Het eerste wat me opvalt als ik de zaal binnen loop is de leeftijd van het publiek. En dat voor een band die toch al een poos bezig is. Wat ook opvalt is dat de zaal nogal rustig is een kwartiertje voordat Minus the Bear hun kunsten mogen gaan vertonen. Ik vraag me sterk af of Jimmy eat World wel voor een volle zaal starten kan.

Beetje bij beetje loopt de Melkweg wat voller maar toch is het matig gesteld met het publiek. Minus the Bear mag openen en bestaat uit vier heren uit Seattle die er een experimentele sound op na houden. De jongens maken een frisse indruk zodat ik direct benieuwd ben naar hun optreden. Zodra de muziek begint word ik overdonderd. Maar niet door de muziek, nou ja in zekere zin wel. Het geluid staat namelijk erg hard. Vooral de drums en de baslijnen staan te hard en dat stoort.  De zanger komt er in veel gevallen niet overheen en dat is oprecht jammer want de band doet hard zijn best. Het publiek luistert wel aandachtig maar echt in beweging komt het niet.

Zodra de mannen van Jimmy eat World de buhne op komen is het duidelijk dat ze genoeg populariteit hebben want de Melkweg zit helemaal vol. En hoe kan er beter afgetrapt worden dan met ‘Bleed American’ van het gelijknamige album waarmee de heren definitief doorbraken? De sfeer zit er direct in. Dit wordt een heerlijk avondje. Door het vele wisselen van gitaren en het gebruik van zowel nummers van de oude albums als dat van het net uitgebrachte ‘Invented’ weet de band uit Arizona alle aandacht van het publiek tot zich te nemen. De menigte kent alle nummers en uiteraard worden deze woord voor woord meegezongen.

De band oogt energiek en oprecht. Dit is muziek maken zoals het bedoeld is. Niet verveeld een routineklusje afwerken, nee ervoor gaan en elke noot spelen alsof je het meent. Het zou kunnen dat dit onder andere komt doordat dit het eerste optreden was van de buitenlandse tour. Dit doet niets af aan de kwaliteit, ze spelen de sterren van de hemel. Ook de zangeres die onder andere een duit in het zakje doet bij het ontzettend mooie ‘Hear you me’ zorgt voor een verfrissende sound. Dit ‘geheime’ wapen’ van de band zorgt voor net dat beetje extra. En keer op keer is het loepzuiver. Echter de zang van Jim is niet altijd even scherp, echter zijn enthousiasme en zijn geniale gitaarspel maken dit meer dan goed. Laat je overigens niet misleiden door de ietwat braaf ogende jongens. Dit was een avond vol authentieke rock ‘n’ roll.