Met de regelmaat van de klok brengt de Noorse zanger Jorn Lande ieder jaar een nieuw album uit dat vol staat met klassieke hardrock elementen, gebaseerd op de jaren tachtig. Spirit black is inmiddels zijn negende solo album.

En daarin zit ‘m ook direct het probleem. Aan de ene kant is het bewonderenswaardig dat hij zo vasthoud aan de muzikale koers, maar aan de andere kant lijken al zijn albums daardoor wel erg op elkaar. Je kunt ieder jaar wel met een nieuwe cd op de proppen komen, maar als die vervolgens als twee druppels water lijkt op de voorganger én op het album daarvoor, dan begint het saai te worden. Bovendien lijkt de inspiratie om echt goede songs te maken toch een beetje verdwenen. Daar leed het vorig jaar verschenen Lonely are the brave al onder en helaas word die tendens op Spirit black doorgezet.

Het niveau van zijn beste albums Worldchanger, Out to every nation en The duke word niet een keer gehaald. Geen enkele song blijft hangen en dat is jammer. De enige nummers waar nog iets van inspiratie in zit zijn City in between, Rock ’n Roll angel, World gone mad en afsluiter I walk alone. Maar zoals gezegd, geen van deze songs haalt het niveau van zijn beste albums.

Er valt uiteraard ook iets positiefs te melden. De productie is zoals altijd dik in orde. Daar valt weinig tot niets op aan te merken. Al zijn albums klinken zeer verzorgd en hebben een vette sound. Dat geldt ook voor Spirit black. En over zijn zangkwaliteiten hoeven we het natuurlijk helemaal niet te hebben. De man is gezegend met een wereldstrot. Daarom is het extra jammer dat hij in muzikaal opzicht een beetje te lijkt zijn vastgeroest.

Misschien een goed moment voor Jorn om eens iets anders te gaan doen. Bijvoorbeeld een nieuwe samenwerking met de band Millenium, waarmee hij in 2000 het fenomenale album Hourglass uitbracht. Dat zie ik wel zitten.