Anneke van Giersbergen zou de muzikale aftrap verzorgen, en gewapend met alleen een akoestische gitaar betrad ze het kioskpodium, om voor de vroege aanwezigen een drie kwartier durende set te verzorgen. Het was een echt Anneke-optreden zoals ik haar reeds vaker mee heb mogen maken: zonder kapsones en lekker casual stond ze op het podium, waarbij ze veelvuldig contact met het publiek zocht, haar nummers kort aankondigde en bij ieder nummer weer eens liet horen wat voor een geweldige stem ze eigenlijk toch heeft…

[Show as slideshow]

Gerelateerde items

Vanavond heb ik het genoegen mijn eigen “Big Four” te aanschouwen op Elsrock 2010: Agnostic Front, Pestilence, Napalm Death en Hypocrisy. Helaas kan ik vanwege een iets te strakke weekendplanning van de twaalf  bands maar alleen de laatste vier bekijken.

Bij aankomst in Rijssen laat een regenboog boven het festivalterrein er geen misverstand over bestaan dat in ieder geval de weergoden het festival toch redelijk goed gezind zijn. Je kunt tenslotte maar alvast een god aan je kant hebben als festival in gristelijke regionen.

Na afloop leveren volgelingen van een andere god smakeleick vermaeck in de vorm van lollies behangen met vrolijke wimpels vol stichtelijke teksten, kan nooit kwaad zo rond twaalf uur ‘s nachts nietwaar? Maar goed, da’s bijzaak, nu over naar de muziek.

 Redenen voor mijn bezoek aan Elsrock zijn 1] dat door vrijwilligers gedragen festivals alle aandacht verdienen en 2] dat Hypocrisy optreedt, een van mijn all time favorite bands maar daarover later meer.

 Goed, voor mij begint Elsrock met Agnostic Front, een hardcorde legende die na meer dan 25 jaar trouwe dienst nog steeds fier overeind staat. De songs worden door Roger Miret met veel verve gebracht en een circlepitje hier, wall of deathje daar verhoogde de sfeer uiteraard alhoewel de voorgestelde dubbele circlepit met links- en rechtsdraaiende metalheads wat mij betreft iets over de top was. Vinnige Vinnie Stigma kijkt nog steeds alsof ie geen enkele tegenspraak duldt en er kwamen veel klassiekers en meezingers langs maar het kon me toch niet echt grijpen, ik miste een beetje het heilige hardcore vuur.

Dus Colaatje aan de bar en over naar Pestilence. Hier verwacht ik veel van en niet onterecht blijkt al ras. Nu ze wederom een tijdje bij elkaar zijn, komt het gewoon weer aan op de kwaliteit van het gebrachte en die was zoals altijd top. Op de een of andere manier speelt Pestilence altijd met een zeker grandeur hun technische metal en bij een aantal liedjes werd ik een aantal momenten toch echt meegezogen. Het leuke aan de ‘nieuwe’ liedjes van Resurrection Macabre is dat ze ondanks de lange tijd die ze scheidt van ouder materiaal toch prima aansluiten waardoor een doorlopend lekkere set vol muzikale hoogstandjes gespeeld wordt.

Na Pestilence is het tijd voor Napalm Death, alweer een van de ouwetjes uit het rock circuit. Oude liefde roest niet, sterker nog ik ben wederom verliefd geworden op deze band! Na een eerste kennismaking eind jaren 80 via een tapeje in een walkman (ken je deze nog?) in de krochten van een magazijn van mijn toenmalige bijbaan en later op TV bij VPRO’s Onrust zijn ze nog steeds “Napalm Death from Birmingham and our next song is Deceiver”.

Elk liedje tovert een bredere glimlach op mijn gelaat die er niet meer vanaf te headbangen is (lang geleden zeg dat ik dat gedaan heb) en de band baant zich via toppers als “Scum”, “Deceiver”, “Nazi Punks Fuck Off” een weg naar mijn favoriete toegift “Siege Of Power”. Als er één band het heilige vuur live over weet te brengen is het toch nog steeds Napalm Death: wat een energie, wat een volume, wat een intensiteit en wat ben ik nog steeds jaloers op de danspasjes van Mark!

Overigens moest ik tijdens het optreden meer dan eens aan een ander UK instituut denken: Monty Python! Hoe zouden John Cleese en Terry Jones het gedaan hebben als zij ooit lid waren geworden van Napalm Death? Dan is het optreden voorbij en denk je: “Mijn god, Napalm Death, wat hebben jullie toch met me gedaan!?” Maar enfin, Napalm Death bedankt, dat wordt moeilijk te overtreffen door Hypocrisy vrees ik even maar het komt dik in orde.

De opener Fractured Millennium zet meteen de toon en Peter’s geweldige stem in zowel het hoog als laag maakt zoals altijd veel indruk, kortom genieten van de afsluiter van Elsrock 2010! Veel van mijn persoonlijke favorieten komen voorbij van deze symphatieke Alien Metal band waaronder “Eraser”, “A Coming Race” en het geweldige “Roswell 47”.Zowel de oudere als nieuwere songs staan als een huis en met als gezamenlijk kenmerk toch elke keer weer die enorm herkenbare intro’s en supervocalen.

Vervolgens moe maar voldaan door de modder de weg naar huis gezocht. Ook het vermelden waard is de sfeer en organisatie van Elsrock, zeer gezellig en goed verzorgd!

Bekijk zeker ook de Elsrock fillempjes op Youtube: http://www.youtube.com/results?search_query=elsrock+2010

Volgend jaar weer? Denk het wel!

Gerelateerde items

Automatic Sam, afkomstig uit de Achterhoek trapt af en het wordt al snel duidelijk dat het een ruig avondje gaat worden. Niet in de zin van crowdsurfen en andere soortgelijke geintjes, maar puur muzikaal gezien. De zaal zit niet helemaal vol als de heren hun set starten. Waar ik bij veel concerten vaak veel ‘jong grut’ zie, is het publiek hier iets ouder en oogt ook serieuzer. De sfeer is rustig. Automatic Sam speelt een goede set en aan de reactie van het publiek te zien weten ze de menigte goed warm te maken voor de hoofdact van vanavond. Dat tot tweemaal toe het alarm af ging (loos) heeft bijna niemand in de gaten gehad. Enige wat een beetje roet in het eten gooit is het nogal harde geluid van het drumstel. Het drumwerk zelf was heel goed. Ook de zang was niet altijd even goed te verstaan. Desalniettemin weten de mannen een goede indruk achter te laten.

Het is net half tien geweest als de mannen (en vrouw) van Black Rebel Motorcycle Club opkomen. Het licht is reeds gedimd en er klinkt muziek uit de speakers. Het trio komt op en de sfeer zit er direct goed in. Het publiek weet wat ze kunnen verwachten en de verwachtingen worden meer dan waar gemaakt. Uiteraard gehuld in donkere kledij begint de band met spelen. Het hakt er direct in met een aantal ruige uptempo rocksongs. Heerlijk. Na een paar nummers neemt het trio iets gas terug met een iets meer ingetogen sound. Het gitaarwerk is subliem. Ik verbaas me er steeds weer over dat dit trio met één gitarist zo’n unieke en overweldigende sound neer kan zetten. Ze bewijzen des te meer dat er geen zes mensen nodig zijn om een goede sound neer te zetten. Met twee mensen op zang, een behendige drumster en zulk puik gitaarwerk laten ze zien wat ze zijn. Een echte authentieke no nonsense rockband.

De zaal is rustig maar dat verandert bij de klanken van ‘Beat The Devil’s Tattoo’. Ook bij publieksfavorieten die volgden zong de zaal lekker mee. Het drietal varieert en experimenteert er op los zonder hun eigen sound te verliezen. De redelijk rustige menigte gaat compleet uit zijn dak bij het horen van, naar mijn mening het allerbeste nummer, ‘Whatever Happened To My Rock ’n Roll’. Het ruige rocknummer, afkomstig van het debuutalbum weet de zaal op zijn kop te zetten. Er komt flink wat beweging in de menigte en er is zelfs sprake van welgeteld één crowdsurfer. Ook een paar intieme akoestische nummers ontbreken niet. Dat de vaart er hierdoor wordt uitgehaald is een klein beetje te merken aan het publiek. Alhoewel de twee zangers aantonen ook met een akoestische gitaar uitstekend overweg te kunnen, verslapt de aandacht van het publiek enigszins. Het applaus geeft dan wel weer de indruk dat dit akoestische uitstapje erg gewaardeerd wordt.

Goed in de zaal kijkend en lettend op alles valt me ook op dat de man achter de lichtknoppen wel heel erg fanatiek is. Ik denk zelfs dat hij meer heeft bewogen dan de drie op het podium zelf. Maar daar zijn ze dan ook niet voor gekomen. Wat het publiek wil is rock ’n roll. Geen anekdotes, geen stomme grappen, maar muziek. En wat er in Tivoli vanavond gebeurt is rock ’n roll in de zuiverste vorm die we kennen. Black Rebel Motorcycle Club is geen gesponsorde reclamezuil, geen marketingstunt. Nee. Black Rebel Motorcycle Club is echt en puur. Voor diegene die er niet bij waren, grijp die kans volgende keer.

Gerelateerde items

Tradities zijn er om in stand gehouden te worden. Zo ook de optredens van Kane in Kersouwe. Vanavond staat de Haagse band voor de zevende keer in het natuurtheater en zoals gewoonlijk was het concert binnen een uur volledig uitverkocht.

 Helaas heb ik het voorprogramma, Mattanja Joy Bradley, gemist. Als ik aankom bij Kersouwe zet ze net haar gitaar weg en bedankt het publiek voor de aandacht. De reacties op haar optreden die ik om mij heen hoor zijn erg positief.

Het natuurtheater is overvol en het is dan ook moeilijk om een plekje te vinden tussen de menigte. Zoals bij de rest van de tour begint Kane het optreden met het intieme “No Surrender”. Daarna gaat de band los, maar het publiek reageert nog een beetje lauw. Zanger Dinand vindt dit zo slaapverwekkend dat hij er maar even bij gaat liggen. De toeschouwers hebben het begrepen en zingen na dit tafereeltje enthousiaster mee.

In oktober houdt Kane een akoestische tour door heel Nederland en daar geven ze Heeswijk-Dinther graag een voorproefje van met “Something To Say”.

De meest recente hit “Scream” (vierde single van het album ‘No Surrender’) komt ook voorbij. Op dit moment heeft Kane een actie waarmee fans een huiskamerconcert van de band kunnen winnen door een videoclip te maken bij dit nummer. Kijk voor meer informatie op www.kanescream.nl en voor een goed voorbeeld naar deze zelfgemaakte clip op youtube.

Na een korte pauze vervolgt de band het optreden weer met “Senang”. Dinand licht toe dat hij dit nummer heeft geschreven ter nagedachtenis aan de slachtoffers van de Japanse bezetting van Nederlands-Indië. Onlangs werd in Den Haag bij het Indisch Monument herdacht dat precies 65 jaar geleden een einde kwam aan de Tweede Wereldoorlog in voormalig Nederlands-Indië. Dinand en gitarist Dennis zijn de derde generatie Indische Nederlanders in Nederland en de verbondenheid met hun Indische achtergrond is deels terug te horen in hun muziek.

Na het optreden van ruim twee uur is er voor de liefhebbers nog een afterparty in de achtertuin van Kersouwe. Helaas hebben Dinand en Dennis geen tijd om nog even met een paar fans op de foto te gaan, maar het is ze vergeven.

[Show as slideshow]

Gerelateerde items

Aangekomen bij de 35ste editie van het driedaagse festival Nirwana Tuinfeest in Lierop staat er al een lange rij voor de ingang. Vanavond staan de bands Sleazy Dreams, Sepultura, Ill Nino, Sick Of It All en Monster Magnet op het programma. Het is schitterend weer en de mensen in de rij hebben er zin in.

Bij binnenkomst staat er ook een lange rij voor de muntenbalie, gelukkig zijn de munten van vorig jaar nog geldig. Nirwana hanteert nog steeds een schappelijke muntprijs van € 1,80. Hier zouden veel festivals nog wat van kunnen leren. Er zijn dit jaar meer kraampjes dan voorgaande jaren. Alle optredens zijn nog steeds maar op een podium waardoor je niets hoeft te missen.

Door het winnen van de bandcover-wedstrijd op het Eurosjopper Festival mag de band Sleazy Dreams dit jaar Nirwana’s Tuinfeest openen. Helaas is de ingang van Nirwana niet op tijd open waardoor de mensen die nog in de rij staan het begin van het optreden moeten missen. Sleazy Dreams maakt een combinatie van de wat klassieke rock met poppunk en spelen voornamelijk eigen werk met hier en daar een cover. Ondanks het ontbreken van veel publiek gaan de mannen van de band er wel voor en het resultaat mag er wezen. Met moeite mogen ze hun set afmaken, want de roadies van Sepultura staan al te popelen wanneer de band het laatste nummer willen spelen.

Ook Ill Nino komt uit Brazilië, maar bij deze band is dat duidelijker te horen dan bij Sepultura. Dit komt voornamelijk door percussionist Danny Couto. De fans weten dat de bandlanden van chocomel houden en gooien dan ook pakjes chocomel op het podium wanneer er om gevraagd wordt. Zanger Christian Machado verontschuldigt zich voor de afgelaste optredens. Machado kon een paar maanden niet optreden vanwege hevige pijn in zijn rug. De dokter heeft hem geadviseerd voorlopig niet meer op te treden maar daar heeft hij duidelijk geen boodschap aan. Samen met de andere leden van de band zet hij een goede show neer waarbij de dreads in het rond vliegen.

Voordat het volgende optreden start wordt er even stilgestaan bij het overlijden van Nirwana’s hoffotograaf Martien Manders. Hij overleed dit jaar op 49e jarige leeftijd aan de gevolgen van kanker.

De mannen van Sick Of It All zijn een van de grondleggers van de New York Hardcore scene. Na ruim 25 jaar lijken ze nog steeds onvermoeibaar. Gitarist Pete Koller rent en springt als een dolle op het podium. Zijn broer, zanger Lou Koller, zweept de festivalgangers op door te vragen om mee te zingen en te springen. Het publiek vormt een grote pit en de beveiliging heeft het druk met het opvangen van crowdsurfers en ook de EHBO heeft haar handen vol.

Na het energieke optreden van Sick Of It All is het tijd om bij te komen tijdens de stonerrock van Monster Magnet. De band stond onlangs nog in de Melkweg en nu op Nirwana. Op het podium zijn ventilators geplaatst om het haar van zanger Dave Wyndorf en drummer Tom Diello sierlijk te laten wapperen. Ze weten iedereen te overtuigen met hun jarenlange ervaring met zware gitaren en ze sluiten de vrijdagavond in stijl af met hun bekendste single “Space Lord”.

Het was vooral voor de metalliefhebber een geslaagde avond. De overige bezoekers van Nirwana’s Tuinfeest komen morgen aan hun trekken met bands zoals Destine, Moke, Bertolf en The Slackers.

[Show as slideshow]

[Show as slideshow]

[Show as slideshow]

[Show as slideshow]

[Show as slideshow]

Gerelateerde items

Limp Bizkit is een van de meest invloedrijke rock acts van deze generatie en verkocht wereldwijd meer dan 50 miljoen albums.

Afgelopen maandag en dinsdag hadden 250 fans de unieke kans om bij de repetities van Limp Bizkit in de Effenaar te zijn. Tot teleurstelling van de fans die maandag aanwezig waren, was zanger Fred Durst (inmiddels 40 jaar oud) zelf niet aanwezig bij de repetitie. Een gelukkige fan mocht hierdoor de vocalen van het nummer “Polution” op zich nemen.

Nu is het tijd voor het echte werk! Hier hebben de trouwe fans van de band al jaren op gewacht. Bij aankomst staat er dan ook een lange rij voor de Effenaar. Er is vanavond geen supportact dus iedereen is op tijd aanwezig om niets te hoeven missen.

Stipt kwart over acht begint het optreden met het nummer “Show me what you got” afkomstig van het album “Significant Other”. Het publiek reageert meteen super enthousiast. Durst en zijn mannen hebben er duidelijk zin in. Het gezicht van Wes Borland is beschilderd met verf waardoor de gitarist een mysterieuze uitstraling heeft. DJ Lethal heeft een Nederlandse vlag aan zijn tafel hangen en de bas van Sam Rivers is versierd met ledjes die van kleur veranderen.

De interactie tussen de band en het publiek is geweldig. Zo gaat regelmatig het licht in de zaal aan zodat de band de fans goed kunnen zien. Een jongen bied de band een joint aan waarna hij zelf de joint op het podium mag ronddelen. Durst vind dat het tijd is om er een feestje van te maken in plaats van een concert en daar hoort gratis bier bij. Iedereen kijkt hoopvol naar de bar maar er gebeurd (helaas) niets. Ook krijgt hij het publiek zover om allemaal te gaan zitten om even tot rust te komen. Degene die niet kunnen gaan zitten krijgen na de show van hem een massage.

Als Durst tijdens “Eat you alive” de zaal inloopt wil iedereen hem zien en aanraken. Helaas loopt hij niet door de hele zaal waardoor dit niet voor alle fans is weggelegd. Voor het nummer “Behind Blue Eyes” vraagt hij hulp aan het publiek omdat hij vind dat hij niet kan zingen maar alleen zijn gevoelens kan uiten.

Onder begeleiding van de tune van de film Beverly Hills Cop, gedraaid door DJ Lethal, moeten de dames uit de zaal op het podium komen. De mannen in de zaal zingen massaal “Daar moet een piemel in” en natuurlijk wil Durst weten wat dat betekent. Hij geeft aan dat hij dit respectloos vind voor de dames en zet dan het “laatste” nummer “Faith” in waarbij iedereen helemaal los gaat.

Natuurlijk is Limp Bizkit nog niet klaar en ze spelen het nummer “Rollin’” als toegift. Het publiek verwacht duidelijk nog meer maar het blijft helaas bij dit ene nummer. Voor mijn gevoel was het optreden veel te kort ondanks dat de band anderhalf uur heeft gespeeld. Helaas werden we niet getrakteerd op nummers van het nieuwe, nog uit te brengen, album “Gold Cobra” maar dat mocht de pret niet drukken. Limp Bizkit is back!

Gerelateerde items

Vrijdag de 13^e wordt vaak geassocieerd met onheil. Deze feestelijke dag is een inspiratiebron voor rockbands en daarom kan ook het niet anders dan dat er op deze avond flink gebeukt moet gaan worden. Tijd voor een Double Feature in de Lakei te Helmond, tijd voor Nashville Pussy & VoiVod.

Hoewel het nog midden in de vakantieperiode is zijn er best veel, voornamelijk oudere, rockers aanwezig in de zaal van de Lakei als de eerste band van vanavond ten tonele komt. Nashville Pussy mag het feest openen. Hun intro die regelrecht uit “From Dusk Till Dawn”’komt luidt het feest al in en de Amerikanen gaan er lekker hard tegenaan. De band die natuurlijk gesierd wordt door de twee schone dames in de band geeft meteen vol gas. De nummers op hun setlist worden vlot na elkaar gespeeld en er vallen geen onnodige gaten door getreuzel. Nashville Pussy verzwakt de gehele show niet en mocht het al even zo lijken dan is er nog zanger Blaine Cartwright  die de boel nogmaals opzweept en het tempo er goed inhoudt. Als een ware Lemmy, wat een goede vriend blijkt te zijn, dondert zijn zang door de zaal. Het publiek kan er dan ook geen genoeg van krijgen. Natuurlijk krijgt de zanger minder aandacht, aangezien het vrouwelijk schoon wat links en rechts van Blaine staat, veel meer de aandacht trekt. Blaine kent het vast allemaal wel en gaat gewoon stevig door, met hier en daar wat fiere danspasjes op het podium. De fans in de zaal worden dan ook getrakteerd op tracks zoals “Hate & Whiskey”, “Come On” en de meebruller “Go Motherfucker Go”. De band geeft in een uur tijd alles wat ze hebben en dan ook tijdens de laatste tonen van  “Going Down” gaat Ruyter Suys ten onder, samen met haar gitaar die ze heeft ontdaan van de snaren. Het publiek heeft dan ook mogen smullen.

 Het tweede gedeelte van de Double Feature van vanavond wordt ingevuld door VoiVod. Er was vantevoren even een soort van spanning. Is voormalig Metallica-bandlid Jason Newsted van de partij of niet? Het antwoord hierop is al snel nee. Echter klinkt VoiVod stiekem wel als een heel jonge Metallica. Het Bay Area Trashmetal-tijdperk herleeft op het podium van de Lakei. Vanaf de eerste tonen drukt zanger Snake (oftewel Denis Bélanger) zijn stempel op het optreden van zijn Canadese band. Hij blijkt zichzelf vanavond geweldig te vinden en laat zich volop begroeten en betasten door zijn fans. De band speelt behoorlijk strak, maar hoe geweldig Snake zichzelf ook vindt, zijn stemgeluid is niet meer zoals het in de glorietijd van de band was. Aan deze periode wordt nog wel herinnerd, want er zijn vele tourshirts in de zaal vanavond, die herinneren aan show van begin jaren negentig. Nashville Pussy zorgde voor een prima opening van de avond en nu was het aan VoiVod om dit waar te maken. Daar waar de opener de vaart erin hield bleek dit bij VoiVod iets moeilijker te zijn. Snake praat graag, maar praat graag veel, waardoor ook het publiek sommeert om door te spelen. Ook vraagt hij aan zijn fans wat ze willen horen, maar kennelijk mag men roepen wat men wil, de band volgt hun eigen setlist. De Canadezen maken er een prima show van en de oude glorietijd slokt het podium geheel op. Nummers zoals “Nuclear War” en Global Warning” ontbreken dan ook niet. Op een gegeven ogenblik verschijnen de bandleden van Nashville Pussy aan de zijkant van het podium. Ze blijken goede vrienden en samen op tournee te zijn. Deze bijkomstigheid komt dan ook prima uit als Ruyter Suys tijdens het laatste nummer van de normale set , de cover van Pink Floyd’s “Astronomy Domine” de hoge noten op haar rekening mag nemen. Tevens zweept zij de fans nogmaals op door ze VoiVod te laten roepen, waarna de band terugkeert op het podium om nog een enkel nummer te spelen.  Vrijdag de 13^e blijkt dus helemaal zo slecht nog niet, in ieder geval niet na een heerlijk avondje in de Lakei!

Gerelateerde items

Dag twee begint voor ons met het illustere Faith & The Muse in Tivoli, Oude Gracht. De band van William Faith en Monica Richards lieten ooit, in een grijs verleden, een prima indruk achter tijdens hun optreden op Eurorock. Wat vandaag opvalt is dat de folk en de darkwave nagenoeg verdwenen zijn, maar dat de punk (al was het maar door het grote aantal hanenkammen op het podium) en het rock gevoel live in ieder geval overheersen. Hoewel ‘Sovereign’ dan weer een lekker pakkende melodie en refrein heeft die meer doet denken aan de dagen van weleer. Het geluid is lekker hard, maar wel zuiver. Monica trekt wat betreft haar stem en bewegingen de aandacht, maar er is voldoende ruimte voor de andere muzikanten om in de spotlight te komen. De violist verdiend zelfs een solospot hoewel ondergetekende die nu niet zo spectaculair vond. Opvallend is de (Japanse) invloed van de percussie bij het overtuigende ‘Bushido’. Overtuigend optreden hoewel de nuance van weleer wat minder naar voren komt.

Bij Jännerwein valt het wat betreft geluid nog enigszins mee. De zaal is opvallend goed gevuld en de darkfolk band doet wat men van een typische darkfolk mag verwachten. Sfeervolle nummers die jammer genoeg weinig afwisseling kennen. We missen het intieme contact met het publiek zoals dit eerder tijdens Dwaalspoor in november 2009 nog wel het geval was. Daarmee verslapt de aandacht na verloop van tijd. Het hoogtepunt komt aan het eind van de set wanneer de vier heren a capella laten horen over geweldige stemmen te bezitten.

Zonder soundcheck duurt het even voordat de soloset van Peter Bjärgö tot leven komt. Gedurende set blijft het een beetje zoeken voor de geluidsman. Zo komt zangeres Ia Bjärgö (ook Arcana en Sophia en de vrouw van…) soms ineens opvallend naar voren in de mix terwijl dit eigenlijk niet de bedoeling is. Het percussiewerk wordt vandaag kundig gespeeld door de twee dames van Seventh Harmonic en het moet gezegd dat ze met het optreden met Peter meer indruk maakten dan met hun eigen optreden tijdens het Wave Gotik Treffen. Soms klinkt het keyboardgeluid van Johan Levin (Desiderii Marginis) venijnig door de mix, maar over het algemeen blijft Peter Bjärgö met zijn diepe stem goed overeind. Persoonlijke hoogtepunt is het innemende, persoonlijke ‘Withdrawal’. Gezien de omstandigheden een goed optreden.

Echt pijnlijk wordt het wanneer het Italiaanse Ianva het podium mag betreden. Het is al een hele opgave om deze band uit te mixen zonder technische problemen, maar een linecheck moeten doen voor een band met 6 muzikanten, een zanger en een zangeres is eigenlijk niet te doen. Dat blijkt ook wel vandaag. Hoewel de leden van Ianva zichzelf er zichtbaar doorheen worstelen blijft het geluidstechnisch kraken, schuren en vooral irritant brommen. Vooral zangeres Stefania is zichtbaar geïrriteerd. Gelukkig is het ‘slechts’ zichtbaar, want hoorbaar is het eigenlijk niet. Haar stem komt regelmatig krachtig over en heeft, misschien met dank aan de ongelukkige situatie, het juiste venijn en pit om te kunnen overtuigen. Voor zanger Mercy wordt het geluid later in de set gelukkig ook wat beter dan de eigenaardige onverstaanbare brom die hij in het begin voortbrengt. Een erg ongelukkig optreden, maar hulde voor de band dat men zich er met verve doorheen worstelt. Alleen jammer dat meer dan de helft van de zaal aan het eind dan al weggelopen is. Hopelijk is de show op Zondag onder een beter gesternte gespeeld, want de Italianen verdienen het met hun eigenzinnige mix van folk en filmmuziek.

Dan snel richting Tivoli de Helling om het optreden van Spiritual Front nog mee te pakken, maar dat pakt onverwacht anders uit. Summer Darkness is namelijk ook bijpraten met (buitenlandse) vrienden en kennissen. Wanneer ik dan eindelijk binnenkom in de zaal sluit Spiritual Front net hun set af. Gezien de drukte en de enthousiaste reactie is dit optreden beter gevallen dan het ietwat fletse optreden op het Domplein.

Het grote wachten is dan begonnen voor een act die we eigenlijk niet meer verwachtten op een podium. Het uiterst duistere dark ambient gezelschap Sophia. Één van de voormalige boegbeelden van het bekende underground label Cold Meat Industry. Het feit dat één van de huidige boegbeelden van dit label In Slaughter Natives nu instemmend staat toe te kijken zegt genoeg. Soms is het ongrijpbare noise, dan weer een duister ambient stuk waarin Ia Bjärgö (daar is ze weer) er bijna lieflijk overheen mag zingen. Het meeste indruk maakt de band wanneer de volume open gaat en de percussie zware beats naar voren brengt. Wanneer deze eruptie van geluid ook nog eens aangevuld wordt met de donkere stem van Peter Bjärgö dan is het plaatje compleet. Veel rook, duistere videobeelden en indrukwekkende muziek.

Dan snel naar huis om de volgende dag helaas vanwege ziekte in huize Schoonwater niet terug te kunnen keren. Mis ik helaas het optreden van Diorama en In Slaughter Natives. Desondanks is de ‘compacte’ versie van Summer Darkness een succes gebleken. Niet alleen voor mij, maar ook voor zo’n 6500 binnen en buitenlandse bezoekers! Hopelijk is dat voldoende om het volgend jaar weer door te kunnen laten gaan, want Summer Darkness zal het dan zonder subsidie moeten doen.

Gerelateerde items

We zijn begonnen. De aftrap van Summer Darkness 2010 is op vrijdag 13 augustus. Dit jaar een wat ‘uitgeklede versie’ van het festival, want slechts drie dagen, een beperkter aantal zalen, verschillende bands die meerdere dagen spelen en geen rock/ metal bands dit jaar. Kwalitatief gezien gaat het er – vooraf gezien – niet echt op achteruit. Al was het bijvoorbeeld maar omdat er vanavond Brendan Perry (bekend van Dead Can Dance) op het programma staat. In de Domkerk nog wel! Een mooi vooruitzicht.

Met “Armageddon Gigolo” uit 2006 (!) wisten de Italianen van Spiritual Front te overtuigen met een mix van (dark)folk, balkan/ zigeuner invloeden en, zoals ze het zelf graag omschrijven, suicide pop. Op het Domplein, in de open lucht, valt de muziek een beetje weg. De sfeer van de intieme concerten die we eerder met hen hebben meegemaakt is vandaag ver te zoeken. Die zullen ze (hopelijk) wel bewaren voor het optreden van zaterdag in Tivoli de Helling. Het moet gezegd dat nieuwe nummers, zoals bijvoorbeeld ‘German Boys’, nog niet helemaal kunnen overtuigen. Kan door de sfeer, het geluid of de nummers zelf komen. Nog maar even afwachten op de CD, want goede nummers moeten meestal groeien. Wat wel sfeervol blijft is hoe de heren op het podium eruit zien (netjes in het pak) en zich gedragen (intiem sfeervol en vol bravoure, zeker als het gaat om de frontman Simone Salvatori.

Daarna snel naar de Domkerk voor Brendan Perry, want de deuren zijn al open. Vanaf 16:00 uur hebben mensen, onder andere uit Spanje, al zitten wachten voor de deur van de imposante kerk. Niet voor niets, want de organisatie heeft, naast de festivalkaarten, kaarten verkocht voor alleen dit concert. Bij binnenkomst neemt iedereen plek in de klaarstaande kerkbanken. Wel valt op dat de banken er vreemd bij staan, want ze staan niet voor het podium maar verticaal op het podium. Dat betekend met scheve nek naar het concert kijken. Apart! Pas later valt op wat de bedoeling is van de organisatie. Mensen mogen (moeten) in het middendeel en voor het podium gaan staan. Gevolg, de mensen die het eerst binnen zijn zien het minst en de sfeer van een kerkconcert wordt teniet gedaan. Verrast als we zijn gaan we uiteindelijk maar in de menigte staan om in ieder geval nog een glimp mee te krijgen van de mensen op het podium. Dan dreigt het hele concert op één grote deceptie uit te draaien, want wanneer Brendan Perry met zijn muzikanten begint is het geluid veel te hard. Een schel geluid, knallende drumpartijen en een volume die geen rekening lijkt te houden met de galm die een kerk nu eenmaal bezit. In plaats van gebruik te maken van de elementen van de kerk wordt er duidelijk gekozen voor een traditionele ‘concert in een popzaal’ benadering. Het helpt ook niet mee dat Brendan Perry solo meer popmuziek dan ethereal voices muziek maakt. Een drumstel en veel power geeft namelijk problemen. Dat blijkt ook vandaag. Het moet gezegd worden dat de fenomenale stem van Brendan zelf het hele concert overtuigd, maar de muziek en de mix beginnen pas te werken na een half uur. Dan neemt de band wat gas terug en klinkt de muziek veel beter. Dan ontsluit de oester zich en toont haar parel. Vooral indrukwekkend zijn de cover van This Mortal Coil (‘Song To The Siren’), het van zijn laatste album “Ark” afkomstige ‘Utopia’, ‘Wintersun’ en de Dead Can Dance klassieker ‘Severance’. Daarmee maakt het einde van dit concert alles goed wat er in het begin zo erg mis ging. Een concert met twee smaken, De één een beetje vies (het concertzaal in een kerk idee, het slechte geluid in het begin, niet altijd even goede nummers, weinig afwisseling), de ander hemels (geweldige nummers, een ijzersterke zanger en persoonlijkheid, goede muzikanten en een mooie kerk).

Gerelateerde items

De laatst genoemde cancelde helaas haar optreden omdat het regende. Omdat Caro niet speelde begon de band ‘The Fudge’ maar met opbouwen en zij speelde het verregende publiek wél warm. Dit was absoluut geen straf.

Het strand rond 13.00 uur al goed gevuld met fans van de uit Tilburge afkomstige band, Destine. Sepultura speelde een erg lange set. Zij speelden 45 minuten later omdat de crew van Sepultura een uur lang ging soundchecken. Hierdoor heb ik helaas maar een kwartiertje van Fiction Plane kunnen zien.

[Show as slideshow]

[Show as slideshow]

[Show as slideshow]

[Show as slideshow]

[Show as slideshow]

[Show as slideshow]

[Show as slideshow]

[Show as slideshow]

[Show as slideshow]

Gerelateerde items