een paar nummers!”
Kaat: “Faun, Omnia  en Valravn wil ik toch ook nog noemen, voor mij persoonlijk zijn zij een grote inspiratie en ze hebben me flink geholpen met kleine en grotere stappen op deze muzikale weg…”

Iets wat je altijd al wilde zeggen, maar wat niemand je ooit gevraagd heeft…

Fieke: “Als muzikant zou ik willen zeggen dat het me heel veel pijn doet dat muziek zo ondergewaardeerd wordt. We zijn kunstenaars die bloed, zweet, tranen en ons hele hart steken in ons werk, maar waarvoor mensen vaak niet bereid zijn ons te belonen, terwijl ze wel onze muziek downloaden om er van te kunnen genieten. Overigens zijn de consumenten niet de enige waardoor we zo afgeperst worden…”
Maryn: “Amen.”

Idris overstijgt het hokjesdenken. Terwijl ondergetekende het idee had dat Idris een doorstart was van Inner Strength, blijkt de realiteit anders te liggen. Zelfs het beantwoorden van dit interview is een gezamenlijke inspanning, want Roland Mathijssen (didgeridoospeler) geeft in overleg met Noor, Judith, Cora, Marc, Endy en Rinie de antwoorden.

We hebben het over een folkspecial, maar jullie zijn eigenlijk een ‘vreemde eend’ in de bijt, al was het maar om de pop invloed. Het is volgens jullie website eerder pop met folk invloeden. Hoeveel folk en hoeveel pop is het geluid van Idris?

We hebben ervaren dat mensen soms graag de wereld eenvoudig willen houden, door dingen in hokjes te stoppen. Iets is wit, of het is zwart, en als iets grijs, of misschien zelfs paars of groen is, dan past het niet in het denkbeeld, en weten ze niet hoe er mee om te gaan. Bijna iedereen vraagt dan ook wat voor muziek we spelen, en je verwacht dan een antwoord als Folk, of Pop, Rock, World, Gothic, of noem maar op.
Alleen zijn wij niet van die hokjesdenkers. We maken muziek waar we zelf blij van worden; muziek die ons energie geeft. En het maakt ons eigenlijk niet uit in welk hokje het dan bij de luisteraars moet passen. Dat mogen de luisteraars helemaal zelf uitmaken, als ze ons graag in een hokje willen stoppen.

Het grappige is dat we vaak zien dat de pop-liefhebbers in onze muziek instrumenten horen die ze met folk associëren, zoals de violen, de fluiten en de doedelzak. Daarom vinden ze onze muziek niet in het pop-hokje passen. De folk-liefhebbers herkennen in onze muziek weer niet de standaard oude folk-patronen. We spelen geen reels, jigs, bourrees, enz. En dan hebben we nog een drummer en een bassist erbij ook! Nee, folk zijn we toch echt niet. En dit terwijl de niet hard-core folk-liefhebbers ons heel vaak Iers / Folk-achtig noemen. En soms worden er zelfs Gothic aspecten in onze muziek gehoord.

Je vraag hoeveel folk en hoeveel pop we zijn? Ach, als je ons graag pop wilt noemen, dan zijn we pop, als je ons graag folk wilt noemen, dan zijn we folk. Wij noemen ons IDRIS.

Tot mijn verrassing zag ik dat jullie al 12 jaar bestaan. Dat is een lange tijd, waarom hebben wij – als Rockportaal – dan tot op heden zo weinig van jullie gehoord? Meer tijd verbracht in kroegen en cafés met een eigen folk scène of???

Tot een jaar of twee geleden gingen we door het leven als Inner Strength. Misschien dat je ons ooit zo tegen bent gekomen. Het bleek echter dat deze naam een paar nadelen had, zoals voor Nederlanders wat lastiger uit te spreken (die ngth op het einde), en lastig te schrijven. En het riep soms associaties die zeker niet bij ons pasten. Daarom hebben we in 2010 onze naam veranderd naar een kortere, krachtige naam: IDRIS. We hebben de afgelopen jaren op allerlei plaatsen gespeeld. Met meer dan 130 optredens hebben we –zeker in de beginperiode- de cafés en kroegen bezocht, maar later ook diverse festivals, culturele centra, kleinere en grotere theaters, en noem maar op. We hebben niet bewust de rockpodia gezocht, en we hebben ook ervaren dat we niet echt in de rock-scene passen. Als we rock-podia aanschrijven dan vindt men ons niet rocky genoeg (en daar komen we bijna weer op je eerste vraag). Als je echter de rustiger nummers van bijv. Within Temptation of Toto of Metallica beluistert, dan liggen die volgens mij niet eens zo ver van een aantal van onze nummers. Dus wie weet is 2012 het jaar waar de Rock-scene ons echt leert kennen.

Aan het aantal optredens schijnt het niet te liggen, want jullie agenda staat behoorlijk vol. Hoe krijgen jullie dat voor elkaar, want niet elke band lukt dat?

Hard werken, veel mensen aanschrijven, bellen, langsgaan, en uiteindelijk weet onze muziek en onze presentatie toch een aantal programmeurs te raken. Maar het blijft inderdaad lastig. Het is een proces dat je met iedereen in de band moet doen. Iedereen moet alert zijn op kansen.

Popmuziek met folk-invloeden, gespeeld op didgeridoo, fluit, viool, doedelzak, bouzouki, trekzak en percussie, naast de standaard bandformatie en twee zangeressen. Dat is een imposante mix van instrumenten en dat met zeven muzikanten. Is het niet lastig om alles in één richting/ in evenwicht te houden?

Dat valt reuze mee. We zijn als mens allemaal heel verschillend met andere interesses, andere werkgebieden van harde techniek tot in de sociale en psychologische hulpverlening, andere muzikale achtergronden, van progressieve rock tot klezmer. Maar als groep zitten we vrij goed op één lijn en laten we elkaar de ruimte. We hebben geen echt dominante ego’s in onze groep en daardoor hebben we het al zo lang met elkaar volgehouden en vinden we het nog steeds leuk. Dat merk je ook aan de stabiliteit van de band. In de ruim 12 jaar dat we bij elkaar zijn, hebben we als band van 7 muzikanten slechts 1 wisseling van drummer en 2 wisselingen van gitarist gehad.

Hoe schrijven en maken jullie je nummers? Kan me voorstellen dat dit wel enige discussie kan geven gezien de verschillende muziek achtergrond van jullie.

Sommige bands hebben één schrijver / componist, die bijna alles al uitwerkt en de rest doet dan wat die persoon bedacht heeft. Zo doen wij het eigenlijk nooit. Meestal heeft één persoon een idee, een riedeltje, een akkoordje, een bepaald sfeerbeeld, dat we dan met de rest uitwerken. Zo kan iedereen dan zijn of haar eigen inbreng hebben. En natuurlijk geven we elkaar dan eerlijk feedback, van: “zou je dit eens kunnen proberen”, of “ik hoor meer zus-of-zo” dat er bij zou passen. Het is steeds samen kijken hoe we een nummer zo sterk mogelijk kunnen maken. Soms door iets toe te voegen en soms door iets weg te laten.
Dus ja, er is genoeg discussie, maar altijd opbouwend en constructief.

Wat zijn voor jullie de belangrijkste ontwikkelingen geweest met Idris de afgelopen jaren?

In de afgelopen jaren hebben we een aantal stappen gemaakt. Je begint als een beetje dolenthousiaste hond muziek te maken, covertjes te spelen en elkaar te leren kennen. Na een poosje vonden we de covers niet meer zo leuk, en eigenlijk ook lastig door onze niet-alledaagse bezetting. De eerste belangrijke ontwikkeling was dan ook het zelf gaan schrijven van nummers.
Een poos later wilden we daarin een stap maken en hebben we contact gezocht met een echt ervaren rot in het vak. Die heeft ons weer veel geleerd en met hem hebben we de eerste 2 CD’s opgenomen.
Een wisseling van gitarist, ruim 5 jaar geleden, gaf ons vervolgens weer een belangrijke duw om nog meer uitdagingen te zoeken in wat andere stijlen.
En een jaar of 2 geleden zijn we in zee gegaan met een kleine platenmaatschappij / producer, Silvox, die ons ook weer aan de ene kant kritischer maakte op onszelf, maar ook ons dwong af en toe wat vrijheden op te zoeken.
En zo blijven we steeds op zoek naar grenzen, naar nieuwe dingen. We hebben begin dit jaar onze tweede gitaristen-wissel gehad, en dat gaat vast ook weer een aantal leuke ontwikkelingen geven, omdat er weer nieuwe ideeën, nieuwe muziekstijlen en –achtergronden in de band komen.

Als je met Idris 2012 kan bepalen, wat zou er dan zeker in voor komen? Noem je vijf grootste wensen.

Dit is een erg open vraag. Als band zouden we graag zien dat er wat meer aandacht voor ons komt op de radio of TV. We hebben niet de ambitie om zó door te breken dat we prof-muzikant worden, maar iets meer air-play betekent wel dat meer mensen ons leren kennen. En dat betekent weer dat je makkelijker optredens kunt regelen. Het is bij onze muziek net als bij bier of koffie. De eerste keer is het vaak even wennen, maar als je ons vaker hoort, dan worden we net als bier of koffie ineens erg lekker!

Verder zouden we graag in een paar leuke theatertjes staan. Je hebt daar publiek dat echt komt om te genieten, en we hebben ervaren dat dat genieten bij ons erg goed lukt.

En her en der een leuk festival erbij is ook leuk natuurlijk. We gaan in februari de Fantasy festival wereld eens proeven. Wie weet wat daar uit gaat komen.

Wat we naast onze muziek graag zien gebeuren is dat er op de wereld meer ruimte komt voor iedereen. Je komt hier eigenlijk weer terug op je eerste vraag. We hopen dat meer en meer mensen tot het inzicht komen dat alleen maar denken in bekende patronen je beperkt. Het zou te gek zijn als wat wij als band voor elkaar krijgen -met al onze verschillende achtergronden en muziekvoorkeuren iets moois maken- als dat een stukje inspiratie kan zijn voor anderen, ook buiten de muziek.

We hebben het idee dat er in Nederland een gezonde middeleeuwse/ folk muziekscene aan het ontstaan is. Herkennen jullie dit? Hebben jullie een idee waarom dit nu zo opkomt?

We hebben een jaar of 7-8 geleden een opkomst gezien van folk / balfolk. Maar dat kan ook zijn, omdat we in die tijd ook wat aandacht kregen in de folkwereld. Je gaat dan vanzelf meer letten op de folkwereld en je gaat dingen zien die je eerst niet zag. Of er dan ook echt meer gebeurt in de folkwereld, of dat de folkscene alleen maar meer bij jezelf opvalt is dan moeilijk in te schatten.

Is er voor jullie gevoel eigenlijk een link met de oorspronkelijke folk scene die zich traditioneel meer in clubs en bars afspeelt (vooral door de Iers/ Keltische invloeden) of met wereldmuziek die weer haar eigen festivals/ theatershows kent?

Onze muziek laat zich moeilijk in hokjes vangen, en we richten ons zelf niet op de oorspronkelijke folk-scene. We hebben het idee dat in deze scene de muziekliefhebbers graag traditioneel werk horen, of muziek die daar sterk op gebaseerd is. En dat soort muziek maken we dus niet. Het heeft vaak niet veel zin om je daar toch tussen te wurmen. We zoeken het meer in settings waar het publiek meer open staat voor iets nieuws, voor mooie muziek, voor passie. Festivals die zich meer op wereldmuziek richten kunnen meer open staan, tenzij daar vooral traditionele muziek geprogrammeerd wordt. We maken immers geen traditionele muziek.

Als het gaat om Nederlandse middeleeuwse/ folk bands, welke zouden we (als Rockportaal en als lezers) dan de komende periode moeten volgen/ interviewen?

Geen idee. Ik zou natuurlijk zeggen dat je ons moet volgen, maar dat doen jullie nu al.

Welke bands zouden jullie noemen als inspiratiebron en waarom?

Dat is heel wisselend. Het varieert van Metallica en Within Temptation naar Alanis Morissette, van Loreena McKennitt naar Led Zeppelin, van Bløf naar Gerard van Maasakkers, van Charlie McMahon naar … noem maar op. We zijn 7 verschillende mensen met 7 verschillende muzikale voorkeuren. En iedere keer worden we wel weer verrast door wat een ander heeft gehoord. En daardoor hebben we een vrij breed pallet aan inspiratiebronnen. Ik denk dat dat voor een deel onze muziek ook speciaal maakt.

Als ‘oude rotten’ in het veld, welke tips zouden jullie geven aan bands die aan het begin van hun carrière staan?

Het is belangrijk om als groep mensen bij elkaar te horen en elkaar ruimte te geven en toch open naar elkaar te zijn. Ook is het belangrijk om het plezier in muziek maken voorop te blijven stellen en te geloven in wat je doet. Iedereen zal tips en suggesties geven. Het is goed om daarnaar te luisteren, maar het is nog belangrijker om daarin je eigen weg te blijven volgen. Haal eruit waar je op dat moment iets mee kunt en iets mee wilt, en negeer gerust wat niet of nog niet bij je past.

Iets wat je altijd al wilde zeggen, maar wat niemand je ooit gevraagd heeft…

Om nou te zeggen dat niemand het ons ooit gevraagd heeft gaat wat ver, maar het is wel iets dat ik in dit interview nog wilde zeggen. Het optreden in februari bij Phantasium is het eerste optreden met onze nieuwe gitarist Rinie. De 5½ voorafgaande jaren was Michiel Bos onze gitarist, en samen met hem hebben we 2 CD’s opgenomen, veel van de nummers op die CD’s gemaakt, en mooie dingen beleefd. Helaas kon hij zijn huidige bezigheden (werk, studie, reisafstand) niet meer combineren met onze band. We denken dat we in Rinie Huigen een waardige vervanger hebben gevonden. Hij zal Michiel niet één-op-één vervangen, want iedere gitarist is anders. Maar we kijken uit naar wat er gaat komen uit deze wisseling. Bij Phantasium kan iedereen kennis maken met onze nieuwe gitarist. Dus kom kijken en kom onze nieuwe gitarist aanmoedigen!

Er zijn van die bands die zo bekend in de oren klinken, die al naam (lijken te) hebben gemaakt zonder dat deze band een CD heeft uitgebracht. De kracht van internet? Nee, eerder de kracht van doorzettingsmacht en veel, heel veel live spelen. En natuurlijk een naam als Dutch Lemmings verzinnen. Ton en Gwen vonden tijd voor wat antwoorden

Ik moet het vragen: hoe komen jullie bij de naam Dutch Lemmings?
Hij is namelijk erg leuk en blijft ook lekker hangen.

Gwen: Dat komt door mijn warrigheid. In de beginfase van de band hadden we ‘Caledonia’ op het repertoire en ik zong in plaats van ‘let me tell you that I love you’ de woorden ‘Lemmings tell me that I love you’ en toen is het nooit meer goed gekomen.
Ton: …Dutch hebben we er toen uiteindelijk voor gezet, er bestond al een Lemmings band. We willen ons natuurlijk wel onderscheiden.

En ineens is daar Coca! Hoe hebben jullie elkaar gevonden?
Ton: Onderlinge connecties. Het mooie van onze muziek is dat leuk en gewoon is om gezamenlijk muziek te maken. Coca kwam een keer meespelen en is gelukkig gebleven!

Betekend dit nog wat voor de muziek van Dutch Lemmings?
Ton: Zeker wel. We hebben nu niet alleen een Harp erbij, maar ook talentvolle muzikante erbij. Iedereen is uniek. Hoe dit zich zal gaan vormen gaan we zien. Dat we plezier gaan hebben eraan is wel zeker!

Hoe zouden jullie de muziek van de Dutch Lemmings omschrijven?
Ton: Een bonte verzameling van traditionals, folk rock en eigen geschreven. Ik denk dat een belangrijk element vooral plezier hebben is. Dit wordt naar mijn idee goed opgepakt door het publiek. Misschien kunnen wij (DL) beter vragen hoe jullie ons zouden omschrijven!

Wat zijn voor jullie de belangrijkste ontwikkelingen geweest met Dutch Lemmings de afgelopen jaren?
Gwen: Moeilijk! Ik denk dat het vooral de mensen die bij de band gekomen zijn die het belangrijkst zijn geweest. Ook als ze weer weg zijn gegaan: ze hebben allemaal wat bijgedragen en de lemmings weer een stukje verder geholpen.

Als je met Dutch Lemmings 2012 kan bepalen, wat zou er dan zeker in voor komen? Noem je vijf grootste wensen.
Gwen: Op Castlefest optreden! En een keer in het buitenland spelen lijkt me ook heel gaaf.
Ton: Stabiliteit binnen de band met leden. We hebben in ons kort bestaan al aardig wat bandleden zien komen en gaan. Meer merchandise. de DL sticker op mijn jas begint los te laten. Tijd voor shirts, sweaters en natuurlijk de eerste demo CD!

We hebben het idee dat er in Nederland een gezonde middeleeuwse/ folk muziekscene aan het ontstaan is. Herkennen jullie dit? Hebben jullie een idee waarom dit nu zo opkomt?
Gwen: Ik denk dat de opkomst van de fantasybeurzen en festivals er een handje in heeft. Vroeger ben ik via mijn vader al wel in aanraking gekomen met folk, maar de hernieuwde kennismaking daarmee kwam toen ik festivals bezocht en daar Rapalje zag spelen.

Is er voor jullie gevoel eigenlijk een link met de oorspronkelijke folk scene die zich traditioneel meer in clubs en bars afspeelt (vooral door de Iers/ Keltische invloeden) of met wereldmuziek die weer haar eigen festivals/ theatershows kent?
Ton: Er is naar mijn idee wel zeker een link met beiden. Veel bands waaronder de Dutch Lemmings brengen die verbinding mee. Wij spelen niet alleen traditionele nummers maar ook eigen geschreven etc.

Jullie lijken in die zin wel een uitzondering op de regel. Gezien de lijst met optredens. Jullie doen het goed op middeleeuwse/ folk festivals, maar ook in (niet meer rokerige) cafés. Wat bevalt jullie het beste?
Gwen: Ik vind festivals altijd erg leuk, maar van een gezellige knusse pub wordt ik ook erg gelukkig! Als het publiek er maar lol in heeft, dat is wat mij betreft het belangrijkst.
Ton: Beiden zijn leuk. Plezier is inderdaad een belangrijke factor bij beiden.

Graag jullie reactie op de volgende stellingen:

1. De huidige middeleeuwse/ folk scene is een hype! Straks is het weer (grotendeels) weg, net als al die andere hypes.
Gwen: Nou dan is het een behoorlijk lange hype aan het worden! Ik denk dat het niet zo snel meer weg zal gaan, maar het is wel belangrijk dat het zichzelf blijft vernieuwen.
Ton: Hypes komen en gaan.

2. Bleker maakt meer (natuur) kapot dan je lief is.
Gwen: Alsof Nederland nog niet grijs genoeg is! Er moet juist méér groen in plaats van minder, in ieder geval in de randstad! Die man kunnen we missen als kiespijn lijkt me.

Heeft deze scene eigenlijk wel iets met de natuur of is dit maar een vooroordeel?
Gwen: Ik krijg wel die indruk ja..

Als het gaat om Nederlandse middeleeuwse/ folk bands, welke zouden we (als Rockportaal en als lezers) dan de komende periode moeten volgen/ interviewen?
Gwen: Kelten zonder Grenzen, Orfeo, World of Stone, Datura, AmmA, Harmony Glen, Lowland Paddies, Cesair, the Teetotallers en nu vergeet ik er vast nog heel veel…

Welke bands zouden jullie noemen als inspiratiebron en waarom?
Gwen: Rapalje, die zetten echt een keigoede show neer! Met hen wordt het altijd een feestje.
Ton: Flook, Beoga en Tim Edey Band. In iedergeval voor mij wat percussie betreft.

Iets wat je altijd al wilde zeggen, maar wat niemand je ooit gevraagd heeft…
Gwen: Ik droom van de dag dat er iemand een keer verkleed als lemming (uit het nintendo spelletje uit de jaren 90) naar een optreden komt.

Onlangs verscheen het nieuwe album “Everything is Changing” van Anneke van Giersbergen. Na The Gathering en Agua de Annique is dit album onder haar eigen naam verschenen. Wat kan Anneke van Giersbergen ons vertellen over haar album, over de komende tour en over eventuele andere ambities?

Op 23 januari is je nieuwe album “Everything is Changing” verschenen.  Een album met zowel stevige songs als gevoelige ballads, wat kun je over het nieuwe album vertellen?

- Het nieuwe album is veel steviger dan het voorgaande werk. Na het vorige album borrelde het al vrij snel en ik ben toen al begonnen met nummers te schrijven. Met een goede bezetting heb ik deze plaat mogen maken. Ook heb ik het gevoel dat ik met mijn nieuwe album alle stijlen laat horen waar ik zelf ook graag naar luister. Alle elementen van de afgelopen jaren komen eindelijk samen, waardoor het als een geheel overkomt. Ook is het nu voor het eerst onder mijn eigen naam. Agua de Annique was een naam die voor velen niet uit te spreken was en ook werd mijn naam hier nog achter gezet. Het werkte verwarrend en vandaar is er gekozen om dit te veranderen.

We hebben het album al een tijdje mogen beluisteren, maar het enige wat we kunnen zien is zijn de tracktitels, wie horen we allemaal op het album en wie schreef de teksten?

- Ikzelf ben het meest verantwoordelijk voor de teksten op “Everything is Changing”. Vorig jaar heb ik via een project met Anathema Daniel Cardoso leren kennen en hij heeft mij geholpen met het schrijven van de teksten. Ook heeft hij het album geproduceerd. De band met wie ik het album heb opgenomen is een nieuwe band, maar met leden met allemaal een behoorlijke muzikale ervaring. Deze band zal ook tijdens de optredens te horen zijn en het is zelfs zo dat als een bandlid niet bij kan zijn er altijd iemand is, met dezelfde klasse, die dit gat kan opvullen.

Je single “Feel Alive” is een lekker uptempo nummer wat vol energie zit en positieve klanken uitstraalt. Is dat iets wat je met het gehele album wil overbrengen?

- Klopt! Het album ademt behoorlijk wat energie uit. Door een goede productie komen alle songs goed tot hun recht. Ik wil mensen graag wat moois meegeven en “Everything is Changing” is ook een erg lekkere dansbare plaat geworden. Ik ben dan ook erg trots op het resultaat.

“Everything is Changing” lijkt op een aantal punten ietwat autobiografisch. Zo lijkt het kippenvelnummer Circles om iemand te gaan die je heel nabij staat en van “My Boy” nemen we aan dat dit op je zoon Finn slaat. Ook “1000 Miles From Home” zou je kunnen lezen als een artiest die veel op weg is. Hoe zou jij het kunnen uitleggen?

- Elke artiest die zelf de teksten schrijft verwerkt wel iets persoonlijks in hun nummers. Niet alles hoeft direct op iemand speciaals te slaan, maar je maakt gewoon een hoop mee wat je kunt verwerken in je nummers. “My Boy” gaat inderdaad over mijn zoon en “1000 Miles From Home” kun je zien als iemand die op reis is, maar ook is het manier om vriendschappen die juist ver van huis zijn. Tijdens de vele optredens maak je gewoon veel vrienden die over de hele wereld verspreid zitten. Ook hen kun je missen, zij die zo ver van huis zijn.

Ook horen we je behoorlijk uitpakken. Niet gek, want in het verleden heb je bij The Gathering ook nogal eens flink staan rocken. Het nummer Stay is hier een duidelijk voorbeeld van. Dit nummer zou ook van Within Temptation kunnen zijn, een band waar je afgelopen jaar nogal eens mee op pad was. Hoe was het om met Within Temptation te werken?

- Echt te gek! Sharon heeft een geweldige stem en haar band heeft de laatste tijd hun stijl ook een beetje aangepast. Ze spelen nu ook veel melodische rock en deze stijl past ook goed bij mijn muziek.

OPTREDENS

De maand januari staat in het teken van je de albumrelease en de start van de tour. Een grootse tour staat op het menu. Wat kunnen de bezoekers van de concerten gaan verwachten. Kun je al een tipje van de sluier oplichten?

- De bedoeling is om het album integraal te gaan spelen. Daarna volgen er nog wat andere nummers, waarbij nummers van The Gathering niet ontbreken en ook zal ik wat akoestische nummers spelen.

Het festivalseizoen staat natuurlijk ook voor de deur. Gaan we Anneke van Giersbergen ook op de Nederlandse festivals tegenkomen, bijvoorbeeld op een Paaspop, Pinkpop of Lowlands?

- Eigenlijk op alle drie! Tot op heden is er nog niets bekend over optredens op de festivals in Nederland en wordt er nog druk onderhandeld.

Het afgelopen jaar was je ook al druk in de weer en heb je samen met Pinten en Kraus een theatertour gedaan. Ook was je akoestisch met Danny Cavanagh op het podium te vinden en kwam er het project Lorrainville eens tussendoor. Kun je alles nog wel goed uit elkaar houden?

- Het was inderdaad een heel druk, maar erg leuk programma.  Vooral omdat er behoorlijk afwisselende shows tussen zaten was het soms wel weer even omschakelen. Het afgelopen jaar kon dit ook allemaal, maar nu het nieuwe album uit is ga ik me echt weer richten op de komende tour.

Nog aparter is de kindervoorstelling De Beer die Geen Beer was, waarin je samen met Martijn Bosman theater aan het maken bent. Heb je nog meer dingen in petto of ambities?

- Het maken van deze voorstelling was ook heel leuk om te doen. Je hebt een heel ander publiek en mijn zoon Finn heeft het stuk ook gezien. Hij vond het echter niet zo leuk wat zijn mama allemaal moest doorstaan. Ook al wist hij dat het maar toneel was, toch was het wel weer spannend. Tja, ook het spelen van theater is geweldig om te doen en wie weet komt er ooit nog wel meer van.

Dit jaar speelt The Gathering een aantal keer hun album “Always” in de originele bezetting. Het album bestaat dan ook 20 jaar. Wat vind je trouwens van bands die een oud album weer in de schijnwerpers zetten?

- Allereerst is “Always” een geweldige plaat die veel heeft betekend in Nederland. Het is dan ook gaaf dat ze het gaan doen. Het is helemaal niet verkeerd om een oud album weer in de schijnwerpers te zetten. Sommige albums hebben veel betekend voor zowel de band als voor de fans. Ook de heruitgaven zou ik niet te commercieel durven noemen.

 MEDIA

Artiesten en releases lijken elkaar tegenwoordig veel sneller af te wisselen. Singles worden bij niet meer fysiek uitgebracht en alles moet tegenwoordig maar online worden teruggevonden. Vroeger was het veel normaler om eerst een paar singles uit te brengen waarna het album volgde. Wat vind je van die snelle verschuiving naar het internet?

- Je kan wel enorm tegen dit medium zijn, maar het heeft helemaal geen zin. Internet is heel belangrijk geworden en daar moet je dan ook gewoon in meegaan. Je moet allang blij zijn dat mensen je muziek kopen en of dit nu als download gebeurd of gewoon op cd maakt niet eens zoveel uit. Het nieuwe album bevat in cd-vorm wel weer een mooi vormgegeven boekje waarin ook alle teksten staan. Ik hoor dat mensen dit wel erg leuk vinden. Men wil graag wat kunnen lezen en doorbladeren en ook ikzelf ben hier wel een voorstander van.

Ook is het zo dat we in deze economische tijden ook op andere manieren proberen ons geld bij elkaar te krijgen. Zo heb ik pas nog les gegeven op de Universiteit van Amsterdam, maar ook geef ik wel eens les tijdens een tournee. Fans krijgen dan de mogelijkheid om zo wat kennis te vergaren. Artiesten moeten soms wat creatiever worden.

Fans kunnen met de moderne technieken steeds beter audio- en video-opnames maken van je concerten. Veelal verschijnen er opnames op Youtube. Kijk jij zelf wel eens naar clips van jezelf op dit bekende videokanaal?

- Bijna nooit! Als er ooit iets heel speciaals is gebeurd wil ik het nog wel eens terugzien, maar over het algemeen kijk ik niets terug. Ook lees ik geen dingen terug zoals verslagen of interviews. Ik maak gewoon heel graag muziek en wat anderen ervan vinden maakt me eigenlijk niet heel veel uit. Ik doe gewoon wat ik wil!

Op je site staat een blog waarin af en toe wat berichten van je staan en ook ben je een actief Facebooker en Twitteraar. Vind je het leuk om hier mee bezig te zijn?

- Ja, het werkt best wel verslavend. Op deze manier kom ik makkelijk in contact met vrienden en deel ik graag wat allemaal doe. Zo ben ik net nog naar de kapper geweest om mijn haar te laten doen voor de nieuwe videoclip en dit wil ik nog gaan Twitteren.

Het afgelopen jaar was je met regelmaat te zien in de Wereld Draait Door en ook bij andere radio- en tv-programma’s. Zou het je leuk lijken om zelf eens een programma te presenteren en waar zou het dan over gaan?

- Nou het lijkt soms wel makkelijk, even een programma presenteren. Maar het is best een moeilijk vak en ik heb wel een leuke babbel, maar er komt wel wat meer bij kijken. Natuurlijk is het wel leuk om te doen en zo heb ik bij Pinguin Radio ook al een programma mogen vullen met muziek, maar iets gaan presenteren gaat het niet worden. De komende tijd ben ik simpelweg bezig met veel spelen en alle aandacht is hierop gericht!

Dat Oliver S. Tyr (Faun) en Kaat S. Tyr/ Geevers (Leaf) samen muziek maken lijkt gezien hun leven als muzikant wel logisch. Dat ze het formeel aan gaan pakken is dan niet helemaal een verrassing, maar het maakt wel nieuwsgierig naar het resultaat. Gelukkig vindt Kaat de tijd om onze vragen te beantwoorden.

Zal maar niet vragen waarom jullie samen zijn gaan werken, maar wel interessant om te weten is wanneer jullie besloten hebben om samen muziek te gaan maken?
Door de loop van de laatste zes jaar heen hebben we al veelal samen muziek gemaakt, meestal thuis of op jamsessies. zodoende ontwikkelden zich vele nieuwe teksten en liedjes, maar nog niet eerder waren ze publiekelijk.
In 2011 hebben we besloten onze horizon te verruimen en zijn we begonnen met het muziekproject Folk Noir. Omdat Folk Noir net weer andere muziek is als bijvoorbeeld het langlopende succesvolle project Faun, geeft dat ook een heel nieuwe creatieve impuls. Oliver kan middels Folk Noir ook zijn andere muzikale kanten laten zien. Daarnaast is het heel fijn om ook samen te werken aan iets en dat te zien groeien.

Waarom gekozen voor de naam Folk Noir? Moeten we het nu Folk Noir of FolkNoir schrijven, want jullie gebruiken zelf ook allebei de versies?
De naam lag al tijden lang in een van onze ideeën folders en kwam steeds weer omhoog. Ergens bleef de naam hangen. Bij het ontwikkelen van onze liedjes vonden we deze naam goed bij de sfeer passen, we geven onze schaduwkanten en emoties de ruimte in folk noir, er hoeft niets te worden verpakt in een mythish verhaal. Folk Noir streeft er naar iets directer te zijn in het gebruik van emoties in teksten.

Wat betreft de schrijfwijze, ach…laat ik bij deze dan maar besluiten dat het Folk Noir moet zijn..;)

“Songs From Home No. 1” verklapt wel een aantal zaken. Het is duidelijk dat de EP thuis is opgenomen, hoe is dat bevallen?
Heel goed. We kunnen het eenieder aanraden om een beginnend project zo op te nemen. We zijn ook tevreden met het resultaat. De opnames verliepen heel gemoedelijk en met de techniek van geluidstechnicus Wim Koning en een goede akoestiek van mijn huis is er een mooie Ep uit voortgekomen. Het paste in het hele plaatje om de liedjes die hier thuis ontstaan waren ook hier op te nemen. Dat geeft de plaat iets heel intiems mee..
We kunnen wel vast verklappen dat voor de 2e release niet bij mij thuis, maar in een studio in Denemarken zal worden opgenomen. Daar gaan we een heel fijne opname samenwerking aan.

Het tweede wat duidelijk is dat we er vanuit kunnen gaan dat deze EP opvolging gaat krijgen van een No. 2. Al ideeën daaromtrent?
Ja, we zijn inmiddels druk bezig met het verder ontwikkelen van de liedjes van de komende 2e release. Het zal iets heftiger van stijl zijn als de eerste EP. De rest geef ik graag pas wat later prijs

Jullie zien Folk Noir dus niet als een project? En komen er live optredens?
Een project kan ook live optredens omvatten. We hebben wel plannen om met Folk Noir live te gaan, dat lijkt ons fantastisch om te doen, maar we zijn tegelijk ook nog in volle ontwikkeling, ook qua muziekstijl.

Hoewel het duidelijk is dat dit album thuis opgenomen is door de relaxte sfeer hoor je toch ook iets van melancholie in de muziek (zoals in ‘You Should Have Seen Me There’ en de ballad ‘The Road’).
Hoe zou je zelf jullie muziek omschrijven? Het klinkt namelijk een beetje tussen folk en pop in.
Wij omschrijven het momenteel zelf als ergens “ergens tussen folk met middeleeuwse klanken en de singer songwriter stijl in”. Melancholie is inderdaad ook te horen en blijft ook bij de 2e release wel aanwezig. Zoals al eerder vermeld geven we bij Folk Noir elke emotie de ruimte om er te zijn. Tegelijk zit er ook wel een heel dromerig element in. Het fijne is dat eenieder het op zijn eigen manier kan interpreteren. Dat is ook het mooie van eigen liedteksten, dat ze voor eenieder iets anders en persoonlijks beduiden.

Met Oliver in je band heb je het risico dat de vergelijking met Faun gemaakt wordt. Hebben jullie bij het creëren van nummers hier (bewust) rekening mee gehouden of zijn jullie gewoon aan de gang gegaan met wat jullie hebben – ongeacht wat?
Een vergelijking met Faun is niet te voorkomen, en is ook niet vervelend. Het geeft Folk Noir een fijne boost. Faun is een geweldige band en ja, Olivers stem en gitaarspel heeft ook een heel eigen signatuur. Dat is voor de luisteraar wel herkenbaar en ook terug te horen op Folk Noir. Echter door de andere liedstijl en vormgeving hopen we toch ook met Folk Noir een heel eigen wereldje te creëren.

Het voordeel is natuurlijk dat het makkelijker is om CDs te verkopen met een bekende naam, want ik geloof dat de EP erg goed verkoopt als ik zo de reacties zie? De reacties zijn tot nu toe ook goed?
Ja inderdaad. En we zijn ook uitermate tevreden met de vele lieve en enthousiaste reacties en recensies.

We hebben het idee dat er in Nederland een gezonde middeleeuwse/ folk muziekscene aan het ontstaan is. Herkennen jullie dit? Hebben jullie een idee waarom dit nu zo opkomt?
Ik denk dat er in Nederland, maar ook in Duitsland inderdaad momenteel heel veel nieuwe folkbandjes opstaan en ik den kook dat dit inderdaad een fijne genre boost geeft aan de bestaande folkscene.
Ik denk persoonlijk wel dat veel jonge mensen erg geïnspireerd zijn geraakt door een aantal succesvolle en gevestigde paganfolk bands. Alleen al de vele bijzondere middeleeuwse folk instrumenten op het podium, het gebruik van zeer oude of mythische songteksten en eigenlijk ook een geheel eigen lifestyle heeft denk ik veel jonge mensen aangesproken. In navolging (of soms omdat ze denken het nog beter te kunnen) komen er prachtige nieuwe folkbandjes uit voort. Een beter compliment kun je voor de gevestigde folkbands eigenlijk niet hebben.

Graag jullie reactie op de volgende stellingen:
1. Deze middeleeuwse folk scene is groot geworden tijdens fairs en specifieke festivals en komt minder tot haar recht in clubs en concertzalen.  
Mjahh… moeilijke vraag omdat de ene band de andere niet is. Een middeleeuwse loopact  met troubadours komt op een markt of fantasy festival daar prima tot zijn recht, maar geheel niet in een club. Tegelijk kan je heel goed een “middeleeuwse folkband zoals Faun of Omnia of met een Duitse doedelzak- folkrock band een hele club laten vullen en ze rocken de boel stuk.
Op een prachtig zomerfestival zoals CastleFest of Fearieworlds USA, ja daar klopt wel het hele plaatje; de sfeer, de bomen, het gras om op te liggen, kampvuren en de kostuums en dan de folkscene muziek…ja dat wil je toch het liefst compleet beleven.

2. De huidige middeleeuwse/ folk scene is een hype! Straks is het weer (grotendeels) weg, net als al die andere hypes.
Ik denk (of hoop) dat het meer is dan slechts een hype, en mogelijk zelfs bieden de specifieke lifestyle festivals, ook met middeleeuwse folkmuziek, een glimp van “het nieuwe leven”, een lifestyle meer gericht op in harmonie leven met de natuur en met elkaar. Waarin ambachten ook weer een rol gaan spelen in het dagelijks leven en iedereen meer buiten en in community vorm leeft.
Of de middeleeuwse folkmuziek ook een blijvende hype daarbij is weet ik niet. Ik denk eigenlijk dat de waargenomen “hype” niet zozeer veel met de folkmuziek zelf te maken heeft, maar meer met de lifestyle die eraan verbonden is geraakt. Neem bijvoorbeeld de Goa scene, als je naar een Boom of Fusion festival gaat beleef je bijna hetzelfde gevoel van verbondenheid, als op een Hollands folkfestival. Maar de muziek is wel heel anders.

Is er voor jullie gevoel eigenlijk een link met de oorspronkelijke folk scene die zich traditioneel meer in clubs en bars afspeelt (vooral door de Iers/ Keltische invloeden) of met wereldmuziek die weer haar eigen festivals/ theatershows kent?
Ja zeker wel, als is het maar als oorspronkelijke inspiratiebron en het crossover gebruik van instrumenten van zowel Ierse als World bands.
Sommige jonge folkbands gaan overigens ook weer meer die Ierse kant uit qua muziek en speelplekken. En de balfolk speelt en danst ook graag nog in de café’s. Ik vind dat heerlijk. Ik denk wel dat er ondertussen wat subgenres zijn ontstaan. Met Folk Noir begeven we ons overigens ook al aardig op het randje van de “echte” folkscene.

Als het gaat om Nederlandse middeleeuwse/ folk bands, welke zouden we (als Rockportaal en als lezers) dan de komende periode moeten volgen/ interviewen?
Ik vond Folk Noir een prima keuze. Ik ben overigens persoonlijk meestal wat meer geïnspireerd in internationale acts, deze zou ik zeker ook eens interviewen. Waarom niet?

Welke bands zouden jullie noemen als inspiratiebron en waarom?
PJ Harvey, Gravenhurst, Dead Can Dance, Wovenhand zijn grote inspiratie bronnen en draaien hier veel. Elk van deze bands schuwt het niet om volop voor de emotie te gaan. Want dat is wat muziek eigenlijk is… pure emotie.

Iets wat je altijd al wilde zeggen, maar wat niemand je ooit gevraagd heeft…
Oh jeeee, de interview one liner question. Seriously? Die zijn altijd zoooo lastig te beantwoorden….wanneer is iets nou echt een funny antwoord of gewoon lame?
Ik denk dat iedere artiest hier regelmatig mee struggelt thuis op de bank. Its a horrible experience; having to be funny in one line. Ask steve sic if you want that.
And come to think of it; Ik denk dat dit mijn antwoord is op de interviewvraag die niemand me ooit gevraagd heeft. Ha!

De Nederlandse Keltische folkband World Of Stone bewijst dat een band in zeer korte tijd naam kan maken. Niet alleen door zichzelf veel te promoten en te spelen, maar in dit geval ook door het organiseren van een eigen festival. Bovendien “World Of Stone”, kennen we dat ook niet in een andere context?

Is de naam gekozen uit adoratie voor Blackmore’s Night of heeft het een bredere betekenis? In het begin speelden we heel veel covers van Blackmore’s Night. World of Stone was één van onze favoriete nummers. En we vonden het wel leuk klinken

Kun je mij en onze lezers (als overwegende leken) uitleggen wat het verschil is tussen middeleeuwse folk en Keltische folk? Vooral muzikaal gezien dan. Folk muziek is een heel breed. Middeleeuwse folk zijn traditionele melodieën -eigenlijk altijd alleen muziek- die al ontstaan zijn in de middeleeuwen -gespeeld op harp, draailier, whistles etc-. terwijl de muziek die wij spelen daarop gebaseerd is, maar meer een moderne uitwerking heeft (zang, basgitaar, toetsen) en misschien ook wel met een knipoog naar de middeleeuwen, denk alleen maar aan onze tekst over ‘The Last Wild Haggis’.

Zie dat er een nieuwe CD op komst is, wat kunnen we verwachten en wanneer komt die uit? Zaterdag 14 januari hebben we een live cd opgenomen tijdens Winterfolkfest in Jongerencentrum Solution (Hillegom). De cd bevat naast een paar bekende nummers ook wat nieuwe dingen waaronder ons nieuwe nummer ‘The Last Wild Haggis’ die we nog maar een paar keer live ten gehore hebben gebracht! Dankzij de hulp van een paar geweldige gastmuzikanten klinkt alles mooier dan ooit tevoren, het word World of Stone zoals je ze nog nooit gehoord hebt.
We hopen hem dit voorjaar uit te kunnen brengen.

Las dat Michael de band verliet, maar jullie hebben hem niet vervangen (als ik het goed lees). Hoe gaan jullie het verlies opvangen met z’n drieën? Omdat Michael vlak voor de opnames van onze nieuwe cd besloot de band te verlaten hebben we ons eerst op de opnames geconcentreerd. De komende tijd zullen we actief op zoek gaan naar nieuwe bandleden. Tot die tijd zullen we met z’n drieën spelen, regelmatig bijgestaan door onze (bijna vaste) gastmuzikant Rowan Schuddeboom (Rhovanion). We zijn echt erg blij dat hij zo vaak mee wil spelen, het is een geweldige violist, pakt alles verdomd snel op en je kan nog met hem lachen ook! Mocht je toevallig thin whistle, viool, bouzouki, accordeon o.i.d spelen en tijd en vooral zin hebben om lekker veel te spelen kun je altijd contact opnemen.

Gezien jullie agenda spelen jullie best vaak voor een , relatief, jonge band. Wat is jullie geheim? *lacht* Ons geheim vertellen we natuurlijk niet! Nee, afgelopen zomer was inderdaad lekker druk. Ik denk dat het vooral een kwestie is van ‘op het juiste moment, op de juiste plaats’ We hebben op grote festivals als de Elf Fantasy Fair en Castlefest mogen spelen wat kleinere festivals en natuurlijk ons eigen Teylingerfest. We zijn altijd actief op zoek naar plaatsen om te spelen en krijgen tegenwoordig ook steeds meer aanvragen binnen voor optredens.

Jullie zijn niet alleen actief met muziek maken, maar organiseren ook zelf een festival. Hoe zijn jullie op dat idee gekomen en waarom was het belangrijk om het te doen? De Kastelenstichting Holland Zeeland heeft ons gevraagd om met Pinksteren 2011 een feestje te organiseren met een paar bandjes… Dat is een beetje uit de hand gelopen denk ik!
Het is een schitterende locatie, de oude Ruine van Teylingen en het is natuurlijk heerlijk om een festival te organiseren waar je zelf ook heel graag heen zou gaan. De eerste editie -en aanverwante feesten zoals WinterfolkFest en de Folkmuziek competitie- zijn geweldig geslaagd! En we zijn al weer hard bezig met de voorbereidingen voor Teylingerfest 2012.

Zie je bands nu anders als organisator? Je hoort vaak dat de onhebbelijkheden dan pas aan het licht komen van (collega) muzikanten  De meeste bands en bandleden die we uitnodigen kennen we persoonlijk uit de muziekwereld. Dan gaat het contact band/organisatie ook al meteen een stuk makkelijker. We hebben gelukkig nog maar een paar kleine aanvaringen gehad, maar dat zijn vaak kleine dingen die snel vergeten zijn.

Als je met World Of Stone 2012 kan bepalen, wat zou er dan zeker in voor komen? Noem je vijf grootste wensen. Een paar nieuwe bandleden, veel (grote) optredens, succesvol Teylingerfest, geslaagde live cd, beginnen met schrijven van een nieuwe cd.

We hebben het idee dat er in Nederland een gezonde middeleeuwse/ folk muziekscene aan het ontstaan is. Herkennen jullie dit? Hebben jullie een idee waarom dit nu zo opkomt? Er zijn denk ik gewoon steeds meer mensen die het leren kennen. Veel mensen kijken je raar aan als je zegt dat je folk speelt maar als ze het dan horen vinden ze het vaak meteen leuk. Ook de populariteit van folk in genres als punk en metal zal wel meehelpen. We spelen een paar covers van Flogging Molly en Alestorm en dat zijn standaard succes nummertjes.

Is er voor jullie gevoel eigenlijk een link met de oorspronkelijke folk scene die zich traditioneel meer in clubs en bars afspeelt (vooral door de Iers/ Keltische invloeden) of met wereldmuziek die weer haar eigen festivals/ theatershows kent? De folk scene komt momenteel de pubs juist een beetje uit. Uiteraard zijn er nog plaatsen te vinden waar er gewoon nog gezellig met z’n allen muziek wordt gemaakt op de manier die volgens ons bedoeld wordt in deze vraag, maar daarbuiten begint het ook steeds meer te komen. Het zijn aanstekelijke deuntjes, fijne ritmes en vaak mooie zangpartijen die de mensen aanspreken, en de Keltische folk bevat al deze elementen.
Wereldmuziek is zo’n dusdanig brede omschrijving van zoveel verschillende soorten muziek dat het lastig is om daar iets over te beantwoorden. Maar er is wel degelijk een link tussen de twee, wereldmuziek is eigenlijk een generalisering van volksmuziek uit de hele wereld. Waardoor Ierse en Keltische muziek hier ook onder vallen.

Graag jullie reactie op de volgende stellingen:

1. Deze middeleeuwse folk scene is groot geworden tijdens fairs en specifieke festivals en komt minder tot haar recht in clubs en concertzalen. Niet helemaal waar. de fairs hebben een heel bijzondere sfeer maar een club vol dansende mensen is ook erg leuk!

2. De huidige middeleeuwse/ folk scene is een hype! Straks is het weer (grotendeels) weg, net als al die andere hypes. Er zitten altijd pieken en dalen in dat soort dingen. Omdat deze hele scene waarschijnlijk nooit echt mainstream wordt zullen die iets minder extreem zijn maar er zal denk ik altijd wel een markt voor blijven.

Heeft deze scene eigenlijk wel iets met de natuur of is dit maar een vooroordeel? Je ziet inderdaad relatief veel mensen die meer met de natuur hebben dan de gemiddelde Nederlander. Natuurgeloven, kruidengeneeskunde, dat soort dingen.

Als het gaat om Nederlandse middeleeuwse/ folk bands, welke zouden we (als Rockportaal en als lezers) dan de komende periode moeten volgen/ interviewen? Sowieso natuurlijk Rhovanion, de Folkmetal band van onze gastviolist Rowan. Maar vergeet bands als Amma, Dutch lemmings, Finvarra, Faerydae en Bats in the Belfry niet!

Welke bands zouden jullie noemen als inspiratiebron en waarom? dat is voor ons alle drie heel verschillend. De ene band is een inspiratie qua muziek, de ander meer qua uitstraling e.d. Great Big Sea, Iron Maiden, Megadeth, Children of Bodom, Korpiklaani, Alestorm, Flogging Molly, Kelten Zonder Grenzen, Rapalje maar ook nog steeds Blackmore’s Night.

Iets wat je altijd al wilde zeggen, maar wat niemand je ooit gevraagd heeft… Maarten wacht nog steeds tot hij kan optreden met een blauwe microfoon… Dat staat al vanaf het begin op zijn verlanglijst!

Nu is een folkspecial een ruim begrip. Als Jan Smeets van Pinkpop je vergelijkt met Within Temtation/ Nightwish denken we eerder aan rock. Gelukkig zit Jan er wel eens naast, want Reincarnatus is veel meer folk georiënteerd dan de genoemde metal bands. Wel is het zo dat Reincarnatus door hun benadering, een mix van muziekstijlen, zich in Nederland in een ander circuit lijkt te begeven dan de meeste folkbands. Levert alleen maar nieuwe inzichten dus we zijn erg blij dat Joyce Hamers de tijd genomen heeft om onze vragen te beantwoorden. Zeker ook omdat Reincarnatus momenteel druk is met een nieuwe CD die in maart moet verschijnen (en die op 11 maart gepresenteerd gaat worden in de Effenaar in Eindhoven).

Hoewel we het over een folkspecial hebben zitten jullie er eigenlijk een beetje tussenin. Jullie gebruiken namelijk ook moderne instrumenten om een mix van pop/ folk te creëren. Waarom hebben jullie gekozen voor die mix? We hebben inderdaad duidelijk gekozen voor een combinatie van popinstrumenten met Middeleeuwse/ Keltische instrumenten. We zijn vooral een popband waarbij we bij elk nummer enkele bijzondere instrumenten toevoegen. Alle muzikanten zijn trouwens multi- instrumentalisten, we wisselen erg vaak van instrument.

Levert jullie, met dank aan Jan Smeets (Pinkpop) wel een vergelijking op met Within Temptation/ Nightwish. Kan me voorstellen dat jullie daar een andere mening op na houden? (ikzelf namelijk wel) Jan Smeets kreeg tijdens de CD presentatie van onze vorige CD ‘Media Vita’ als eerste een exemplaar. Wij zijn zeker geen gothic band, maar sommige nummers van ons zijn wel behoorlijk ‘rockig’. Maar we hebben ook mooie ballads met harp etc..

Vreemd genoeg zien we de meeste bands op festivals/ beurzen. Op de één of andere manier zit Reincarnatus veel meer in theaters en popzalen. Hebben jullie een verklaring hoe dat zo komt? En waarom het jullie wel lukt om in zalen/ theaters te spelen terwijl veel andere middeleeuwse folkbands daar moeite mee hebben? Eigenlijk kun je ons overal tegenkomen, inderdaad in theaters, maar ook op festivals (vooral in het buitenland) besloten evenementen etc. In het theater optreden is een heel apart verhaal, je kunt alles naar je eigen hand zetten om je muziek en show optimaal over te brengen. Dat vergt wel veel voorbereiding, alles moet kloppen. Theater programmeurs krijgen het steeds moeilijker, ze willen graag dat hun zaal helemaal vol zit, ook bij hun vallen subsidies weg. Daarom is het denk ik voor veel bands wat moeilijker..

Zijn jullie eigenlijk tevreden met de ontwikkelingen tot nu toe? Jullie zijn nog een relatief nieuwe band, met één CD op zak en misschien weinig airplay bij de (grotere) festivals in Nederland maar daartegenover staat toch een stroom aan optredens in theaters/ popzalen. Reincarnatus bestaat uit professionele musici, allemaal hebben we een afgeronde studie conservatorium of rock academie achter de rug. Liefst treden we zoveel mogelijk op, in eigen land maar ook in andere Europese landen. De vorige CD werd ‘radio 2 CD van de week’ en kwam in de Nederlandse album top 100. Dat heeft ons veel bekendheid opgeleverd. Maar om dat vast te houden is niet makkelijk!

Jullie zijn nu druk bezig met de nieuwe CD (release in maart), wat kunnen we verwachten? Het wordt een CD waarbij we de vernieuwende sound van Reincarnatus laten horen. Er staat 1 cover op, maar ook dit nummer is zo gearrangeerd dat het nummer nu heel goed bij ons past. Op de nieuwe CD zul je rock nummers horen, maar ook nummers waarvan wij in elk geval kippenvel krijgen, vaak meerstemmig gezongen. De combinatie van de popinstrumenten met o.a. (sleutel)vedel, harp, draailier klinkt heel bijzonder. Kom vooral naar onze CD presentatie op 11 maart in de Effenaar in Eindhoven!

Als je met Reincarnatus 2012 kan bepalen, wat zou er dan zeker in voor komen? Een mega hit afkomstig van onze nieuwe CD haha!

We hebben het idee dat er in Nederland een gezonde middeleeuwse/ folk muziekscene aan het ontstaan is. Herkennen jullie dit? Hebben jullie een idee waarom dit nu zo opkomt? In omringende landen zoals België en Duitsland is deze scene er natuurlijk al veel langer, maar Nederland begint zich hier ook in te ontwikkelen inderdaad. De historische/ fantasy films zijn al jaren kaskrakers, logisch dat de muziek interesse van mensen daarin mee gaat..

Graag jullie reactie op de volgende stellingen:

1. Castlefest of Pinkpop? Pinkpop!Maar op Castlefest zouden we ook zeker een plek verdienen.

2. De huidige middeleeuwse/ folk scene is een hype! Straks is het weer (grotendeels) weg, net als al die andere hypes. Mmm, denk dat het niet zo zeer een hype is maar iets blijvends.

3. Bleker maakt meer (natuur) kapot dan je lief is. Tja..

Heeft deze scene eigenlijk wel iets met de natuur of is dit maar een vooroordeel? Ik denk dat mensen het steeds drukker krijgen, de hang naar vrije tijd in de buitenlucht is dan b.v. niet zo gek..als je het contact met de natuur verliest, is dat niet goed denk ik..

Voelen jullie je eigenlijk wel verwant aan de middeleeuwse/ folk scene? Of hebben jullie toch meer affiniteit met de ‘pop/ rock ontmoet folk’ kant?  We voelen ons er beiden mee verwant, we houden zelf van zoveel verschillende muziek. Ik denk dat je daarvoor niets hoeft uit te sluiten.

Welke bands zouden jullie noemen als inspiratiebron en waarom? Er is zoveel goede muziek..Van Loreena McKennitt tot Keane en Coldplay. Jaren 80 en 90 etc..

Foto’s komen van de bandwebsite, gemaakt door Jean-Paul Vanbuel

Het vierde jaar Phantasium, wat is jullie de afgelopen jaren het meest bijgebleven?

Dat bands als Rapalje en Magion vragen of ze terug mogen komen. Dat Qntal/Estampie spontaan aanbied dat als wij ze weer willen boeken dat we alleen maar even contact op hoeven te nemen. Dat bands je wel honderd keer bedanken dat ze mochten komen.De vele bezoekers die jou na het evenement aanspreken omdat ze het zo leuk hebben gehad en de vele blije gezichten op het evenement zelf, omdat men het naar de zin heeft.

Hebben jullie ooit wel eens gedacht, dit moeten we niet meer doen? Wat heeft de doorslag gegeven om toch door te gaan?
Jawel. Twee jaar geleden. De doorslag om toch door te gaan was het feit dat ons van verschillende kanten is gezegd dat wij iets moois hebben neergezet.

Waarom zou iedereen naar Phantasium 2012 moeten komen?
Omdat het nog leuker/beter is dan 2011? We hebben deze keer een nog waanzinniger muziekprogramma, met zelfs Rosa Crux in concert op de vrijdag en een ruim anderhalf uur durend concert van Deamonia Nymphe op de zaterdag. De markt heeft vele nieuwe standhouders getrokken en we hebben nog leuker entertainment. We hebben weer een kunstexpositie, een hele nieuwe schrijfster en de aller-jongste schrijver van Nederland die op Phantasium voor het eerst hun boeken uit zullen brengen.

Waarom zijn jullie überhaupt begonnen met het organiseren van Phantasium?
Omdat een andere organisatie zou stoppen met het organiseren van hun beurs en er dan geen binnenevenement meer zou zijn.

En waarom gekozen voor de naam Phantasium?
-ium is een romeinse uitgang wat een plaats aanduid. Denk hierbij aan een solarium of rosarium. Phanta doelt natuurlijk op fantasie. Binnen dit criterium(ha, ha) valt ook de middeleeuwen en een groot aantal stromingen binnen de Gothic voelen zich hiertoe aangetrokken. Phantasium is dus de plaats waar het allemaal samen komt.

Het lijkt erop dat de fantasy/ folk/ middeleeuwse beurzen in aantal flink gegroeid zijn de laatste jaren. Is er volgens jullie geen overkill ontstaan? Waarom wel/ niet?
Er is zeker een overkill ontstaan, in ieder geval voor de buitenevenementen en helaas zijn er een aantal organisatoren geweest die geen of nauwelijks binding hebben met de doelgroep, waardoor de vaste bezoekers toch afgehaakt zijn. Wij hopen echter dat de mensen die van ons ‘wereldje’ houden, hun weg naar Phantasium zullen vinden. Wij zullen er in ieder geval ons uiterste best voor doen om de liefhebber een weekend vol vermaak aan te bieden.

Wat maakt Phantasium anders dan al die andere beurzen/ festivals? Of kun je dat zo niet stellen?
Hier moet je even een onderscheid maken tussen de binnen- en buitenevenementen. Ik tel dan twee binnenevenementen van enige naam, waarvan wij er 1 zijn. Vanuit dat standpunt durf ik te zeggen dat Phantasium de bezoeker meer te bieden heeft. Zeker qua muziek programmering, entertainment en aankleding.

Het lijkt erop dat bij jullie muziek een grote rol speelt in het programma. Waarom is dit zo belangrijk?
Omdat wij geen markt of beurs willen organiseren, maar een compleet evenement en daar hoort muziek bij. Veel en goede muziek, vertier voor iedereen.

Aan de andere kant lijkt er minder ruimte voor re-enactment/ ander entertainment of worden we in februari nog verrast en waarmee dan?
Het eerste jaar hadden wij middeleeuwen als hoofdthema. Vandaar dat twee verenigingen de eerste aanblik verzorgden met een heus kampement. Het tweede jaar is inderdaad de aandacht verlegd, maar vorig jaar is de entree verzorgd door ‘Kennis der Fechtens’, een school in middeleeuwse krijgskunst uit Tilburg. Hier konden de bezoekers een demonstratie zien en zelfs een workshop volgen en ook dit jaar zal Kennis der Fechtens er weer zijn. Hoezo minder aandacht voor re-enactment??

De hele middeleeuwse/ folk scene lijkt zich te ontwikkelen tot één grote familie. In welke zin passen jullie in die familie?
Wij passen binnen de ‘familie’, omdat wij de gezelligste plaats aanbieden in koude tijden waar de ‘familie’ bijeen kan komen.

Het organiseren van zo’n grootschalige beurs vraagt meer dan veel mensen denken, kunnen jullie – in het kort – aangeven hoe lang jullie er mee bezig zijn om Phantasium te organiseren en wat er globaal allemaal bij komt kijken?
Hier is geen kort antwoord op mogelijk. Als wij alle uren in een gewone werkweek zouden kunnen stoppen en al het werk achter elkaar konden regelen, dan zou het een maand of 4 zijn. Zo werkt het echter niet. De eerste stappen naar een volgend evenement worden al vaak een week nadat Phantasium is afgelopen, gemaakt.
Wat er bij komt kijken? Het huren van het gebouw en alle gesprekken die daarbij horen. Het zoeken en boeken van bands en entertainment. Het promoten van Phantasium bij niet alleen de potentiële bezoekers, maar ook bij standhouders. De administratie die daar uit voortkomt. Het verzinnen en maken of restaureren van onze fotohoeken. De vele mails bekijken en beantwoorden. Vrijwilligers regelen. Het maken van een (door de brandweer goed te keuren) grondplan, die ieder jaar wijzigt en zo zijn er nog veel meer grote en kleine klussen, zoals het huren van de kramen, de aanleg van electra, podium met licht en geluid en ga zo maar door.

Wat is jullie grootste drijfveer om door te blijven gaan?
De vele mensen die ons achteraf aanspreken dat ze het zo gezellig hebben gehad.

Als het gaat om Phantasium, wat is dan jullie grootste droom?
Dat het zo vol is dat er geen bezoeker op een verantwoordelijk manier meer bij kan.

Waarom is het Beursgebouw in Eindhoven de locatie geworden?
Twee redenen. Ten eerste de unieke ligging. Op twee minuten loop afstand is het trein- en busstation en er zijn zo’n 2500 parkeerplaatsen in de directe omgeving en ten tweede omdat er hier in het Zuiden des Lands weinig tot niets te doen is voor de liefhebber.

Iets wat je altijd wilde zeggen, maar nooit hebt kunnen zeggen:
Wij zouden graag alle bands, standhouders, vrijwilligers en bezoekers enorm willen bedanken voor hun medewerking, c.q aanwezigheid, want zonder hen kunnen wij geen feestje bouwen.

Eind januari zullen ze Nederland aandoen in Hedon in Zwolle en De Melkweg in Amsterdam. Nadat ze als voorprogramma mochten schitteren tijdens de wereldtoernee van AC/DC en recentelijk als support act van Whitesnake is het hoog tijd dat deze vier heren van The Answer uit Ierland zelf de scepter mogen gaan zwaaien op het podium. Met hun derde cd Revival op zak kan en mag het aan de kwaliteit niet liggen. De muziek is aanstekelijk en spuugt energie uit. Eens even lezen wat ze naast hun muziek nog meer te vertellen hebben.

In mijn recensie heb ik beschreven dat er muzikaal wat overeenkomsten zijn met The Black Crowes, Black Stone Cherry, W.A.S.P. en de oude Soundgarden. Kun je je vinden in deze vergelijking?

Ja hoor, ik kan me wel vinden in het merendeel van de bands. Zeker een band als The Black Crowes waren van grote invloed in de beginjaren van de band. Ook Soundgarden hoort daar wel bij, hoewel dat niet altijd een-twee-drie zichtbaar is bij mensen. Ik was trouwens een grote fan van W.A.S.P. toen ik nog een kleine jongen was en eigenlijk ben ik dat nog steeds wel. Het is bijzonder leuk dat je geconstateerd hebt dat zij van invloed zijn op de muziek van The Answer.

Revival is jullie derde cd. Op welke manier is Revival afwijkend voor de voorafgaande cd’s Everyday en Demons And Rise?

Ik denk dat we met Revival eindelijk de cd hebben kunnen maken die we altijd al hadden willen maken en nu zijn we daadwerkelijk ook in de positie om dat voor elkaar te krijgen. Onze kwaliteiten op het gebied van nummers schrijven en muziek spelen heeft een enorme positieve ontwikkeling ondergaan en voor de eerste keer waren we in staat om al onze invloeden naast ons neer te leggen en echt de muziek te maken die bij ons hoort. Die diep van binnen zit. Het schrijven van de nummers en het opnemen ervan ging ook enorm soepeltjes vergelijken met de twee eerdere cd’s die wel wat meer tijd hebben gekost.

In jullie muziek combineren jullie blues, (hard)rock en de oude rhythm’n blues. Kun je ons iets vertellen over jullie ‘roots’ en inspiratiebronnen?

De blues is iets dat ons (Paul Mahon, Micky Waters, James Heatley en Cormac Neason) aanvankelijk bij elkaar bracht als band en dat muziekgenre is nog altijd de grootste gemene deler binnen The Answer om muzikaal gezien met elkaar te communiceren. De waarde van muziek ligt voor ons in het feit om emotie teweeg te brengen en muziek moet voor ons  pure eerlijkheid uitstralen. Dat is het gevoel dat wij bij de blues krijgen en dat willen we graag toepassen op onze eigen muziek.

Er zijn een aantal titels op Revival die niet erg positief klinken. Bijvoorbeeld Use Me, Destroy Me, Waste Your Tears en Trouble. Heb je de ellende in deze wereld als inspiratiebron genomen en hoe wij daar zelf mee omgaan?

Ja, de titels mogen dan negatief klinken maar wanneer je de teksten goed bekijkt  zijn deze nummers echter heel posititef op hun eigen bepaalde manier. In onze teksten gaan we namelijk grotendeels uit van een positieve kijk op de wereld. We proberen altijd te vertellen in onze teksten dat je iets positief kunt halen uit een situatie die helemaal niet altijd zo positief lijkt of  zelfs negatief is.

Daarnaast zijn er ook een heleboel positieve titels zoals One More Revival, Vida, New Day Rising. Welke boodschap wil je meegeven met deze nummers?

Het klopt dat deze nummers wat positiever naar voren komen. Ik denk dat we gewoon willen zeggen: “Hey, wij zijn er ook nog. Wij zijn The Answer en we maken momenteel echt de beste muziek uit onze carrière. Dus kom allemaal bij elkaar en maak je klaar om samen met ons een geweldig rock and rollfeestje te bouwen!!!”

Voor de opnamen van Revival zijn jullie afgereisd naar de grens van Mexico. Wat maakt het zo bijzonder om juist daar de cd op te nemen?

Wel, we hebben de cd opgenomen op een ranch ergens buiten El Paso (Texas U.S.A. red:). We konden vanaf de ranch de lichten van Mexico zien in de verte en we hoorden regelmatig geweerschoten uit de stad Juarez komen. Op de ranch zelf waren we vrij geïsoleerd. Het voordeel daarvan is onomstotelijk dat we ons volledig konden wijden aan het opnameproces voor Revival zonder ook maar op een enkele manier afgeleid te worden hiervan. Ik denk zelf, weet bijna zeker, dat de omgeving, de atmosfeer daar in El Paso ons zeker ook heeft geïnspireerd bij het opnemen van de nummers. Dat is misschien het beste te horen in de meer bluesy momenten op de cd. Zoals in het nummer Trouble.

Zou je de cd ook gewoon in Ierland hebben opgenomen?

Hoewel de omstandigheden in El Paso heel goed voor de band en de muziek waren, denk ik toch dat we hetzelfde resultaat thuis in Ierland hadden kunnen bewerkstelligen.

Voordat jullie gingen opnemen waren de nummers voor Revival natuurlijk al geschreven. Is er nog wat veranderd tijdens de opnameperiode in El Paso?

Jawel. We gingen met onze nummers richting Texas. We hadden erg veel energie gestoken in de demo’s en we waren echt heel tevreden over de kwaliteit van de nummers. Sommige nummers schreeuwden het echter bijna uit om in een echte grote studio te mogen worden opgenomen. Deze nummers hebben gewoon een beter geluid gekregen. Daarnaast zijn er ook nummers die wel wat veranderingen hebben ondergaan terwijl we met z’n vieren in de studio bezig waren. New Day Rising en Revival zijn daar goede voorbeelden van.

Jullie hebben getourd met AC/DC. Heeft deze tour enige invloed gehad op de manier van schrijven, of van jullie optredens?

Touren met AC/DC heeft inderdaad wel wat invloeden achter gelaten. Zij hebben ons eigenlijk laten zien en horen hoe je met de eenvoudigste muzikale dingen miljoen mensen kunt aanspreken als je ze gewoon buitengewoon goed uitvoert. Daarnaast is het gewoon heel erg opvallend hoe zij zich verbinden aan de kwaliteit van hun shows. Alles draaide gewoon om de uitstraling, om die ene show van de avond. Het is fantastisch om te zien hoe zij allemaal die passie nog in zich dragen op hun leeftijd. Dat heeft bij mij wel wat achtergelaten.

“After all that time on the road, our song writing’s so much tighter, all the fat has been stripped away and we’re much more direct”.  Deze woorden las ik in jullie biografie. Kun je ons wat voorbeelden hiervan geven?

Ik zou eigenlijk willen zeggen dat alle nummers op de cd een reflectie zijn op deze woorden. Als voorbeeld zou ik het nummer Use Me willen noemen. In slechts drie minuten gaat dit nummer op en neer en heen en weer en raakt je zo ongelooflijk voor je hoofd. Dat is bijna niet te beschrijven. Daarnaast is er ook het nummer Can’t Remember, Can’t Forget. Ook hierin ligt zo’n ontzettend strak ritme. Gewoon zonder poespas een ijzersterk nummer.

Wat eisen jullie eigenlijk van jezelf wanneer je nieuwe nummers uitbrengt met The Answer? Zijn er enige criteria voor nieuwe nummers?

Alle nummers moeten wel aan een zekere standaard voldoen. We weten allemaal wel wanneer een nummer goed is of niet. Het is een beetje een soort zesde zintuig. Je weet gewoon diep van binnen of het voor jezelf voldoet aan een bepaalde grens. Een nummer  moet ook wel een zekere mate van kwaliteit hebben wanneer we op tournee gaan voor een bepaalde tijd. De nummers moeten gewoon goed zijn, anders zou het gewoon een vernietiging van je ziel zijn om ze avond na avond op dat podium te moeten spelen.

Wanneer ik naar de groepsnaam kijk, zou ik graag willen weten op welke vraag jullie The Answer zijn?

Hoe zullen we onze band noemen !! Het is eigenlijk gewoon heel simpel. We konden maar niet besluiten hoe we onszelf wilden noemen, dus toen James de naam The Answer voorstelde vonden we dat eigenlijk wel een goede naam. In de progressie die de band ondertussen heeft ondergaan heeft het ook wel een meer symbolische betekenis gekregen. We begonnen onszelf als het antwoord te zien op alle rotzooi die de muziekindustrie maar uitstrooide op ons.

Na spelen met AC/DC en daarna met Whitesnake zijn jullie nu de headliner. Hoe ervaren jullie dat?

Oh, het  is zo goed. Ik houd ervan om iedere avond negentig minuten onze muziek te spelen. Het geeft ons de mogelijkheid  om al onze muzikale kwaliteiten gewoon live op het podium uit te stallen.

2012 is net begonnen. Zijn er nog dromen/wensen voor het komende jaar?

Jazeker zijn er nog wensen/dromen. Ik hoop dat Revival de meest succesvolle cd van ons wordt voor het moment en dat we aan het eind van het jaar 2012 een nog betere cd hebben gemaakt in de tussentijd.

Is er aan het eind van dit interview nog iets wat je wilt delen met de lezers?

Ik wil jullie bedanken voor alle steun die The Answer heeft mogen ontvangen. Ik zie er echt naar uit om iedereen te zien bij de concerten in Zwolle en Amsterdam eind januari.

The Answer is er klaar voor om op eigen benen te staan en dat laten ze horen op hun cd Revival. Ze zullen het ook zeer zeker laten zien tijdens de twee concerten in Nederland als onderdeel van hun Europese tour. Juist die mix van onvervalste, eerlijke, pure rockmuziek zorgt ervoor dat The Answer verder zal groeien en vooralsnog van plan is om Europa de komende maanden plat te spelen.