Metal leeft! Noem het een cliché maar uitverkochte metalfestivals als Eindhoven Metal Meeting, Dynamo Metalfest en Stonehenge Festival bevestigen het. Into the Grave, dat met ruim 7000 man dit jaar vijf kaarsjes mag uitblazen, kreeg in de vroege avond het bordje uitverkocht. Terwijl bij de zuiderburen het succesvolle Alcatraz Metal Festival aan de gang was, kon de liefhebber in Leeuwarden genieten van een fijne mix aan metal. Voor de jeugd waren er de Zweden van Avatar en Sabaton. Oudere metalheads konden op hun beurt dan weer stevig smullen van, achtereenvolgens, Obituary, Cannibal Corpse en Sepultura.

avatar (32)

Aaah, de geur van zonnebrand en bier, ingrediënten voor een geslaagde festivaldag. Het zonnetje prijkt boven de imposante Oldehove. Het oude kerkhof midden in Leeuwarden biedt de perfecte plek voor een metalfestival met één groots podium, een uitgebreide festivalmarkt, leuke eet- en drankgelegenheden waar naast het gerstenat ook Friese alcoholische drankjes zijn te nuttigen. Minder plezierig is het feit dat de ingang van de toiletten is verschoven. Vorig jaar kon je makkelijk naast het podium gelijk de wc’s op zoeken, dit jaar moet men zich een baan maken tussen het steeds drukker wordende publiek. Rond drieën staat het bezoekersaantal inmiddels op 6000. Wat leidt tot lange rijen bij zowel het sanitair als de kassa’s waar maar één pinautomaat werkt.

avatar (18)Wanneer de voorbereidingen zijn getroffen; genoeg bonnetjes, genoeg bier en een lege blaas is het tijd voor muziek. Na de hard rock van het Noorse Audrey Horne is het tijd voor de freakshow van het Zweedse melodic death metalgezelschap Avatar. Eind 2013 werd de band door Avenged Sevenfold meegevraagd als support, wat ze onder andere een show in de Ziggo Dome opleverde. Sindsdien blijft de populariteit van de band groeien.  Laatste wapenfeit Hail the Apocalypse en het vele touren met lange uitstapjes naar de Verenigde Staten hebben dit enkel versterkt. De band kiest de laatste jaren dan ook enkel voor materiaal van de laatste twee albums en heeft duidelijk een herstart gemaakt. Zo is de look van de band enorm van belang geworden. Zanger Johannes Eckerström blijft de blikvanger met zijn Crow face paint en rode uniform. De man beschikt over een dijk van een stem. ‘’Ooooaaahhhrgg!’’ De mannen komen op als een soort zombiepoppen terwijl een freaky circusmelodietje door de speakers klinkt. Een draaimolritme zorgt voor een groove van jewelste. Perfect headbangmateriaal. ‘’We just stole the show!’’ De eerste pit wordt in de kiem gesmoord vanwege de zorg voor een gehandicapte, maar vervolgens gaat het onverstoord los. Avatar weet er vandaag veel zieltjes bij te winnen, al had er wel wat meer muziek gemaakt mogen worden in plaats van de entertainende interacties. ‘’You’re all in my backyard, my rules!’’, deelt de frontman mee en zo is het.”Now, Let it Burnnnnnn!”

ensiferum (18)Helaas loopt het bij Ensiferum stroever dan verwacht. Het vijftal, met de enigste vrouwelijke muzikant van vandaag in de gelederen, heeft een lange valse start, want de nieuwe gitaren staan verkeerd afgesteld. Jammer vooral voor de vele jeugdige fans, al staan ze vooraan sowieso enthousiast te wezen. Gelukkig herpakt de Finse folkmetalband zich, onder aanvoering van songsmid en bassist Sami Hinkka, met de fan favourite ‘Twilight Tavern’. De stoere baarddrager, in kilt, weet het publiek, ondanks de hoge temperaturen, flink op te jutten. Met ‘Treacherous Gods’ duiken ze zelfs even terug naar het debuutalbum uit 2001. Binnen het folkmetal genre heeft Ensiferum veel aanzien getuige headlinerspots tijdens Heidefest en Paganfest. Vandaag zit de schwung er helaas niet helemaal in. Zeker wanneer er nog een mankement optreed. ‘’Amp exploded!’’ De bassist kruipt achter de keyboard en speelt ondertussen een kinderwijsje. Het zit niet mee maar de noeste Vikingen zetten door en sluiten op solide wijze af met een chronologisch blok bestaande uit ‘From Afar’, ‘Burning Leaves’ en nieuweling ‘Two of Spades’ van het dit jaar verschenen One Man Army.

obituary (13)

Obituary frontman John Tardy loopt ondertussen achter de schermen warm. Kan van pas komen tijdens het komende uurtje. Net als Sepultura bestaat de band alweer 30 jaar. Het nieuwe album Inked in Blood liet even op zich wachten maar de oudere metalhead kan vandaag vooral genieten van debuut Slowly We Rot, een klassieker binnen de death metal scene. De devilhorns gaan gelijk de lucht in. Na een forse intro klinken de eerste death growls over het veld. ‘’Proost!’’, roept de zanger, nadat hij een biertje naar binnen giet. Pure old school metal. De groove zit er lekker in, drummer Donald Tardy (broer van) zorgt voor de klappen met zijn voeten stevig op de pedalen. De logge gitaren komen hard aan terwijl de zon inmiddels verdwijnt achter het podium. De titeltrack van de nieuwste plaat wordt gevolgd door de titeltrack van het debuut wat aanzet tot een waanzinnige pit. Geen poespas, gewoon raggen!

canibal corpse (8)‘’Wie wil weten hoe het voelt wanneer je reet door de gehaktmolen gaat?’’, vraagt de presentator aan het publiek. Leuke aankondiging van Cannibal Corpse, begin jaren ‘90 één van de meest extreme metalbands, terwijl de New Yorkers gewoon liefhebbers zijn van horrorfilms. Niks meer, niks minder. Het lijkt allemaal wat ééntonig maar dat is juist de kracht van Cannibal Corpse, niet te verwarren trouwens met Cannabis Corpse. De intense deathgrowls wisselt George ‘Corpsegrinder’ Fisher af met non stop headbangen. Het dwingt respect af en vooral veel aanzien. Iedereen tot ver buiten het terrein is toch wel benieuwd wat voor ‘herrie’ er vanaf het podium komt. Mensen die rustig hun hond uitlaten of even met de kids op stap zijn in het centrum van Leeuwarden krijgen onverstaanbare teksten richting hun hoofd geslingerd. Zelfs een luchtballon passeert over het terrein. Titels als ‘Stripped, Raped and Strangled’ of ‘I Cum Blood’ zijn niet geschikt voor de gevoelige oortjes. De zanger kijkt verwildert om zich heen en veegt even het zweet van zijn voorhoofd. ‘’For this next song, I need everyone to bang their head!’’ Het publiek lijkt uitgeteld maar de frontman wil meer. ‘’Stop playing with your girlfriends tits, stop looking at her. She’s looking at me!’’ Voor sommigen is het ook nooit genoeg.

sepultura (7)

Brullen kan ook bij Sepultura maar de Brazilianen tappen door hun 30 jarig bestaan uit veel meer vaatjes dan enkel death metal. De bandnaam betekend immers ‘grave’ in het Portugees. Onmiddellijk na Cannibal Corpse wordt de uitgebreide drumkit getest, want percussie blijft van essentieel belang voor de band. Opmerkelijk dat de jonge Eloy Casagrande, pas 24 jaar en sinds 2011 actief bij Sepultura, speelt alsof hij een reïncarnatie is van Igor Cavalera. Samen met broer Max toch wel de twee bekendste leden van de band uit Belo Horizonte. Ondertussen zijn we al heel wat jaren verder en blijkt de Amerikaanse Derrick Green, een beer van een vent, een prima zanger. Hij weet het publiek te bespelen, drumt stukjes mee en heeft een enorm krachtige stem. Ver tot aan de geluidstent gaan de vuisten de lucht in en brult men mee met klassiekers als ‘Territory’, ‘Refuse/Resist’ en de onstuimige tandem ‘Ratamahatta’ en ‘Roots Bloody Roots’. Green staat met een grote grijns toe te kijken hoe de trouwe aanhang in de pit te keer gaat. De originele bassist en gitarist kijken naar elkaar en zien dat het vanavond goed zit met hun legacy.

sabaton (5)Wie ondertussen ook een mooi plekje hebben weten te bemachtigen binnen het metal landschap zijn de Zweden van Sabaton. In 2012 leek het nog over en uit met de band nadat, op de zanger en bassist na, de hele band verder ging als Civil War. Frontman Joakim Brodén, met rollende r, weet Sabaton op de rails te houden en door intensief touren en veel materiaal uit te brengen, wordt de powermetalband populairder en populairder. Na de kneiterharde deathmetal klinkt de 80’s classic the Final Countdown door de speakers en een gigantische tank houdt het publiek onder schot. Vlammen knallen omhoog en de band komt als helden aangerend. ”Hello Nederland!” Zweedse spandoeken hangen over de hekken en fans stromen naar voor. Binnen de korste keren davert het voormalige kerkhof op haar grondvesten. De temperatuur is ondertussen aardig gedaald maar het vele vuurwerk weet de boel aardig op te warmen. ‘To Hell and Back’ van nieuwe plaat Heroes heeft met zijn mondharpmelodie een western tintje. Recent materiaal kan op even veel respons rekenen als publieksfavorieten ‘Art of War’, ‘Screaming Eagles’ of ‘Swedish Pagans’. Deze laatste wordt door het publiek in koor aangevraagd, waarna één van de gitaristen plaagt met het begin. Niet zo snugger aldus de frontman want ze kunnen zich beter aan de setlist houden. Het begin van een hoop lol onder de bandleden, wat de fans alleen maar toejuichen.

sabaton (1)Meezingen lijkt geen probleem met de bombastische teksten over met name Wereld Oorlog II en andere militaristische verhalen. Sommige fans zijn helemaal in camouflage of anderen dragen oude legermemorabilia. Wat perfect kan passen als een metaloutfit. Of elke metalhead de show van Sabaton weet te pruimen? Niet echt. Lang heerst bij mij ook de gedachte, in hoeverre het allemaal is ingestudeerd. Toch blijven de Zweden enorm dankbaar en blijft de dosis humor erg hoog. De bouwer van de imposante tank wordt even sympathiek aangekondigd en ondanks de bordjes met ‘Achtung Minen’ blijven de bandleden hevig rondrennen en soleren ze er op los. De drummer blijft uiteraard veilig, hoog op de tank achter zijn kit zitten. Kleinere kinderen zitten dan weer op de schouders van hun ouders om zo veel mogelijk mee te krijgen van de immense show. Bovendien is het een goede geschiedenisles. De toegift bestaat uit het inmiddels tien jaar oude ‘Primo Victoria’. Nummer zes in de Zwaarste Lijst van Studio Brussel, prijkend tussen Metallica’s ‘One’ en Slayers ‘Angel of Death’. Bewijs van populariteit. Tot slot brengen ze één van hun odes aan diverse metalbands in de vorm van ‘Metal Cruë’, een knipoog naar de band van Tommy Lee en co. Volgend jaar zal Sabaton het vast nog eens dunnetjes over doen, wanneer ze op 11 maart in de gerenoveerde 013 staat.

Een ontploffing van gele en blauwe snippers brengt een einde aan de Sabaton show en een einde aan de lustrumeditie van Into the Grave. Een geweldige editie met hier en daar wat onnodige lange rijen en betalingssystemen die niet optimaal werkten. Het fijne zonnetje, de gevarieerde, sterke line up en een uitverkocht veld vol gezellige metalliefhebbers zonder nare opstootjes zorgt voor alweer een mooi feestje. Volgend jaar uiteraard weer met in ieder geval thrashmetalveteranen Exodus op de affiche. Voor de die hard fan zijn er inmiddels al kaarten te koop. Wij zijn er in ieder geval weer!