Het is vijf jaar na de release van de CD “Infernorama (A Symphony For The Heartless)” dat vanavond de officiële première van de rockopera “Infernorama” op de planken verschijnt. Een première met een zwarte rand, want Manny van Oosten, inspirator/ bedenker/ muzikant en creatieve geest achter het “Infernorama” project, mag dit niet meer meemaken. Manny overleed drie weken eerder aan de gevolgen van A.L.S. (een progressieve spierziekte waar geen genezing voor bestaat). Hoewel het er even op leek dat zijn positivisme en zijn daadkracht voldoende zouden zijn om de gevolgen van de ziekte lang genoeg te bestrijden viel het doek uiteindelijk op 25 februari 2011.

Persoonlijk kende ik Manny niet echt. Muzikaal was ik alleen op de hoogte van To Elysium, terwijl hij ook gespeeld heeft in (onder andere) Blackout. Zijn grootste passie leek echter de rockopera, want “Infernorama” is zijn derde en helaas laatste. Vijf jaar na dato is het kleinood “Infernorama (A Symphony For The Heartless)” tijdelijk in mijn bezit (met dank aan goede vriend Cor, zijn vriendschap met Manny is de reden dat ik er vanavond bij ben). Ik moet zeggen dat de kwaliteit van het in eigen beheer opgenomen CD mij verrast. Het kan namelijk zonder moeite mee met de projecten van bekendere namen (zoals Ayreon). Indrukwekkend.

Het thema van de rockopera is de verkilling van de maatschappij. We worden vanavond meegevoerd in de (eeuwenoude) strijd tussen goed en kwaad, tussen liefde en haat, tussen hemel en hel. De start is de geboorte van Light en Shadow uit de schoot van moeder aarde. Light komt ter aarde om de wereld te redden. Shadow (die tegelijk met Light geboren wordt) is haar schaduw die de duistere kant vertegenwoordigt en een discipel van de duivel is. De hoofdrolspelers zijn een goede keuze, want hun stem (en grunt) staan als een huis. Het thema is natuurlijk pretentieus en ambitieus. Bovendien worden goed en kwaad typisch uitgebeeld in wit (jurkje) en zwart (van een metalhead zou je mogelijk anders verwachten). De rol van de duivel wordt ook goed en duidelijk uitgewerkt. Zonder programmaboekje (of zonder voorbereidend werk op de website van “Infernorama”) zijn niet alle karakters even duidelijk, hoewel ik nog steeds niet zo’n goed idee heb wat de meerwaarde is van de rollen van Will Garrison en Gyselda Garrison. Ook de rol van de profeet blijft gissen, maar die weet het ruimschoots te compenseren met zijn vocale inbreng. Vooral tijdens ‘Tiara Of Thought’, waarin hij liggend op de vloer (ten onder gebracht door Shadow en de duivel) zich vocaal weet te onderscheiden is indrukwekkend. De demonen/ zombies en de heksen (volgens de website – ik schatte het eerder in op ‘bitches from hell’) hadden iets beter uitgewerkt mogen worden. Dat zag er soms amateuristisch uit. Muzikaal gezien was het echter een lust voor het (Gothic/ progressieve) metal oor, want de band (die achter het podium opgesteld stond) speelde strak, niet te hard (belangrijk in een theater en bij een rockopera), maar met alle kwaliteiten die je van een goede band verwacht. Ook de verschillende zangers en zangeressen die meededen verdienen een dikke pluim. Hoewel het decor nog wat meer aankleding had verdiend (het was niet meer als een extra podium/ stellage) en er dus wat kritische punten te maken zijn was deze uitvoering van “Infernorama” een waardig afscheid van Manny van Oosten. Vooral zijn, in perfectie uitgewerkte, ‘Testimony – A Solitary Tear’ was vanavond een kippenvel gevende ode aan de overleden kunstenaar. Wat hadden we graag gezien dat Manny die gitaarsolo op het eind nog één keer had kunnen spelen.

Het afscheid wordt verder nog kleur gegeven aan het slot van de avond. Twee grote foto’s van Manny worden door de cast meegedragen het podium op, een overslaande stem van Tracy (theater director) om de bezoekers te wijzen op de overleden kunstenaar en een brok in de keel bij een bijna uitverkocht Odeon. Één minuut stilte was niet meer nodig. Manny het ga je goed…