Joe Bonamassa is niet te stuiten. Ieder jaar brengt hij een nieuw album uit, toert vervolgens de hele wereld over en als zo’n tournee amper achter de rug is zit hij alweer in de studio voor een volgend album. Hoe lang houdt hij dit vol? Afgaande op Black Rock kunnen we gerust constateren dat hij voldoende ideeën en inspiratie in zijn mars lijkt te hebben om deze cyclus nog een poosje vol te houden.

Black Rock is namelijk zijn sterkste album sinds jaren. Viel het vorig jaar verschenen The ballad of John Henry enigzins tegen, met Black Rock rockt hij de pannen van het dak. De blazerssectie, die zo’n grote rol hadden op The ballad of John Henry, heeft hij dit keer grotendeels thuis gelaten. Bonamassa laat zijn gitaar weer ouderwets spreken. Maar ook zijn stem klinkt krachtiger en overtuigender dan ooit.

Zoals gebruikelijk bestaat een album van Bonamassa voor een deel uit covers en eigen nummers. De covers zijn dit keer afkomstig van o.a. John Hiatt (I know a place), Jeff Beck (Spanish boots), Leonard Cohen (Bird on a wire) en Otis Rush (Three times a fool) en worden op een magistrale manier door Bonamassa vertolkt. Vooral Cohen’s Bird on a wire zorgt voor dikke lagen kippevel. Het is niet alleen het rustpuntje van het album maar door het prachtige gitaarwerk en de hartstochtelijke vocalen tevens ook het hoogtepunt. Maar luister ook eens naar het Bobby Parker nummer Steal your heart away waarmee Black Rock opent. Joe Bonamassa op zijn allerbest! De eerste helft van het album is ijzersterk. Buiten de al genoemde songs zijn ook Bonamassa’s eigen nummers (When the fire hits the sea en Quarryman’s lament) indrukwekkend.

De tweede helft van Black Rock is meer gericht op Bonamassa’s blueskant. Zo is er in het overbekende Night Life een gastrol weggelegd voor Bonamassa’s ontdekker BB King en zijn Wandering earth en Look over yonders wall heerlijke blues songs. Ook de akoestische gitaar komt ruim aan bod zoals is te horen in Athens to Athens (het album is opgenomen in Griekenland) waarin Bonamassa excelleert. Met het zwaar rockende Blue and evil en het akoestische Blind Boy Fuller nummer Baby you gotta change your mind komt Black Rock helaas ten einde. En ik zeg met recht helaas want dit album kan eigenlijk niet lang genoeg duren.

Black Rock is Joe Bonamassa in optima forma. Fantastische songs, die geweldige stem en dat machtige gitaarwerk. En dan te bedenken dat hij ook nog betrokken is bij die nieuwe “supergroep” met Glenn Hughes (Deep Purple) en Jason Bonham waarvan we later dit jaar een album kunnen verwachten. Het leven is mooi!