Onlangs overleed hardrocklegende Ronnie James Dio (Rainbow/Black Sabbath/Dio/Heaven & Hell)aan de gevolgen van kanker. Zanger en bewonderaar Jorn Lande stond net op het punt dit coveralbum uit te brengen als ode aan deze legendarische zanger en tevens grote voorbeeld. Niemand, dus ook Jorn, had er rekening mee gehouden dat Dio zou komen te overlijden want alles leek erop dat hij de ziekte zou overwinnen. Zo stond er een maand voor zijn dood nog een tour gepland met Heaven & Hell. Dit album moet daarom ook niet gezien worden als lijkenpikkerij maar puur als ode aan één van de beste hardrockzangers die de wereld ooit gehad heeft.

Jorn heeft ervoor gekozen om voornamelijk nummers te coveren uit de periode dat Dio zijn eigen band vormde en daar met name begin jaren 80 veel succes mee had. Slechts één Rainbow nummer (Kill the king) en twee Black Sabbath songs (Lonely is the word en Letters from earth) passeren de revu waarbij de Sabbath songs zijn samengeperst tot een geheel waarin ook nog fragmenten voorbij komen van Children of the sea en Sign of the Southern Cross. Bovendien heeft Jorn niet gekozen om de meest voor de hand liggende Dio songs te coveren maar zich ook te concentreren op een aantal minder bekende albumtracks.

Zo staan er o.a. uitstekende uitvoeringen op van geweldige nummers als Invisible, Shame on the night en Sacred heart. Vooral Shame on the night en Sacred heart klinken geweldig. Niet alleen door de vette sound maar uiteraard ook door Jorn’s fenomenale stem. Ik durf zelfs te stellen dat Jorn met dit album zijn beste vocale prestatie heeft neergezet. Luister maar eens hoe hij Lonely is the word neerzet. Echt geweldig! Ook de bekendere krakers als Stand up and shout en Don’t talk to strangers worden prima vertolkt.

Met Push, Night people en Sunset Superman komen tevens de wat mindere Dio songs aan bod. Op zich prima uitgevoerd maar deze nummers spreken nou eenmaal iets minder tot de verbeelding. Het album opent overigens met een eigen nummer. In het ruim acht minuten durende Song for Ronnie James laat Jorn horen waarom Dio zo’n grote invloed op hem is geweest. De tekst is volledig aan Ronnie gericht waarin ook een aantal bekende songtitels zijn verwerkt.

Ondanks dat het in muzikaal opzicht allemaal prima voor elkaar is, voegen deze uitvoeringen weinig toe tot de originele versies die toch onaantastbaar blijven. Jorn’s begeleiders hebben nou eenmaal niet de finesse van de topmuzikanten waarmee Dio jarenlang samenwerkte. Dat komt vooral tot uiting in Kill the king dat toch wel iets te houthakkerig klinkt en alle souplesse mist. Neemt niet weg dat Jorn best trots mag zijn op dit album.