Het kwik wijst -10°C aan op deze vrijdagavond, en de vooruitzichten zijn dat de temperatuur nog een paar graden verder zal gaan zakken. Tevens is er vandaag de nodige sneeuw gevallen, een goede reden om niet de weg op te gaan als het niet strikt noodzakelijk is. Ondanks de kou en de sneeuw is het aantal bezoekers al geruime tijd voor aanvang van het optreden vanavond bij The Rambler al verassend hoog. Dat de weersomstandigheden ook een minpuntje opleveren blijkt echter ook al snel: de support act heeft aangegeven het risico niet aan te willen gaan om de weg op te gaan. Een enkel optreden vanavond dus, en om vanzelfsprekende redenen zal de show dus wat later beginnen, om eventuele bezoekers die het voorprogramma al dan niet bewust over willen slaan toch de kans te geven het hoofdoptreden mee te maken.

De aankondiging op de website van The Rambler voor vanavond is minimalistisch: “De Frantic Flintstones behoren tot de toppers van de psychobilly / rockabilly scène en behoeven eigenlijk geen toelichting meer. Dat doen we dan ook maar niet.” En eigenlijk is hier ook alles mee gezegd: Dit uit de UK afkomstig viertal geniet genoeg bekendheid dat een uitgebreide introductie overbodig is.

Waar het om gaat is de show die ze vanavond neerzetten. Ik hoor achteraf diverse reacties om me heen, varierend van “goede show” tot “ik heb ze wel eens beter gehoord”. Hier durf ik geen oordeel over te vellen, want het is voor mij de eerste keer dat ik ze live zie. Wat ik er in ieder geval wel van kan zeggen: het is een dik uur muziek zonder geouwehoer, zonder onnodige pauzes, waarin de band een setlist speelt die uitblinkt in variatie. Wat wel tot resultaat heeft dat er een aantal nummers voorbij komen waarvan ik twijfel of ze wel in het rijtje passen, maar dit zal meer een kwestie van smaak zijn. De tijd vliegt eigenlijk goed voorbij, hoewel het toch pas ongeveer halverwege zal zijn dat de afwachtende houding van het publiek, wat zich braafjes op enige afstand van het podium opstelt, verandert in een deelnemende. Het is geen grote pit, maar er komt eindelijk wat stemming in de zaal.

Dat er door de band niks gezegd wordt: kan ook een nadeeltje hebben: zonder enige aankondiging dat het laatste nummer gespeeld is worden de instrumenten aan de kant gelegd en vertrekt de band backstage. Tja, het is niet meer van deze tijd als je geen toegift speelt, en deze wordt er dan ook braafjes achteraangeplakt. Om na enkele nummers op de zelfde manier weer van het podium te verdwijnen.

Al met al een geslaagde avond met een door de weersomstandigheden toch rijkelijk gevulde kroeg. Wel een met een publiek wat tijd nodig had om los te komen. En met een band die van mij toch wat meer initiatief had mogen tonen om het publiek wat meer op te hitsen. Maar ook een avond waarmee ik weer een band van mijn “wishlist om live te zien” kan afvinken…

: Frantic Flintstones - Rambler (Eindhoven) 03/02/2012

Het is maar goed dat Dream Theater zo’n fanatieke en hondstrouwe aanhang heeft. De IJsselhal is namelijk niet bepaald een zaal waar je als muziekliefhebber met plezier naar toe gaat. In de jaren 80 was het zo’n beetje de enige plek waar grote hardrock concerten plaatsvonden maar inmiddels is deze veehal niet meer van deze tijd. Als een kaartje dan ook nog eens 60 euro kost en je bovendien een tientje aan parkeren kwijt bent dan moet je wel heel erg fan zijn om naar Zwolle af te reizen.

Maar zoals gezegd, de fans zijn trouw en zodoende stroomt de IJsselhal toch behoorlijk vol ondanks dat er geruchten de ronde deden dat veel fans er voor kozen om een concert over de grens te bezoeken in plaats van Zwolle. Toch laat Dream Theater zien en horen op veel gebieden op eenzame hoogte te staan. De IJsselhal staat niet bepaald bekend om een goede akoestiek (integendeel) maar desondanks is het geluid perfect! Achteraf was er wat dat betreft dus geen enkele reden voor de fans om zich zorgen te maken. Ook aan het podium en licht is veel zorg besteed. De prachtige muziek tijdens de introtape en het bijhorende filmpje zorgen ervoor dat het kippevel al op de armen staat voordat er ook maar een noot gespeeld is.

De band start met Bridges in the sky, afkomstig van het recente album A dramatic turn of events. Direct is duidelijk dat zanger James LaBrie prima bij stem is en gedurende het optreden alleen maar beter gaat zingen. Uiteraard staat het muzikale vakmanschap van de overige bandleden buiten kijf. Het blijft na al die jaren een genot om naar te kijken en te luisteren. Toch gaat de meeste aandacht uit naar gitarist John Petrucci en drummer Mike Mangini. Petrucci tovert de mooiste solo’s uit zijn gitaar en zijn geluid is waanzinnig. Mangini blijkt een meer dan waardige vervanger van Mike Portnoy te zijn zoals dat vorig jaar op Bospop ook al te zien was. Hij heeft weliswaar niet de persoonlijkheid en uitstraling van Portnoy, toch voelt hij zich als een vis in het water en straalt het plezier van zijn gezicht af.

De setlist mag er ook zijn waarbij de nadruk uiteraard ligt op A dramatic turn of events waarvan o.a. On the backs of angels, Build me up break me down, Outcry en Breaking all illusions gespeeld worden. Maar ook de oude albums komen aan bod middels 6:00 (Awake), Surrounded (Images and words), het geweldige The root of all evil (Octavarium), A fortune in lies (When dream and day unite), War inside my head en The test that stumped them all (Six degrees of inner turbulence) en het prachtige The spirit carries on (Scenes from a memory). Tussendoor krijgen we ook nog een akoestisch intermezzo voorgeschoteld met The silent man (Awake) en Beneath the surface van het laatste album. Voor ieder wat wils dus.

Toch heb ik het publiek wel eens enthousiaster gezien tijdens een Dream Theater concert. Daar kan een geweldige uitvoering van Pull me under (Images and words) waarmee het optreden wordt afgesloten niets aan veranderen. Geen idee waar het aan ligt want ook de reacties na afloop zijn louter positief. Aan de muziek heeft het in ieder geval niet gelegen want die was van grote klasse.

En als we het jaar dan eenmaal goed en wel begonnen zijn, gaan we traditiegetrouw naar Monsters of Mariaheide. Het is een feestje dat je eigenlijk nooit meer kán missen als je er eenmaal ooit geweest bent. Elk jaar zorgt de organisatie van Monsters weer voor alle ingrediënten voor een geslaagde dag. Een goede line-up, een grote bar en een grote bak gezelligheid. En ook dit jaar was Rockportaal er weer bij…

We sluit pas wat later in de middag aan. Voor onze komst speelde Lick; de winnaar van de Monstercup. Zij veroverden tijdens een battle in de Pul in Uden een plekje als opening dit jaar. Daarna de beurt aan Lopez. Zangeres Penelope heeft haar mannen gevonden en laat zien wat ze in huis hebben om het publiek nog verder op te warmen.

De eerste publiektrekker begint het einde van de middag; de jongemannen van Black-Bone timmerden in het vorige jaar flink aan de weg. Zo speelden ze zelfs in het voorprogramma van Deed Purple in het Geldredome en doken ze eigenlijk overal op om hun onvervalste rock en roll te laten horen. En ook op Monsters of Mariaheide komen ze goed tot hun recht. Hier gaan we nog veel van horen het komende jaar! Na Black-Bone was het de eer aan de Belgische band Bliksem. Bliksem staat bekend als een stevige trashmetal band. Met een zangeres; redelijk uniek dus. En uniek is de juiste manier om het te beschrijven. Terwijl oude bekenden elkaar ontmoeten, de bar steeds drukker wordt en nieuwe vrienden worden gemaakt, doet Bliksem zijn best om de aandacht van het publiek te houden. Helaas lukt het ze maar matig.

Twee jaar geleden stond frontman Geert Kroes nog met zijn band Blindsight op het podium van Monsters. Dit jaar met zijn nieuwe band; Dead Man’s Curse. De verwachtingen zijn hoog. Helaas worden ze niet volledig ingewilligd en dit is vooral te wijten aan het slechte geluid. Dit euvel speelt vaker tijdens het geliefde festival maar dit keer klinkt Dead Man’s Curse als een bak herrie, terwijl uit ervaring bekend is dat deze band juist veelbelovend is. Erg jammer.

Terwijl de volgende band begint met opbouwen, laat DJ Billy Brood de juiste nummers horen om toch in de stemming te blijven. Dit jaar zijn de Rockobama DJ’s verhuisd naar het café achterin de zaal. Stilzitten is geen optie tijdens Monsters of Mariaheide 2012.

De ouwe rockers van Saxon laten met OD Saxon zien dat ze nog wel even meekunnen. Pure rockklassiekers met een entertainende show. Saxon is een metalband die zijn strepen meer dan verdiend heeft en vele bands kunnen hier nog een voorbeeld aan nemen. Een opleving in het programma. Na dit metalgeweld is het tijd voor DeWolff. Deze jongens stonden eerder al op Pinkpop en Sziget en veroveren met hun psychedelische bluesrock steeds meer harten in de Nederlandse (en Europese) muziekwereld. Ook op Monsters doen ze het goed. Het publiek geniet terwijl er een duidelijke verdeling staat tussen het publiek voorin wat opgaat in de muziek en het publiek richting de bar, wat zich bezighoudt met bekenden en gezelligheid.

De Heideroosjes verkondigden afgelopen jaar het einde van hun tijdperk. Maar niet voordat ze bijna alle mogelijke podia nog even aandoen voordat het zover is. De Heideroosjes hebben we de laatste tijd dan al vaak voorbij zien komen. Gelukkig verveelt het nooit en bekende hits als ‘Johnny en Anita’, ‘Goede tijden, slechte tijden’ en ‘Tering Tyfus Takketrut’ blijven het dan ook altijd goed doen. Van ons mogen jullie nog wel even doorgaan, hoor.

De avond wordt dit jaar afgesloten door Nashville Pussy. Deze punkrockband uit de USA heeft inmiddels heel wat naamsbekendheid gemaakt en zal ook hier het nodige publiek trekken. Toch lijkt het erop dat de zaal wat eerder dan gepland leeg lijkt te lopen. Vooraan wordt het steeds rustiger en bezoekers tuigen naar huis of nog maar een keer richting de bar.

Wat was het dit jaar wat maakte dat het rustig bleef? Wellicht misten we dit jaar toch enkele headliners die het de moeite waard maakten. Ondanks dat was ook Monsters of Mariaheide ook dit jaar weer een groot succes. Dit festival heeft zijn naam dermate gevestigd dat een gebrek aan grote publiektrekkers ruimschoots gecompenseerd wordt met de bekende Brabantse gezelligheid. Volgend jaar zijn we er weer, benieuwd naar de namen op het affiche!

: Black Bone - Monsters of Mariaheide 2012 (Erp) 28/01/2012

: Bliksem - Monsters of Mariaheide (Erp) 28/01/2012

: Deadman's Curse - Monsters of Mariaheide 2012 (Erp) 28/01/2012

: DeWolff - Monsters of Mariaheide 2012 (Erp) 28/01/2012

: De Heideroosjes - Monsters of Mariaheide (Erp) 28/01/2012

: Nashville Pussy - Monsters of Mariaheide 2012 (Erp) 28/01/2012

: Od Saxon - Monsters of Mariaheide 2012 (Erp) 28/01/2012

: Publiek/Sfeer - Monsters of Mariaheide 2012 (Erp) 28/01/2012

Het bezoekersaantal bij The Rambler ligt bij een uitverkochte avond op zo’n 300 bezoekers. Ik heb er intussen vele concerten meegemaakt, van niet zo heel druk tot behoorlijk druk. Maar uitverkocht nog nooit. Dat Evil Conduct uitverkocht is had ik al vernomen, maar dat ik reeds bij de deur tegen een muur van mensen aan zou lopen had ik eigenlijk niet verwacht: de hele kroeg is van voor tot achter een grote mensenmassa. De grote aantrekkingskracht van de band op de skinheads is ook overduidelijk: bretels, ruiten bloesjes, vele tattoos en slechts weinigen die ooit een ‘bad hairday’ mee zullen maken zijn de overduidelijke vertegenwoordiging van de gemiddelde bezoeker vanavond. De DJ zorgt voor een lekker mix van punk / hardcore / oi uit de speakers, bier vloeit rijkelijk, kortom: het is eigenlijk gewoon een verdomd gezellige boel binnen!

De aftrap wordt gegeven door Bovver Boys: een zestal wat british ’80′s oi en streetpunk aan de man brengt. Het is meteen vol gas er op bij aanvang, maar op de een of andere manier is er bij het publiek toch nog een wat afwachtende houding te bespeuren. Er is wel wat deining in het publiek waar te nemen, maar eigenlijk voel ik me toch nog steeds veilig genoeg om plaats tussen de band en het publiek te nemen om wat foto’s te maken. Eigenlijk moet ik zeggen dat de band me heel erg weet te verassen: door 2 gitaristen plus een toetsenist is ‘veel van hetzelfde’ wat je toch bij veel bands hoort opvallend afwezig. Kortom: de avond begint al lekker verassend.

Van enige terughoudendheid van het publiek is al meteen bij aanvang van Evil Conduct geen sprake: de remmen van alle aanwezigen gaan meteen los. Shirtjes vliegen uit, nog meer tattoos worden zichtbaar, bier vliegt door de lucht en het publiek wordt één grote deinende massa, mensen die door de gladheid van de vloer (of toch gewoon een flinke bierconsumptie?) onderuit gaan worden door vele helpende handen overeind gezet en krijgen meteen een flinke duw mee om maar vooral lekker door te gaan. Voor de begeleiding van deze polonaise zorgt het drietal op het podium, waar eerlijk van gezegd moet worden dat de muzikale kunsten nou niet bepaald tot de meest briljante behoren: na een paar nummers begint het allemaal toch ook wel een beetje op elkaar te lijken. Maar goed, is dat ook niet een van de kenmerken? Belangrijkste is de greep wat de band op het publiek heeft, houdt en versterkt: het is een dik uur lang ‘audience participation time’ waarbij een van de sterkste punten van de band wel het ophitsen van het publiek is, waarbij nummers als Skinhead ’till I die, Remember 81, No pain no gain en My skinhead girl hun uitwerking zeker hebben. Na afloop is duidelijk: deze avond gaat voor 2012 al de boeken in als een van de toppertjes van The Rambler!

: The Bovver Boys - Rambler (Eindhoven) 28-01-2012

: Evil Conduct - Rambler (Eindhoven) 28-01-2012

Soms krijg je een tip van iemand voor een optreden van een band waar je eerlijk van moet bekennen dat de naam je totaal niks zegt. Omdat de tip afkomstig is van iemand waarvan je weet dat die persoon je dit niet zomaar zegt reserveer je die avond in je agenda, maar je besluit om ook maar niets van de band en de muziek die ze maken op te zoeken: je gaat de avond met een “verras me maar” mentaliteit tegenmoet…

Met niet meer voorkennis dat de optredens vanavond onder het kopje “punk” vallen stap ik The Rambler binnen, waar Die Nakse Bananen (hoe verzin je het?) de avond mogen openen. Als de band opkomt, kondigt de zanger met een onvervalst Rotterdams accent aan wie ze zij, dat ze uit Rotjeknor komen en dat ze sinds 2 jaar niet meer opgetreden hebben. Om vervolgens vol gas te gaan met een basis van moderne punk waar zeker metal invloeden niet in ontbreken. Het klinkt niet perfect, het klinkt grof, rauw, niet altijd even strak, en de zanger krijgt naarmate het optreden vordert wat meer moeite om z’n stem onder controle te houden en te krijgen. Kortom: het klinkt precies zoals het moet klinken, punt!

Het contrast met de headliner van vanavond is eigenlijk best wel groot. Om te beginnen: de heren zijn van een dusdanige leeftijdscategorie dat hun hoogtijdagen ergens in de jaren 70 zouden kunnen liggen. En oké, terwijl ik dit schrijf en achteraf toch e.e.a. over de band heb opgezocht blijkt dat ook te kloppen: veel hits dateren van eind ’70, begin ’80-er jaren. Wil dat dan zeggen dat we hier met een paar uiterangeerde opa’s te maken hebben die een krampachtige poging doen om te negeren dat de tijd van roem en glorie voorbij is? Godsamme nee, binnen no-time blijkt dat de muziek hun in het bloed zit! Oké, muzikaal gezien zijn er misschien wat kleine ‘oneffenheidjes’ waar te nemen, en tot overmaat van ramp laat de techniek het drietal ook nog tot twee maal toe in de steek (de bassist verliest z’n geluid). Maar wat van begin tot eind overeind blijft, is hun ‘punk van toen’. Waarbij de definitie van ‘punk van toen’ eigenlijk te interpreteren is als ‘er zijn geen regels’. Een lekkere rebelse sound van post-punk, aangevuld met ska & reggea maakt dat je het ene na het andere nummer gretig blijft consumeren, en na afloop van het nummer nieuwsgierig bent wat het drietal nu weer voor je in petto heeft.

Verwacht geen spetterende show, want afgezien van een paar fikse kettingen om de nek van zanger/gitarist JC Caroll (als parodie op de bling-bling factor van de hiphop?) wordt er gewoon gespeeld: het spring-gehalte wat in de oude videoclips nog is waar te nemen is er in de loop van de tijd toch wel een beetje af gesleten. Maar dat wil niet zeggen dat nummers als Sound of the Suburbs, Working Girl en vooral de gewoon waanzinnig briljante cover van The Model lafjes aan de man gebracht worden. Integendeel: ondanks dat het jaar nog maar net begonnen is weet ik dat ik een van mijn verrassendste optredens vanavond al achter de rug heb. Aan de tipgever: you know who you are!

En zoals het in mijn optiek echte muzikanten betaamt: na een korte rustpauze backstage zitten de heren gewoon aan de bar, en heb ik na afloop nog een erg prettig gesprek met dit zeer sympathieke drietal gevoerd. Kortom: een uiterst aangename kennismaking met de muziek van en de mensen achter The Members!

: Die Nakse Bananen - Rambler (Eindhoven) 27-01-2012

: The Members - Rambler (Eindhoven) 27-01-2012

Al jaren geldt The Answer uit Ierland als een belofte voor de toekomst en voor de rockmuziek in het bijzonder. Die belofte is na drie uitstekende albums inmiddels wel ingelost. Maar ondanks dat en het feit dat ze als support act fungeerde van grote bands als AC/DC en Whitesnake lijkt The Answer gemaakt voor het clubcircuit en niet voor grote podia.

In zalen als Hedon komt de band nou eenmaal veel beter tot zijn recht dan op een immens podium in stadions of arena’s. The Answer is namelijk gebaat bij interactie met publiek dat dicht op het podium staat. Bovendien is het geluid in kleine zalen veel beter waardoor je als toeschouwer de muziek niet alleen hoort maar ook voelt. Iets dat voor het sympathieke viertal zeer belangrijk is omdat de nummers van The Answer door het ontbreken van meezing refreinen nou eenmaal veel op elkaar lijken.

In de 80 minuten die de heren deze avond op het podium staan maken ze dan ook een verpletterende indruk. Onder aanvoering van zanger Cormac Neeson worden de ruim 200 enthousiaste aanwezigen op hun wenken bediend. Neeson zingt de pannen van het dak en de gedrevenheid van gitarist Paul Mahon, drummer James Heatley en bassist Michael Waters is nog altijd een genot om naar te kijken. Vooral Waters is een virtuoos op de bas die zijn hele ziel en zaligheid in zijn spel legt.

Het vorig jaar verschenen album Revival komt uiteraard ruim aan bod middels uitstekende uitvoeringen van o.a. Waste your tears, Trouble, New day rising, Tornado, One more revival en Faith gone down. Van het debuutalbum Rise (2006) worden publieksfavorieten Under the sky en Come follow me gespeeld als ook een dampende versie van Preachin’ waarin Neeson zich zoals gebruikelijk tussen het publiek begeeft en wat een van de hoogtepunten van de avond is. Het geweldige tweede album Everyday demons (2009) komt er met Too far gone en Evil man nogal bekaaid vanaf maar je kunt nou eenmaal niet alles spelen in 80 minuten. Daar staat tegenover dat de nummers van Revival op het podium nog beter klinken dan op het album en ook de Rose Tattoo klassieker Rock ‘n Roll outlaw gaat erin als koek. Conclusie is dat The Answer deze avond in Zwolle op alle fronten overtuigd.

Ook het vermelden waard is het voorprogramma Lick. Deze uit Deventer afkomstige jonge band speelt eigen nummers die qua stijl een mix zijn van jaren 70/80 (hard)rock en hebben al een behoorlijk volwassen geluid. Aan de podiumpresentatie moet nog enigzins gesleuteld worden maar verder maakte de band een uitstekende indruk.

Speedswing is afkomstig uit het Duitse Ruhrgebied, en bestaat sinds 2004. Met niet minder dan 8 muzikanten smelten ze surf, punk, ska, swing & rockabilly samen tot een verassende mix van lekker in het gehoor liggende en dansbare muziek. Dat ze niet bang zijn om te experimenteren blijkt uit het feit dat ze in 2005 in samenwerking met de Berlijnse band White Pussy een CD hebben opgenomen, waarin allerlei punk en metal klassiekers uit de oude doos in een nieuw jasje gestoken werden. Denk hierbij aan nummers als Holiday in Cambodia (Dead Kennedy’s),  Run to the hills (Iron Maiden) en Beautiful People (Marilyn Manson).

Live weet deze band binnen no time te overtuigen: het is duidelijk dat ze zelf met een flinke portie enthousiasme en plezier op het podium staan, en het duurt niet lang voordat de vonk naar het publiek overspringt. Erg verassend is de stem van de zanger, die de blend van muziekstijlen welke de band vertolkt continu van een heerlijke jaren 60 sound weet te voorzien. Verbazing is keer op keer bij het publiek te merken als (vaak pas na een tijdje) nummers herkend worden: alle registers worden opengetrokken om nummers van een compleet andere sound te voorzien. Een ding is duidelijk: voor wat betreft originaliteitsfactor scoort deze band maximaal!

Blijft een feit dat je, wanneer je nummers van zulk een extreme make-over voorziet, je voor- maar zeker ook tegenstanders kweekt. Die laatste categorie heb ik vanavond echter niet kunnen ontwaren: geen weemoedige blikken omdat de muziek niet in een hokje te plaatsen is. Louter enthousiaste reacties omdat Speedswing een leuk maar vooral bijzonder origineel feestje heeft weten te maken!

: Speedswing - Rambler (Eindhoven) 20-01-2012

Een fijne avond was het desondanks zonder meer. Niet in de minste plaats dankzij het aanwezige publiek dat zonder enige uitzondering geheel opging in zowel het voor- als hoofdprogramma, exact aanvoelde wanneer het ‘t klapgat diende te houden of actief te participeren en zijn waardering voor de gebrachte deuntjes genotzaam uitte.

Waar ik bij binnenkomst de verklaring voor een alvorens de aanvang van het voorprogramma volledig gevulde zaal in de gemiddelde leeftijd van het aanwezige publiek, of het feit dat men een aangename staanplaats wilden bemachtigen zocht, evenzo stellig verdween deze aanname na enkele minuten. De jonge getalenteerde Pien Feith weet met ogenschijnlijk gemak ieder aanwezig persoon om haar vingers te winden met haar beweegbare met samples doordrenkte en af en toe dromerige elektro pop.

Geheel tevreden ben ik niet met bovenstaande omschrijving, aangezien de dame in kwestie dankzij het gebruik van een breed scala aan instrumenten en de specifieke opbouw van de nummers live het luisterende lichaam over weet te nemen en met de gebruikte melodieën weet te verroeren, waarbij de –overigens meer dan uitstekende- zang voor de goed luisterende mens niet zozeer de boventoon voert maar het geheel complementeert. Het hoogtepunt werd bewaard voor afsluiter Honestly waarop Pien’s laatste woorden a capella een doodstille zaal weten te vullen en het publiek met open mond weet achter te laten.

Tijd voor Johannes Sigmond, alias Blaudzun, om deze uitstekend aangevangen avond verdere invulling te geven. Het moge geen geheim meer zijn dat deze singer-songwriter hier meer dan capabel in is. De huidige tour langs de kleinere zalen des lands is straf uitverkocht, enkele poppodia hebben dankzij de grote vraag het concert al verplaatst naar de grote zaal en de onlangs uitgebrachte langspeler is jubelend ontvangen door zowel pers als publiek. Een in theorie schriftelijk af te werken uitwedstrijd.

En dat betreft het ook. Met weinig moeite, maar vol overgave en passie weet Blaudzun met begeleidende band het publiek op een magische reis van muzikaal vernuft te nemen. Perfect op elkaar ingespeeld en met opzichtelijk plezier weten de heren en dame op het podium het publiek in een trance te nemen waar men niet uitkomt. Hetgeen Blaudzun mijns inziens echter in excelleert, vangt aan op het moment dat alle verlichting op slechts een spot na uitgaat en de zo karakteristieke stem in combinatie met akoestische gitaar het kippenvel op uwer arm doet laten reizen.

: Pien Feith - Effenaar (Eindhoven) 28/01/2012

: Blaudzun, Effenaar (Eindhoven) 28/01/2012

We kunnen gerust spreken van een turbulent 2011 voor Omnia. Bandleden die wisselden, de nasleep die dit heeft gehad omdat een deel openbaar uitgevochten werd, de kritiek op hun optreden bij de Wicker verbranding op Castlefest 2011 en het feit dat men dit jaar slechts één avond zal spelen op ‘hun eigen’ Castlefest. Daar bovenop werd de dubbele mini-CD van afgelopen jaar ook niet overal juichend ontvangen en werd de band verweten dat het steeds meer een Steve en Jenny project werd. Even leek het of de trouwe fans zich in tweeën splitsten in een voor en tegen kamp. Aan de andere kant kan het ook gerelativeerd worden, want dit speelde slechts in Nederland. Omnia heeft zich al jarenlang bewezen in het buitenland en daar was van enige kritiek geen sprake. Sterker nog, als we de bandwisselingen van Omnia vergelijken met die van Faun (hier toch ook geen onbekende) dan valt het allemaal nogal mee. Faun komt er echter mee weg. Misschien omdat we Omnia teveel als onze band zien? Is dan ook weer te zien als een compliment, want dat houdt in dat de fans zich erg betrokken voelen…

Zo ook vanmiddag, want terwijl Steve zich laat ontvallen nog een basdreun in zijn hoofd te horen van het feest van gisteren, staat een redelijk goed gevulde W2 in de startblokken voor de ‘Omnia experience’. Voor mij is het lang geleden dat ik Omnia nog echt aan het werk heb gezien. Vaak heb ik ze nog gehoord op het Castlefest podium, maar echte aandacht ging er dan niet naar uit. Het voordeel van een wisseling in bandleden is dat er dan ineens een reden is om Omnia weer eens op de planken te zien staan. Tot mijn – positieve – verbazing in een popzaal, want de muziek leek zich juist meer en meer te ontwikkelen richting theater en luie stoeltjes. Vanmiddag bewijst Omnia nog steeds mee te spelen in de top van de internationale folk/ pop. Hoewel ik de scherpe randjes niet meer terug hoor heeft men zich wel veel beter ontwikkeld op het vlak van goede, overwegend rustigere nummers en melodie. Vooral ‘I Don’t Speak Human’ en, de bijna ballad, ‘Cornwall’ (de plaats waar Steve is geboren en waar hij nog warme gevoelens voor heeft) zijn daar bewijzen van. De rap, die samen met nieuwe didge speler Daphyd gedaan wordt, is het bewijs dat Omnia meer is als de Keltische middeleeuwse band die ze genoemd zijn in het programmaboekje van de W2. Bovendien blijkt ‘Noodle’ de poedel een aanstekelijk ‘red neck’ nummer en voldoet dat geheel aan alle line dance normen. ‘Free’ is tot slot een popnummer die oproept tot ‘out of the box’ denken, ondanks dat dit juist misschien wel het meest toegankelijke nummer is van Omnia.

Feit is dat de nieuwe bandleden niet nieuw meer zijn, maar goed ingespeeld zijn in oude en nieuwe nummers. Wel valt op dat Steve minder op de voorgrond treedt (natuurlijk is er nog de humor, maar minder lang en meer gefocust op de nummers) wat de vaart van het optreden ten goede komt. Daarnaast valt op dat Omnia in het Engels communiceert, iets wat ik wel meer Nederlandse bands hoor doen, maar waar me de precieze reden onbekend van is. Het optreden vliegt in ieder geval voorbij. Een goed teken. Opvallend is ook dat het publiek zo fanatiek om ‘Morrigan’ schreeuwt in de korte pauze tussen optreden en toegiften. Een terugkeer naar het harde en schreeuwerige zit er echter niet meer in (voor mijn gevoel). Zeker als je de versie van ‘Morrigan’ vanmiddag hoort, want die klinkt behoorlijk tam. De scherpte van weleer is eraf. Ervoor in de plaats is een ander Omnia ontstaan. Één die het liedje niet schuwt en die muzikaal gezien een verdieping aan stijlen heeft ondergaan. Een Omnia die nog van zich af wil bijten (zo wordt bijvoorbeeld ‘Witches Brew’ opgedragen aan de val van dit kabinet/ de overheid), maar eigenlijk liever sex in het bos heeft en hoopt op contact en te dansen met de feeën in het woud. Daar is niks mis mee, het levert immers een geslaagde middag vol vermaak (en minder geweld) op.

: Omnia - W2 (Den Bosch) 29/01/2012

Che Sudaka maakt feestelijke muziek die veel doet denken aan Manu Chao, maar alvorens het zover is mag Kalio Gayo het bal openen. De Nederlandse band timmert de afgelopen jaren flink aan de weg en speelde op veel festivals. Ook hebben ze nog niet zo gek lang geleden nog in Oss gespeeld om te openen voor Antwerp Ska Gypsy Orchestra. Hun sound is dan ook niet heel onbekend bij Rockportaal. Ook vanavond lijken de tonen weer rechtstreeks uit de Balkan te komen. Ze gebruiken graag traditionele instrumenten zoals violen en een accordeon, waar het sfeertje al snel gecreëerd wordt. Echter ligt hun tempo wat lager dan het hoofdprogramma, waardoor het publiek niet continu opgezweept wordt. Zoals ze zelf al aangeven op hun site doet hun stijl het beste aan als Partyfolk. Kalio Gayo weet wel wat een feestje maken is, maar vanavond lijkt het publiek er, op wat uitzonderingen na, gewoon niet zo’n zin in te hebben. Ze komen echt voor het hoofdprogramma, voor Che Sudaka.

Als dan ook Che Sudaka het podium betreedt klinkt er een luid applaus. Men lijkt de band al flink te kennen en ook al te weten wat ze in petto hebben. Binnen de kortste tijd staat het hele voorste gedeelte op z’n kop en springt vrolijk mee op de klanken van Che Sudaka. Hoewel er van de Spaanstalige teksten waarschijnlijk maar een klein percentage wordt verstaan, het maakt niet vanavond. De taal is vanavond universeel en men gelooft de band woord voor woord. Che Sudaka staat er gekleurd op en elk bandlid lijkt bijna wel een typetje. Hierdoor blijft de aandacht op het podium gericht en de meerdere zangers in de band wisselen vlot elkaar af. Een van de bandleden lijkt een goede rapper te zijn en zijn teksten worden in een rap tempo de zaal in geslingerd. Net zo snel reageert het publiek weer en zo worden de bezoekers en de band een groot geheel. Ze voeden elkaar, ze delen de energie.

Hoewel de band tien jaar bestaat zou je bijna geen hit van de mannen kunnen opnoemen. Op een gegeven moment roepen de mannen zoiets als “requesta” en dat moet duiden op dat men een verzoek mag indienen. Uit vele plekken in de zaal klinkt de roep om “Sin Papeles”. Deze grootse hit is misschien wel het enige nummer wat echt bekend is. Dit nummer is een heerlijke bewerking van Sting’s “Englishman in New York” en slaat in dit geval op immigratie en illegaliteit. De band roept dan ook voordat ze het nummer spelen in het Nederlands “Geen mens is illegaal”, waarna het feest losbarst. Hiervoor zijn de bezoekers gekomen vanavond. Men wil feest en kunnen meebrullen. Naast het energieke spel van de heren ziet het er ook allemaal heel vermakelijk uit. Che Sudaka is een vrolijke groep mannen die continu met een grote glimlach rondlopen. Ook jutten ze graag het publiek op door ze veel te laten meeklappen en meedeinen, hun missie tot feest moet slagen. En dit lukt ook vanavond. Door het publiek telkens bij de les te houden en een gevarieerde set te spelen blijft de show in tact. Deze show zit bij de mannen allemaal in het hoofd, een setlist gebruiken ze niet.

Aan elk feest komt ook een eind en als de heren terugkeren voor een toegift zwepen ze de goed bezochte zaal nogmaals op. Men wil dat iedereen gaat zitten en op het juiste moment weer opspringt om veelvuldig hun bandnaam te scanderen. Men zal weten dat men Che Sudaka heeft gezien en de naam nog even zal onthouden. De wereldse Zuid-Amerikaanse klanken hebben in ieder geval het zonnetje gebracht in januari. Missie geslaagd!

: Kalio Gayo - W2 (Den Bosch) 27-01-2012

: Che Sudaka - W2 (Den Bosch) 27-01-2012