De metalliefhebbers die afgelopen zaterdag bij Into the Grave waren mogen de duivel wel bedanken. Geen druppeltje regen is er gevallen boven het oude kerkhof van Leeuwarden, waar het festival voor de vierde keer plaats vind. Donder en bliksem hadden toepasselijk geweest voor de muziek van vandaag maar het dreigende wolkenpak boven de scheve Oldehove weet voor extra sfeer te zorgen. Bovendien is de kerk een prima herkenningspunt om te weten waar iedereen moet zijn. Sowieso kan men de hordes metalheads volgen richting het oude centrum waar de eerste tonen van Neerlands hardrocktrio Vanderbuyst ons tegemoet komen.

intothegrave-8-BorderMakerKnap hoe Vanderbuyst onder leiding van gitaarvirtuoos Willem Verbuyst met het heftige tourschema nog steeds fris en spontaan op het podium weet te verschijnen. Laatste wapenfeit, Flying Dutchman, mag dan uit 2012 zijn, met opener Shakira laten de rockers nieuw materiaal horen. Volgens beproefd recept. Helaas geen ode aan Tracy Lords, maar naast de fijne titeltrack van het laatste album zetten met name oude tracks als Tiger, Stealing Our Thunder en afsluiter From the Pillar to Post aan tot een potje headbangen. Verbuyst met die imposante krullenbos haalt alles uit zijn witte Flying V gitaar terwijl frontman Jochem Jonkman tussendoor contact zoekt met het publiek. Het is best druk voor het podium en de jeugdige pit blijft groeien. ”Hebben we zin in een feestje ?”,vraagt de bassist.

Natuurlijk! Het is mooi weer, bier vloeit rijkelijk en met één podium, waar thrash legende Megadeth de avond zal afsluiten, blijft het lekker vertoeven. De merchandise- en eettentjes staan aan de andere kant van het terrein met links en rechts de drankgelegenheden. Enig nadeel blijkt dat enkel aan de linkerzijde wc’s zijn, waardoor er regelmatig mensen door het drukke publiek heen moeten om een plasje te plegen. Pluspunt is de hygiëne van het sanitair. Na de vele biertjes is het een komen en gaan bij de toiletten.

Havok zorgt ondertussen voor een grote opkomst. Leuk om te zien hoe de gasten hun eigen soundcheck verzorgen. Frontman David Sanchez test zijn gitaar door flarden Bodycount en Metallica te spelen. Het is dan ook het old school thrash geluid dat we terughoren bij Havok. Point of No Return van de gelijknamige EP uit 2013 is een prima voorbeeld met vette basslijnen, gierende gitaren en spetterende drums. ”I see a lot of people, but I don’t hear a lot of people!”, vraagt Sanchez rond kijkend. Waarna de gitaren andermaal snoeihard openen met Give Me Liberty… or Give me Death.. Niet alleen de teksten zijn politiek geladen ook de praatjes van de frontman tussendoor gaan over onze plek in de wereld. Helaas voor hem slaan de anekdotes niet echt aan. Gelukkig maakt het viertal veel goed met hun razendsnelle metal.intothegrave-21-BorderMaker

Ondanks dat de band al tien jaar aan de weg timmert, in verschillende bezettingen met Sanchez als enigste vaste waarde, lijkt de band de laatste jaren aan populariteit te winnen. Zo ook op Into the Grave waar een flinke pit tot leven komt. Vooral liedjes van doorbraakalbum Time is Up weten voor de nodige respons te zorgen. ”Life can be short, enjoy it as much as you can!”, vult de zanger aan waarna hij D.O.A. (Dead on Arrival) inzet. Shredwerk van de bovenste plank volgt in combinatie met een machtige ritmesectie en overladen door stevige uithalen van Sanchez. Megadeth sluit de avond af maar met minder gelul en meer gebrul nomineer ik Havok als één van de waardige opvolgers van the Big Four.

Sólstafir
kan je vandaag misschien wel de vreemde eend in de bijt noemen. Geprogrammeerd tussen thrash talenten Havok en thrash veteranen Flotsam & Jetsam brengen de Ijslanders vooral onheilspellende soundscapes ten gehore. In de begindagen hield de band zich nog bezig met black metal maar de set vandaag bestaat ondanks de 50 minuten speeltijd maar uit vijf songs. Opener Ljós í Stormi klokt net in onder de 12 minuten en laat het uitgedoste viertal met veel distortion en echo’s te werk gaan. Er is weinig interactie met het publiek, dat benieuwd is naar de ontstane sound, maar het viertal lijkt dan ook vooral in hun eigen wereld. Net of de gitaren hun eigen weg in mogen slaan terwijl de drums het tempo bepalen.

intothegrave-54-BorderMakerNa een kleine twintig minuten komt er vaart in het spel van het viertal. De rookmachines hebben dan al flink hun best gedaan, door de wind lijken er wel mistbanken te hangen op het podium. Passend bij de doom muziek van de Ijslanders. Wanneer er niet gezongen wordt in de moedertaal, zetten de gitaren een tandje bij. De nieuwste plaat Ótta verschijnt eind deze maand, maar het laatste nummer van de set is een oudje uit 2009 met de verstaanbare titel Godess of the Ages. Zanger Aðalbjörn “Addi” Tryggvason neemt dan ook even de gelegenheid om de dames te begroeten. ”I see some nice ladies!” Waarna de beste man met zijn gitaar op de rechterknie een solo verzorgd richting een fijn slot.

De jeugd heeft moeite om de aandacht op te brengen voor de hevige maar sfeervolle sound van Sólstafir en zoekt hun heil bij de mini festivalmarkt. Hier is uiteraard niet alleen merchandise van de bands van vandaag verkrijgbaar maar ook genoeg ander leuks. Zo lang het maar met metal te maken heeft. Headliner Megadeth heeft natuurlijk zijn eigen kraampje. Mijn keuze gaat naar een Flotsam and Jetsam shirt van de huidige Europese tour. Het vijftal uit Phoenix is nog altijd voor velen bekend vanwege oorspronkelijke bassist Jason Newsted. De eerste twee platen mag men inmiddels tot klassiekers binnen het thrash metal genre rekenen. De setlist bestaat dan ook, met uitzondering van Empty Air, uit materiaal van debuut Doomsday for the Deceiver en opvolger No Place for Disgrace. Band is bijna in originele bezetting en oogt springlevend. Vooral zanger Eric ‘AK’ Knutson loopt glimlachend heen en weer. Wanneer de frontman niet zingt speelt hij air guitar. Naast het headbangen werkt het aanstekelijk. De kleine man ziet er goed uit maar het grijze baardje verraad zijn ouderdom.

intothegrave-59-BorderMakerDe stembanden hebben na ruim 30 jaar nog niet aan kracht ingeboet en ook de riffs van songs als opener Hammerhead en I Live You Die met imposante bass intro, hebben de tand des tijd moeiteloos doorstaan. Zo bewijst de herwerkte heruitgave van No Place For Disgrace van dit jaar. De gedachte hierachter is simpel. Geen geldklopperij maar simpelweg het niet kunnen terugvinden van de master tapes en het feit dat bijna de gehele originele bezetting aanwezig is. De impact van Flotsam and Jetsam kan je ook afleiden bij verschillende leden van andere bands, die langs de zijkant van het podium staan. ”Heavy Metal fucking rules!”, verklaart Knutson, waarna de inleidende gitaarsolo volgt van No Place for Disgrace. Vlammende blastdrums en deinende gitaarriffs worden overrompeld door furieuze solo’s en hoge uithalen waarbij je soms even denkt aan Rob Halford. Zonder respectloos te zijn is dit een prima opwarmer voor Megadeth. intothegrave-87-BorderMaker

Eerst krijgen we nog een blokje death metal van Shirenc plays Pungent Stench en Vader. Martin Shirenc is het enigste lid nog van Pungent Stench maar wegens de rechten op de bandnaam mogen ze niet meer gewoon Pungent Stench genoemd worden. Anyway… Gelukkig dat de Oostenrijkers er zijn. Normaal had Gorguts op Into the Grave moeten staan maar lieten last minute verstek gaan. De ‘band’ staat vooral bekend om hun wansmakelijke humor. Door het grunten verstaan we weinig van de teksten maar titels als Just Let Me Rot, Happy Re-birthday en Klyster Boogie zeggen genoeg. Er wordt zeker wel gejamd maar de drie muzikanten ogen vrij statisch. Vooraan gaat het publiek lekker los maar verder wordt er vrij matig gereageerd. Ondanks de stevige muziek, kletst men gezellig bij en haalt men een vette hap. Voorbereidingen treffen voor het hoofdgerecht. De muziek van Pungent Stench zit vol tempowisselingen. Hoofdmoot death metal, beetje tot leven gewekt door flinke spots en rappe gitaarsolo’s. Met een laatste vuist in de lucht sluit Shirenc de Pungent Stench voor vandaag.

intothegrave-102-BorderMakerNet als Havok verzorgd ook Vader een leuke soundcheck. Vooral de drummer test uitvoerig zijn materiaal. De bekkens worden ingespeeld met de intro van Korn’s Blind. De gitarist is in de weer met zijn Flying V gitaar, ook niet de eerste die we zien vandaag. Het fysiek opwarmen gebeurd tijdens de show wanneer met name gitarist en bassist op de flanken het op een stevig potje headbangen zetten. Frontman Piotr Wiwczarek voert naast de zang ook regelmatig het woord en lijkt een fascinatie te hebben voor het woord ”Godverdomme” en Nederland in het algemeen. Noemt hij ons land nou Helland? Net zo toepasselijk is Triumph for Death van de ep Go to Hell, voorloper van het dit jaar verschenen album Tibi Et Igni. Alweer het tiende album van de Poolse metalband. Opmerkelijk zijn de gitaarsolo’s die juist de boel vertragen. Ondanks de logge aanzet blijven de heren in moordend tempo doorspelen. Gitarist Marek ‘Spider’ Pajak lijkt wel riffs af te vuren vanuit zijn schoot. De mannen weten hoe je een show verzorgd. Publiek denkt er ook zo over en toont massaal zijn devil horns. Tijdens de aftocht klinkt treffend de Imperial March van Darth Vader.

Toch is er altijd baas boven baas. Op alle fronten kan je zien dat Megadeth vandaag dé headliner is. Tel op het festivalterrein bijvoorbeeld de vele personen met een Megadeth shirt. De backstage area moest ontruimt worden voor Dave Mustaine en aanhang. Het podium heeft een make over ondergaan; drie grote videoschermen, eentje achter het verhoogde drumstel, een links en rechts van de bühne. Het volledige veld heeft de blik op het podium gericht, waar één van de Big Four zijn opwachting maakt. De sirenes gaan, radioactieve logo’s komen voorbij… Warning! De clip van Hangar 18 begint wanneer oprichters Dave Mustaine en David Ellefson met ‘nieuwere’ leden Shawn Drover (drums) en Chris Broderick (gitaar) het podium oplopen. Ondanks de backstage verhalen, lijkt het viertal er zin in te hebben.

Megadeth-27-BorderMakerMet gemak werken ze de setlist vol klassiekers af. De typisch ‘pratende’ vocalen van Mustaine, hoe hij de teksten met grote gebaren uitbeeld, loont alleen al de moeite. Dave is duidelijk dankbaar voor het enthousiaste publiek en praat in alle rust over zijn Nederlandse vrouw en de mooie Friese omgeving Bovendien neemt hij regelmatig genoegen met een plekje op de achtergrond zodat gitarist Chris Broderick kan laten zien wat hij in huis heeft. Vol verbazing kijkt hij richting het publiek, dat op hun beurt onder de indruk raakt van de machtige gitaartechnieken die hij ten toon stelt. Wanneer iemand zo goed is, mag er best uitgesloofd worden. De solo’s tijdens Tornado of Souls inclusief sweep techniek en de neoclassistische stijl van Symphony of Destruction spreken voor zich. Ellefson neemt uiteraard enkele bekende baspartijen voor zijn rekening zoals de inleidingen van Peace Sells, Trust of Poison Was the Cure.Megadeth-2-BorderMaker

Even later stapt hij in de voetsporen van wijlen Phil Lynott wanneer ze Thin Lizzy’s Cold Sweat spelen. Sweating Bullets komt natuurlijk ook voorbij met een spetterend drumintermezzo. “Ssssweating….!”, klinkt het sissend. Het optreden is dan pas een half uur onderweg. Tussen de nummers door krijgt het publiek enkele hilarische Megadeth gerelateerde filmscènes te zien van Wayne’s World 2 en Silver Linings Playbook. Het toont de impact die de band heeft achtergelaten de laatste drie decennia. Het gebruik van video’s wordt de gehele show sowieso prima gebruikt. Zo ook de combinatie van live beelden met visuals. De teksten spreken voor zich maar de stevige videobeelden over oorlog, drugs, politieke ellende zet nog net even de toon. Zo naderen we het slot met nog twee klassiekers te gaan. Tijdens Peace Sells vol straf soleerwerk draaft mascotte Vic Rattlehead in levende lijve voorbij.

Tot slot trakteren de heren ons op dé fan favorite: Holy Wars…The Punishment Due. Geen Megadeth concert is compleet zonder deze klassieker, afkomstig van Rust in Peace. Nog één keer het puike samenspel met de klassieke brug tussen beide muzikale helften vol ultieme gitaarsolo’s van Dave en Chris. Mustaine lijkt helemaal in zijn sas, toont na afloop, tijdens de Sid Vicious versie van My Way, enkele kostelijke danspasjes en speelt een potje luchtgitaar.

Nog onder de indruk van Megadeth lopen we richting de uitgang. Een deel gaat naar de afterparty maar aangezien het nog dik twee uur rijden is voor we in Rotterdam zijn houden wij het voor gezien. Beter dan Megadeth kan het vanavond niet meer worden. Al houden we stiekem de naam van Sepultura in ons achterhoofd als eerste bevestiging voor de volgende ijzersterke editie van 2015. ”Roots Bloody Roots!”