Stipt om acht uur begint Scarlet Mae met hun optreden. Het viertal ziet er vrolijk uit en vindt het, zoals ze later ook zullen aangeven, het een hele eer om op te mogen treden in deze bekende poptempel. Scarlet Mae bestaat uit een drietal (vanavond wordt het drietal vergezeld door een gitarist) muzikanten waarvan Marije van Rijn de spil is. Zij schrijft de teksten en de muziek. Leuk detail is dat ze nu en dan [singlepic id=11685 w=320 h=300 float=left]wat uitleg geeft over waar een bepaald liedje over gaat. Alhoewel het redelijk druk is, kan Scarlet Mae er helaas niet voor zorgen dat het publiek geboeid wordt. Waar het aan ligt laat ik in het midden omdat ik het simpelweg niet weet. De jazzy pop die Marije en haar muzikanten maken zit uitstekend in elkaar dus daar kan het niet aan liggen. Vooral bij ingetogen nummers is het geroezemoes van de menigte duidelijk te horen. In hun gedachten zijn ze al bij Jonny Lang.

De zaal is een stuk voller maar al rondkijkend constateer ik dat het vanavond niet uitverkocht is. Het geeft niet. Nadat in een rap tempo de spullen van Scarlet Mae opgeruimd zijn worden de microfoons nog getest en dan is het tijd voor Jonny Lang. Wellicht gaat er bij veel mensen geen belletje rinkelen bij het horen van deze naam maar in thuisland Amerika is hij inmiddels een gevestigde naam in de blues- en bluesrockwereld.  Jonny is net de dertig gepasseerd maar heeft al een verleden waar menig artiest jaloers op kan én mag zijn. De beste kerel heeft al meerdere albums op zijn naam staan, heeft opgetreden voor Bill Clinton en is reeds in het bezit van een Grammy. Ook de namen met wie hij heeft samengewerkt (o.a. Santana en Eric Clapton) liegen er niet om. Zo toerde hij onder andere met The Rolling Stones, Aerosmith, B.B. King en Sting.

Jonny valt op door zijn rauwe stemgeluid dat wellicht kenmerkend is voor de blueszang ware het niet dat hij veel jonger is dan zijn stem doet vermoeden. Je kunt de proef op de som nemen door iemand een nummer voor te schotelen en de vraag te stellen hoe oud ze hem schatten. De resultaten zullen verbluffend zijn, maar dat terzijde. Zodra Jonny en de band opkomen is de zaal in de ban van de jonge gitaarvirtuoos. [singlepic id=11692 w=400 h=240 float=right]Al lachend komt hij binnen. Hij heeft er overduidelijk zin in. Zonder ook maar iets te zeggen begint de band met spelen. Met het openingsnummer ‘Don’t Stop For Anything’ worden direct alle registers opengetrokken en is er niets meer van een bluesgitarist over. De menigte in de zaal wordt compleet omver geblazen. Wat een geweld! Dit is pure rock ’n roll. Jonny laat meteen zien wat hij in huis heeft. Ook de drummer werkt overuren met zijn geweldige drumpartijen. Jonny trakteert ons daarna op ‘A Quitter Never Wins’ en ook ‘Red Light’ komt al vroeg voorbij. Hierna volgt een wat ingetogener stuk waarbij wederom opvalt dat de zaal maar moeilijk stil te krijgen is. Het lijkt alsof het publiek de intieme, rustige stukken minder waardeert maar als dan Jonny zijn laatste gekwelde noten zingt dan volgt er toch weer een oorverdovend applaus.

De opbouw van de set is op zijn minst opmerkelijk te noemen. Nadat het concert met grof geweld begonnen is kiest Jonny daarna voor een rustiger vaarwater. De band wordt geïntroduceerd en de aandacht gaat in de daarop volgende nummers vooral naar Jonny. Logisch want Jonny is dé man. Hij heeft gekozen voor een setlist die eigenlijk zijn hele oeuvre weergeeft. Opvallend is dat bij elk nummer iets extras wordt gegeven. En dat is juist de toegevoegde waarde van een live-optreden. Jonny is een man van weinig woorden. Een paar keer een bedankje en uiteraard is ook hij (net als iedereen die in Amsterdam optreedt) blij om terug te zijn in Amsterdam. [singlepic id=11696 w=320 h=400 float=left]Een dooddoener, maar okay, hij mag gemaakt worden. Alles wat Jonny zegt én zingt klinkt namelijk oprecht. Het is dan ook haast onmogelijk om de jonge gitarist niet op zijn woord te geloven. Het akoestische uitstapje met daarin het alom geprezen (alsof iedereen hier op wachtte) Breakin’ me en Lie To Me is een welkome afwisseling. Lie To Me komt van het gelijknamige album dat in de Verenigde Staten een platina status verwierf. Je begrijpt dus dat deze niet overgeslagen kon worden. Het nummer begint als een solo met akoestische gitaar maar wordt met de voltallige band afgemaakt. Met elektrische gitaar wel te verstaan.

Nadat de twee (!) uur er bijna op zitten ontaardt het laatste nummer ‘I Am’ in een volledige jamsessie waarin haast ieder bandlid een solo mag doen met als neusje van de zalm de drumsolo. Wat ik wel jammer vind is het feit dat de mooie blonde achtergrondzangeres (Jonny’s zusje) niet echt veel aan zingen toekomt. Erg jammer want datgene dat ze ten gehore bracht smaakte naar meer. Een solo voor haar had dan ook niet misstaan. De solo’s zijn leuk maar eerlijk gezegd duurt dit te lang en streeft het op een gegeven moment het doel volledig voorbij. Uiteraard doet Jonny ook nog een gitaarsolo die de rest van de solo’s overtreft. En terecht. Want hoeveel kwaliteit Jonny dan ook meeneemt, hij draagt de show. En dat is hier in Paradiso niet anders.

[nggallery id=962]

[nggallery id=963]