Er zijn van die concerten waarbij je van tevoren al het gevoel hebt dat er iets bijzonders gaat plaatsvinden. Dat was bij binnenkomst in de HMH ook het geval. Er hing een aparte gespannen en opgewonden sfeer. Bijna net zo’n opgewonden sfeer als toen Journey in 2006 voor het eerst sinds jaren weer eens in Nederland speelde op het Arrow Rock Festival. Dat optreden staat nog steeds in mijn geheugen gegrift als een van de beste concerten die ik ooit heb meegemaakt. Toen was Steve Augeri nog de zanger die niet veel later wegens stemproblemen de band moest verlaten. Zijn vervanger was Jeff Scott Soto waarmee Journey gitarist Neal Schön een jaar eerder had samengewerkt in de gelegenheidsformatie Soul Sirkus. Met Soto in de gelederen doet Journey eveneens een onvergetelijk optreden in Paradiso. Maar ook Soto moet uiteindelijk het veld ruimen.

En sinds vorig jaar is er dan Arnel Pineda. Eindelijk lijken ze de juiste opvolger van Steve Perry gevonden te hebben. Op het vorig jaar verschenen album Revelation laat hij niet alleen horen waar hij toe in staat is, maar klinkt de band ook als herboren want het album kan zich makkelijk meten met de beste Journey albums.

Met AC/DC’s It’s a long way to the top als introtape word het startsein gegeven voor een gedenkwaardig optreden. Het eerste half uur is overdonderend. Seperate ways, Never walk away, Only the Young, Ask the lonely, en Stone in love denderen over het enthousiaste publiek heen, waarbij er geen tijd is om tussen de nummers door even op adem te komen want het ene nummer is nauwelijks afgelopen of het volgende nummer is alweer begonnen. Het eerste rustpuntje is het van Revelation afkomstige After all these years. Is de studio uitvoering al geweldig, live maakt het nummer nog meer indruk door de prachtige stem van Pineda én door het publiek dat het massaal meezingt. Ook de band zelf is er zichtbaar van onder de indruk. Opvallend is trouwens dat de nieuwe nummers net zo enthousiast worden ontvangen als de klassiekers.

Met Change for the better, Wheel in the sky, Lights, What I needed en Open arms gaat het feest verder. Het prachtige Mother, father word gezongen door drummer Deen Castronovo die ook al gezegend is met een wereldstrot. Tijdens de tour met Soto nam Castronovo alle ballads voor zijn rekening maar dat is met Pineda in de gelederen niet meer nodig. Toch mooi dat hij nog steeds de kans krijgt om te laten horen dat hij niet alleen geweldig kan drummen. Met Wildest dream, het machtige Escape, het massaal meegezongen Faithfully, Don’t stop believin’ en Any way you want it komt het concert tot een voorlopig einde. In de toegift krijgen we dan nog Lovin’ touchin’ squeezin’ en Be good to yourself te horen en is het na twee uur echt afgelopen.

Journey blijkt ook in 2009 in veel opzichten op eenzame hoogte te staan. Qua sfeer, licht en geluid was het formidabel. Vooral het geluid was indrukwekkend goed. Spatzuiver en niet te hard. Maar uiteindelijk draait alles om de muzikanten en in dat opzicht valt er met Journey weinig beters te wensen. Bassist Ross Valory en toetsenist Jonathan Cain mogen natuurlijk niet onvermeld blijven maar het zijn toch vooral Castronovo en Schön die in dat opzicht de show stelen. Neal Schön behoort nog altijd tot de beste gitaristen ter wereld. Zijn fenomenale spel, techniek en prachtige sound zijn nog steeds een lust voor het oog en oor. En met Pineda op zang die, terwijl hij over het podium rent, vliegt en springt, alle nummers met groot gemak zingt en geen steek laat vallen, is er maar één conclusie: concert van het jaar! (Tot nu toe)