Rockportaal.nl » wave

Digitalism – I Love You, Dude

Ron Schoonwater — Sun, 12 Jun 2011 08:40:59 +0000

Creëren van electro met rock/ wave invloeden gaat het Duitse duo Digitalism goed af. Hoewel het enerzijds als dance klinkt met (lekkere) nummers als ‘Stratosphere’, ‘Blitz’ en ‘Antibiotics’ blijft het ook interessant voor Rockportaal lezers. Natuurlijk vooral door de rock/ wave invloeden. Luister bijvoorbeeld maar eens naar single ‘2 Hearts’, ‘Circles’ of ‘Forrest Gump’. Het doet denken aan een mix tussen the Faint en de Editors. Super is ook de lekker zwaar aangezette industrial rock tijdens ‘Reeperbahn’ en het mooie, zweverige ‘Just Gazin’ met vrouwenzang. Digitalism klinkt fris en creëert nummers met een kop en een staart waardoor het eindresultaat telkens blijft boeien. Het klinkt als een goedlopende klok. Zeker ook omdat de zanger perfect in het plaatsje past. “I Love You, Dude” is dan wel niet vernieuwend of wereldschokkend, maar de heren weten frisheid te koppelen aan kwaliteit. Dat is voldoende om overtuigend te zijn. Leuke plaat.

Soror Dolorosa – Blind Scenes

Ron Schoonwater — Sat, 07 May 2011 10:16:08 +0000

Zwervend tussen het geluid van The Smiths, The Mission, Joy Divison en The Cure vindt je het hedendaagse Soror Dolorosa. Het rock ontmoet wave geluid doet denken aan The Mission, terwijl het bas/ gitaargeluid vaak herinneringen oproept aan The Cure. Niet dat Soror Dolorosa al zover is om dezelfde kwaliteit te leveren, maar acceptabel en fris klinkt het allemaal wel. Zelfs de gedateerd aandoende productie past prima bij de plaat. De jaren tachtig zijn immers terug. Opener ‘Crystal Lane’ hangt erg op een Cure basloopje, terwijl ‘Autumn Wounds’ net als de oude The Mission venijnig uit de hoek komt met het gitaarwerk. ‘Damaged Dreamer’ bewijst andermaal dat Soror Dolorosa niet alleen spiekt bij de bekende namen, maar zeker de moeite neemt om mooi opgebouwde nummers te produceren. De ballad ‘Low End’ is een ander pareltje op “Blind Scenes”. Het Franse Soror Dolorosa levert met dit debuut een fijn in het gehoor liggende wave plaat waarop geen grote uitschieters naar boven of naar beneden zijn te vinden. Zeker voor fans van het genre een aanrader, voor de nieuwe adepten die warm draaien voor Interpol, Editors en anderen is dit een leuke kennismaking met de oorsprong van hun geluid. Soror Dolorosa klinkt (inclusief de zanger) meer jaren tachtig dan de laatst genoemde bands, maar daar is in dit geval niks mis mee.

For Against – Never Been

Ron Schoonwater — Sun, 31 Jan 2010 10:31:30 +0000

Het Amerikaanse For Against mag dan vooral bekend zijn binnen de wave kringen, maar met “Never Been” evolueren ze steeds verder naar indie pop. De teruggekeerde Harry Dingman III (gitaar, keyboard), Jeffrey Running (bas, zang, gitaar, keyboard) en nieuweling Nicholas Buller (drums, keyboard) hebben met ‘Never Been’ een mooi palet aan nummers in handen. Rustig opgebouwde nummers waarin emotie, maar ook diepgang in doorklinkt. Productioneel gezien klinkt het allemaal wat basic, maar bij For Against werkt dat in hun voordeel. Het geeft dit album de juiste, niet perfecte sfeer mee. Hoewel muzikaal niet helemaal te vergelijken maakt For Against wel dezelfde fasen door als het Engelse Feeder. Die laatste band floreerde ook in het van hard naar rustiger en gevoelig (zeker net na de dood van een bandlid). For Against maakt nummers met een kop en een staart waarin voldoende gebeurd om de aandacht er constant bij te houden. Vergelijkingen met Joy Division, The Smiths en REM in hun begindagen doemen nog wel op, maar het zou tekort doen aan de kwaliteit van dit drietal om het daarbij te laten. Mooie (luister) nummers als opener ‘Sameness’, ‘Different Departures’ en de sfeervolle afsluiter ‘You Fade’ geven dit album een eigen karakter. Gekoppeld aan pareltjes als het instrumentale ‘Black Willows’, het uiterst sfeervolle ‘Of A Time’ en het daarop aansluitende (tevens instrumentale) ’Per Se’ maken “Never Been” tot een hoogwaardig luisteralbum.

Contrast – Antidote

Ron Schoonwater — Sat, 04 Jul 2009 15:08:37 +0000

Na een klein voorproefje in eigen beheer met drie nummers te hebben uitgebracht is hier dan eindelijk het complete album van het Amsterdamse Contrast. De heren Patrick van Alphen en René Jongeneelen zullen altijd onlosmakelijk verbonden zijn aan de cult band van weleer, Malochia. Dezelfde invloed blijft nog hoorbaar in de muziek van Contrast, een mix van (dark) electro, (dark)wave en industrial rock. Het gebruik van synthesizer wordt regelmatige aangevuld met elektrisch gitaar waardoor “Antidote” een breed spectrum aan muziekstijlen bevat. Natuurlijk staan de drie eerder uitgebrachte nummers ’Dare’, ’Insecure’ en ’Follow The Leader’ ook op dit album. Deze nummer horen namelijk tot het beste wat Contrast te bieden heeft. Sfeervol opgebouwde, goed in elkaar gezette nummers die ook werken op de dansvloer. Door de vervormde, meer fluisterende, stem van Patrick en de traag opgebouwde sfeer van een aantal nummers doet Contrast soms denken aan de duistere kracht van een act als Frontline Assembly. Dat aspect wordt tijdens de snellere dansnummers (zoals ‘Follow The Leaders’ en ‘Eye Of The Storm‘) aangevuld met een Suicide Commando/ Hocico mix waardoor Contrast zich uitermate comfortabel weet te plaatsen tussen twee werelden (dark electro ontmoet industrial rock). Kleine minpuntjes zijn er ook. Het titelnummer doet bijvoorbeeld wel heel erg denken aan :Wumpscut: Bovendien wordt de stem van Patrick (nog) eentonig gebruikt waardoor er aan het eind van de CD (zoals bij het nummer ‘Encrypted Anger’) een punt van verzadiging dreigt. Dat mag echter de pret niet drukken, want met “Antidote” heeft Contrast een CD in handen die op meerdere markten kan scoren.

The Beauty Of Gemina – A Stranger To Tears

Ron Schoonwater — Thu, 04 Jun 2009 14:40:20 +0000

Na hun debuut in 2007 met “Diary Of A Lost” is hier dan de opvolger van het Zwitserse The Beauty Of Gemina. Het grote verschil met de voorganger is dat hun debuut nog leunde op enkele geweldige nummers (zoals ‘Suicide Landscape’), maar dat “A Stranger To Tears” over het geheel veel completer en sterker klinkt. Natuurlijk zijn er weer lekkere darkwave dansvloer nummers, zoals ‘This Time’ (die doet denken aan het latere werk van Clan Of Xymox), ’Shadow Dancer’ en (het uiterst aanstekelijke) ’The Lonesome Death Of A Goth DJ’. The Beauty Of Gemina biedt echter meer, want hun mix van darkwave, industrial rock met indie maakt deze Zwitsers toch redelijk uniek. Luister bijvoorbeeld maar naar de op tribal invloeden geïnspireerde ‘Psycho Flood’, de power ballad ‘Colours Of Mind’, het sfeervol opgebouwde ‘In Your Eyes’, de emotionele piano georiënteerde ballad ‘Into Black’, het industrial stuwende ‘One Day’ en de ambient afsluiter ‘Essai Noir’. De lekker in het gehoor liggende stem van Michael Sele drukt zwaar op het The Beauty Of Gemina geluid, maar dat is met zo’n stem eerder een zegen dan een vloek. Bovendien wil het niet zeggen dat de drum, gitaar en synthesizer liefhebber te kort komt, want de band excelleert instrumentaal regelmatig. Luister bijvoorbeeld maar eens naar ’Last Kiss’ en ’Simple Death’. De meer dan 75 minuten durende “A Stranger To Tears” verdient het om gehoord te worden, zeker nu de één na de andere indie/ wave band met weer hetzelfde geluid omarmd wordt door het grote publiek. Kies eens wat gedurfder, kies The Beauty Of Gemina!