Met de solocarriëre van zanger John Waite (The Baby’s/Bad English) wil het sinds het uiteenvallen van Bad English niet bepaald vlotten. Hij toert weliswaar met enige regelmaat de wereld rond maar die optredens zijn niet allemaal even succesvol. Zo maakte hij er onlangs in de Boerderij in Zoetermeer voor de tweede achtereenvolgende keer een potje van door iets te beschonken op het podium te staan met het resultaat dat hij daar niet meer welkom is.

Momenteel werkt hij aan een nieuw studio album dat later dit jaar uit moet komen. Tot die tijd moeten we het doen met In real time, een live album met opnames van vorig jaar. En om maar meteen met de deur in huis te vallen, het is eigenlijk een overbodig album geworden.  Waite is weliswaar redelijk goed bij stem maar het probleem ligt voornamelijk bij zijn begeleidingsband. Vooral tijdens de Baby’s en Bad English nummers komen de heren veel tekort. Bad English bestond met Neil Schön, Jonathan Cain, Deen Castronovo (allen Journey) en Ricky Philips uit een stel super muzikanten Natuurlijk kunnen we niet verwachten dat bassist Tim Hogan, gitarist Luis Maldonado en drummer Billy Wilkes hetzelfde niveau halen maar het verschil is af en toe schrijnend. Je hoort wel dat Maldonado zijn best doet om er  iets van te maken maar hij stijgt simpelweg niet boven de middelmaat uit en heeft niet de kwaliteit om de nummers naar een hoger plan te tillen.

Klassiekers als Everytime I think of you, Best of what I got, Head first en When I see you smile overtuigen dan ook niet. Zijn solonummers (o.a. de hit Missing you) komen iets beter uit de verf omdat die iets simpeler van opzet zijn. Dieptepunt is een totaal overbodige cover van Led Zeppelin’s Rock and roll. Met een back catalogue om u tegen te zeggen is het sowieso een raadsel dat hij ervoor kiest om covers te spelen. Nee, als ik John Waite in topvorm wil horen dan zet ik het eerste album van Bad English wel op.