De succesjaren als zanger van The Babys en Bad English liggen inmiddels alweer ver achter hem, aan stoppen wil John Waite echter nog lang niet denken.

En als je gezegend bent met zo’n stem is dat ook niet zo vreemd. Na al die jaren heeft Waite’s stem nog weinig aan kracht verloren. Daarom is het ook zo jammer dat de nummers op Rough & tumble niet zoveel voorstellen want aan die stem ligt het niet.

In een band als Bad English werdt Waite omringt door een aantal fantastische muzikanten (o.a. gitarist Neal Schön van Journey) waardoor Waite de gelegenheid kreeg om boven zichzelf uit te stijgen omdat de songs niet alleen geweldig gespeeld werden maar omdat de nummers stuk voor stuk ware pareltjes waren. Het debuutalbum van Bad English is dan ook een klassieker.

Dat is iets wat Rough & tumble helaas nooit zal worden. De nummers ontstijgen de middelmaat niet ondanks de prima vocale prestaties van Waite. Shadows of love, Evil, If you ever get lonely, Better off gone en het titelnummer gaan allen het ene oor in het het andere weer uit. Slecht is het allemaal niet maar daar is dan ook alles mee gezegd. Helaas.