Aan de populairiteit van blues guitarist Joe Bonamassa lijkt maar geen einde te komen. Na jarenlang in zo’n beetje alle clubs ter wereld te hebben gespeeld gaat het hem sinds enkele jaren zeer voor de wind. Het harde werken heeft inmiddels zijn vruchten afgeworpen want niet alleen krijgt hij louter positieve recensies wat betreft zijn albums, ook bij zijn optredens  stromen de grotere zalen moeiteloos vol.

Nou is Carré niet eens zo heel groot maar het is wel een grote eer om er te mogen spelen. Zoals Bonamassa tijdens het optreden zelf uitlegt “Dit is het mooiste jaar uit mijn carrière.Er zijn een aantal plekken waar ik absoluut een keer gespeeld wil hebben en Carré is er daar één van. En na de Royal Albert Hall in Londen en de Olympia in Parijs blijft alleen Carré nog over. En die missie is nu volbracht. I’m done”.

Gelukkig hoeven we ons voorlopig geen zorgen te maken dat het ook daadwerkelijk “done” is met Joe Bonamassa want de man barst van de energie en inspiratie en het lijkt wel alsof hij alleen maar beter gaat spelen, zoals hij deze avond laat blijken. Opvallend is dat er van zijn laatste album The ballad of John Henry vrij weinig nummers worden gespeeld. En dat is goed nieuws voor de echte gitaarliefhebbers want het is niet zijn beste album dat door het vele gebruik van blazers teveel de aandacht afleid van zijn gitaarspel. En zijn gitaarspel is waar het bij Bonamassa om draait. Die blazerssectie heeft hij dan ook gelukkig thuis gelaten en is het bijna twee uur lang genieten van de (soms onnavolgbare) gitaarkunsten van de man.

Gesteund door zijn geweldige begeleidingsband (vooral drummer Bogie Bowles is een topper) krijgen we fantastische uitvoeringen te horen van o.a. So many roads, Sloe gin, Walk in my shadows, Bridge to better days, If heartaches were nickels en het wonderschone Mountain time. Voorals de gitaarsolo in Mountain time is adembenemend mooi. Maar ook in andere nummers maakt Bonamassa grote indruk. Zoals het platgespeelde Further on up the road, wat door twee weergaloze gitaarsolo’s zelfs een van de hoogtepunten van de avond wordt. Het publiek geniet er met volle teugen van en trakteert Bonamassa regelmatig op een staande ovatie, zelfs als een nummer nog volop bezig is.

Het akoestische intermezzo is eveneens een hoogtepunt op zich waarbij Bonamassa laat zien ook op een akoestische gitaar zijn mannetje te kunnen staan. Indrukwekkend. Met een heerlijk lange uitvoering van de ZZ Top klassieker Just got paid (inclusief fragmenten van Led Zeppelin’s Dazed and confused) komt het “avondje Carré” ten einde. Een avond waar weinig op aan te merken valt. Het geluid was goed, Bonamassa en band in topvorm en de sfeer was heel speciaal. Alleen Bonamassa’s stem is aan rust toe. De hoge uithalen moesten echt uit zijn tenen komen maar daar heeft hij na een jaar van continu “on the road” zijn een prima excuus voor. Topavond!