jaccoJacco Gardner uit het Noordhollandse Hoorn maakt psychedelische liedjes die onder meer zijn beïnvloed door Syd Barrett, de eerste zanger van de Britse band Pink Floyd. Gardner kwam Barret op het spoor via de platencollectie van zijn vader.

Zijn eerste solosingle Clear The Air komt uit bij het Spaanse Action Weekend Records. Het plaatje wordt door het Britse psychedelica-magazine Shindig! aan het eind van 2012 uitgeroepen tot song van het jaar en via Youtube al meteen opgepikt door diverse media als Pitchfork, NME en The Guardian.

De eigenaar van Trouble In Mind in Chicago vraagt Gardner of hij een album op zijn label uit wil brengen. Om de muziek live uit te kunnen voeren, formeert Jacco Gardner een band om zich heen, met Jos van Tol (drums), de van Moss afkomstige Jasper Verhulst (bas) en Kees Groenteman (gitaar). Op 11 februari 2013 verscheen het debuutalbum Cabinet of Curiosities wereldwijd via Trouble In Mind. De plaat komt in de Benelux uit bij Excelsior Recordings.

In maart trad Gardner op in Austin, Texas, op het prestigieuze festival South by Southwest, het walhalla voor beginnende, veelbelovende bandjes en artiesten die hopen op een internationale doorbraak.

Een kwartier later dan gepland, laten we het houden op een Hoorns kwartiertje, staat Gardner voor het eerst in de grote zaal van Paradiso. De zaal is nagenoeg uitverkocht. Wat meteen opvalt is het enorme scherm dat achter de band staat opgesteld. Inspiratiebronnen voor de muziek zijn naast de al eerder genoemde Barrett: Brian Wilson van de Beach Boys en The Zombies en andere pioniers op het gebied van studioproductie en songwriting in de jaren sixties. Ongemerkt gaan mijn gedachten uit naar de deze week overleden toetsenist Ray Manzarek die The Doors hun zo kenmerkende sound bezorgde. De muziek van Gardner wordt vanavond versterkt met visuals en een passende lichtshow.

Vooral de vertoonde beelden op het grote scherm maken een belangrijke deel uit van de avond. Naast ‘vervreemde en soms onherkenbare beelden’ worden stukken films uit de jaren 20 en 30 van de vorige eeuw getoond. De sound is duidelijk herkenbaar door het gebruik van klassieke instrumenten zoals klavecimbel en strijkkwartet in combinatie met rauwe psychedelische effecten en dat in een onmiskenbaar popjasje.

Vijftig minuten en twee toegifts later sta ik weer buiten. Ik ben benieuwd naar de opvolger van zijn debuuutalbum en of Gardner dit succes kan volhouden.