Nikki – W2 (Den Bosch) 20/03/2010

Datum: 01-04-2010
Door: Patrick Spruytenburg

Geheel tegen mijn prinipes in betrad ik de W2 zaal toen het voorprogramma reeds begonnen was, dus als fotograaf zijnde moest ik mij een weg banen tussen het luisterende publiek door. Dit viel echter reuze mee, want reeds gezellig druk, was de W2 niet uitverkocht. Wat me wel opviel was een nogal ‘luidruchtig’ publiek: er werden veel gesprekken gevoerd, niet iedereen scheen evenveel aandacht voor ‘t voorprogramma te hebben.

Jammer, want de performance van de 22-jarige Frank Foks mocht er zeker wezen. Zichzelf begeleidend op akoestische gitaar, en bijgestaan door een tweede gitarist, toetsenist en achtergrondzangers wist de singer-songwriter een intieme setting neer te zetten, welke zeker door de niet extreem grote omvang van de W2 zaal bijzonder goed tot z’n recht kwam.

Nikki heb ik het afgelopen jaar voor het eerst live mogen aanschouwen op het Impact festival te Helmond. Enigzins bevooroordeeld over ‘de zoveelste winnares van een tv-sterrenjacht’ toog ik naar ‘t podium, met niet al te hoge verwachtingen. Groot was dan ook mijn verassing toen ik de energieke show van Nikki zag: het was duidelijk dat ze er stond om een volledig afgeladen Havenkade in Helmond te entertainen.

Met deze verassende kennismaking in m’n achterhoofd was ik dan ook benieuwd hoe Nikki ‘t zou doen in een kleiner concertzaaltje. Opvallend was een zeer divers pluimage van de bezoekers: letterlijk heel erg jong to heel erg oud (no offense) waren vertegenwoordigd. Ik weet niet of de fans werkelijk in zulk een uitgebreide leeftijdsgroep zitten, of (omdat ‘t voor Nikki een redelijke thuiswedstrijd was), er ook veel bekenden / familie enz. aanwezig waren. Anyway, toen de tijd naderde dat ‘t doek open zou gaan voor de main act, verstomden de gesprekken in de zaal, kwamen de mensen dichter naar voren en werden de mobiele telefoons, foto- & filmcamera’s tevoorschijn gehaald om ‘t optreden vast te leggen.

Over ‘t optreden zelf kan ik vrij kort zijn: mijn verwachtingen werden waargemaakt. Ook nu wist Nikki een voor mij overtuigende show neer te zetten, en liet ze zien dat ze stevige nummers goed over wist te brengen, maar dat ze ook (met een naar eigen zeggen uit haar eigen huiskamer meegebrachte schemerlamp) met gedimd podiumlicht en uitgeschakelde PA volledig unplugged het nummer ‘true colours’ kon vertolken, waarbij je in de zaal een speld kon horen vallen.