Voor iemand die nooit de intentie had muzikant te worden heeft Joshua Radin het ver geschopt. Nog voordat hij zijn naam onder een platencontract had gezet, werd zijn eerste nummer gebruikt in de tv-hit Scrubs. Inmiddels kunnen we daar tientallen series als Bones, House en Grey’s Anatomy aan toevoegen. Zijn vierde album ‘Underwater’ is een intiem portret, over de liefde en relaties. Vergeleken met ouder materiaal, keert Joshua Radin op ‘Underwater’ terug naar een zachter en gevoeliger singer-songwritergeluid.

Het is nog rustig als ik de grote zaal van Paradiso inloop. Vooraan staan ongeveer 5 rijen mensen, bij de bar en verdeeld over de zaal staan nog wat mensen. Ook het balkon is open, waar steeds iets meer mensen gaan zitten. Vlak voordat het voorprogramma begint, is de zaal redelijk gevuld. Stipt om half 8 start Scars on 45; een indie-rockband uit Engeland. Danny (zang & gitaar), Aimee (zang), Stuart (bas), Nova (toetsen) en Chris (drums) komen enthousiast het podium op. In een dik half uur worden veel nummers hun debuutalbum gespeeld. Opvallend zijn “Heart on fire” en “Give me something”. Het publiek reageert goed en na elk nummer wordt er geapplaudisseerd. Enige waar ik me persoonlijk aan stoorde, waren mensen die tijdens het optreden vrij hard stonden te praten met elkaar. Kom pas na het voorprogramma, denk ik dan. De band speelt goed samen en maken tussendoor wat grapjes. Ook vertellen ze blij te zijn dat ze Joshua Radin mogen supporten tijdens zijn Europese tour. Helaas is hun optreden voorbij en wordt het podium klaargemaakt voor mr. Radin himself.

Inmiddels is het in Paradiso nog drukker geworden, ik gok dat de zaal en het balkon totaal zeker voor de helft gevuld zijn. Er kunnen nog veel meer mensen bij, maar nu kan iedereen wel lekker ruim en rustig staan. Als Joshua opkomt, klinkt er luid applaus en de zanger straalt van oor tot oor. Hij vertelt dat dit zijn eerste optreden in Nederland is. “Waarom is deze man nog nooit eerder geweest?”, vraag ik me even af. Dan herinner ik me dan zijn optreden in 2010 gecanceld was, geen idee met welke reden. Maar dat terzijde, het optreden begint! Dat Joshua graag praat, wordt al gauw duidelijk. Bijna elk nummer heeft een verhaal, wat hij enthousiast met de zaal deelt. De setlist bestaat uit nummers afkomstig van zijn 4 studioalbums, waarvan de laatste “Underwater” deze zomer uitgebracht is.

Al snel blijkt dat Joshua zelf genres bedenkt voor zijn nummers. Zo is “You’ve got growing up to do” zijn Victim-of-timing song. Daarnaast heeft hij een Making-babies song. Dit heeft hij geschreven voor vrienden, die heel graag een baby wilden. Zij zeiden, dat hij daar eens een nummer voor moest schrijven. Joshua dacht eerst: “Tja, zoiets moet je toch echt zelf doen.” Later veranderde die gedachte in: het zijn twee van mijn favoriete mensen, die moeten nog meer van hun soort mensen maken. Dus schreef hij “You got what I need”. Zo zijn er nog meer nummers met een speciale gedachte. Voor zijn zus schreef hij “In her eyes”, het nummer waar zij tijdens haar bruiloft op danste met hun vader. Het enige nummer wat in Nederland in de tipparade heeft gestaan, is “I’d rather be with you”. Joshua heeft met dit nummer een soort haat-liefde verhouding. Hij schreef dit nummer voor een ex-vriendin, die hij graag terugwilde, maar wat helaas nooit gelukt is. Aan de andere kant heeft dit nummer voor veel bekendheid gezorgd. De zaal zingt in ieder geval uit volle borst mee en ik zie veel blije gezichten.

Tijdens de ruim anderhalf uur durende set, wordt Joshua (akoestische gitaar) begeleid door een zeer muzikale band. Deze bestaat uit duizendpoot Brandon (akoestische & elektrische gitaar, ukelele, mondharmonica, klokkenspel en nog veel meer), Chris (drums) en Daniel (bas & contrabas). Af en toe verdwijnen zij van het podium en speelt Joshua alleen op zijn akoestische gitaar. Ook dragen de bandleden van Scars on 45 hun steentje bij. De energie van het podium wordt overgebracht aan de zaal. De herkenbare rustige muziek wordt afgewisseld met nummers als “She’s so right” en “The ones with the light”. De eerste is Joshua zijn bluegrass-nummer, waarbij uitbundig wordt meegeklapt door het publek. Bij het tweede nummer verdeeld hij de zaal in tweeën en geeft elk deel een zin uit het refrein. De opdracht: zing/roep dit zo hard mogelijk. Er wordt een special price beloofd, waar later niet meer over gepraat wordt. Een simpel spelletje, dat het publiek maar al te graag meespeelt.

Tegen het einde van het optreden komen we bij de titeltrack van het nieuwste album “Underwater”. Joshua vertelt dat dit een metafoor is voor iets wat je voor het eerst ervaart. Toen hij ongeveer 4 jaar was, werd een gaatje in zijn trommelvlies ontdekt. Dit betekende dat hij nooit onder water mocht, omdat hij dan oorpijn zou krijgen. Toch kreeg hij vorig jaar de mogelijkheid om toch eindelijk met z’n hoofd onder water te gaan. Hij ging snorkelen en er ging een wereld voor hem open. De rust, de stilte, mooie dingen, gedachten uitzetten… Wat je al niet kan ervaren onderwater. Op dat moment had Joshua al een paar maanden geen nummers geschreven. Deze ervaring gebruikte hij vervolgens dus als metafoor voor het nummer “Underwater”.

Als 16e nummer speelt Joshua een lied van Bob Dylan, omdat dit het eerste lied was wat hij kon spelen op zijn gitaar. “Don’t think twice, it’s all right” wordt door de zanger geheel akoestisch gespeeld en gezongen. Hij trekt het snoer uit zijn gitaar en zingt krachtig en vol emotie zonder microfoon. Hierna klinkt weer een luid applaus, wat doorgaat tot de zanger terugkomt voor zijn toegift. Er volgen nog 3 nummers, waarvan de laatste weer alleen door Joshua wordt gespeeld. “Winter” was het 1e nummer wat hij ooit schreef, het nummer wat gebruikt werd in de tv-serie “Scrubs”, het nummer wat hem veel bekendheid gegeven heeft en het nummer waar hij deze prachtige avond mee afsluit.