Dat Dublin veel Irish pubs kent is niet meer dan logisch. Dat er uit vele kroegen ’s avonds live-muziek galmt is eigenlijk ook niet vreemd. Het niveau van dit soort artiesten is vaak nog niet eens zo slecht, maar van een echt concert is dan geen sprake. Hiervoor moeten we toch echt bij Whelan’s zijn. Deze pub heeft aan de achterzijde een concertzaal waar met grote regelmaat bands acte de presence geven. Een concert meepakken tijdens een vakantie in Dublin laten we dan ook niet aan ons voorbij gaan….

Als we bij de deuren van de ingang van de zaal arriveren blijken we nog te vroeg aanwezig en is de zaal nog gesloten. Wel kunnen we alvast een drankje doen in het cafégedeelte. Geen punt natuurlijk, maar als we niet veel later terugkomen zijn zowel de deuren geopend en is het er meteen bomvol. Het Ierse publiek is schijnbaar graag op tijd, waardoor het rustig verkennen van deze concertzaal er eigenlijk niet meer in zit. Dit hoeft eigenlijk ook niet, want de eerste tonen klinken al. Het eerste voorprogramma gaat van start.

Het wordt donker in de zaal en dit blijkt niet voor niets te zijn gedaan. Creatures of Love is namelijk een duistere act, waarbij deze stemming prima past. Drums en elektronische apparatuur is wat het trio bezigt. Hierbij voegen we het stemgeluid van zangeres Bombita toe en dit maakt de act compleet. Deze samenstelling zorgt voor een sound die soms wat doet denken aan Moloko, maar toch is dit heel wat steviger, wat pittiger. Zangeres Bombita zou je wel een soort van Roisin Murphy mogen noemen. Flamboyante dansbeweging, aparte outfit en een dijk van een stem. Echter blijft het allemaal vrij duister en doordat de instrumenten behoorlijk hard staat komt het geheel net te hard over. Dit kan overigens ook liggen aan de locatie waar de band nu aan het spelen is. Het publiek maalt hier echter niet om en als de single “Book Thief” voorbijkomt wordt er enthousiast meegesprongen.

Het enthousiasme houdt vanavond niet op. Er is nog een voorprogramma en dit is handen van de mannen van Funeral Suits. Ook deze act draait nog niet heel lang mee en heeft enkel een debuut uit. Geen wonder dat hiervan een groot aantal nummers worden gespeeld. De mannen spelen graag wat indie-muziek en dit gaat ze redelijk af. Qua podiumperformance hebben ze het ook prima door. Normaliter staan indie-bands vaak overeind en lijkt het meer om het uiterlijk te gaan, om de poses. Bij Funeral Suits is dit minder het geval. Ze hangen misschien wat voorover, maar spelen gewoon een goede set. Soms neigt het wat naar popmuziek, maar anno 2011 is dat niet meer zo vreemd. De stijl begint vrij populair te worden, waardoor er vaker vermenging optreedt. Dit is overigens niet te zeggen over de muziekvideo’s waarmee de band op internet de show speelt.

Whelan’s is er na twee voorprogramma’s helemaal klaar. Joy Formidable beklimt het podium en onder luid gejuich zet de band hun eerste tonen in. Het podium is mooi aangekleed en de microfoonstandaard van zangeres Ritzy Bryan is voorzien van een stuurwiel. Aan dit stuurwiel zit zelfs wat kerstverlichting en dit geeft een aparte sfeer. Op de achtergrond van het podium staat zelfs een harp. Dit instrument is erg populair in Dublin en staat zelfs op de muntstukken. De aankleding op het podium is niet het enige wat goedverzorgd is. Joy Formidable is in staat om vanaf het begin de zaal op z’n kop te zetten. De band geeft aan dat het veel drukker is dan de vorige keer en geeft aan blij te zijn weer terug te zijn in deze zaal. Het publiek blijkt dan ook echte kenners van deze muziek. Het trio speelt een vrij heftige set en de menigte in de zaal springt al snel mee. De band staat praktisch allemaal naast elkaar op het podium, waardoor elk bandlid goed te zien is. Stabiele factor is bij deze band de bassist die braaf zijn dingen staat te doen. Drummer Matt Thomas slaat echt als een beest en zangeres Ritzy krijgt veel ogen op haar gericht.

De zangeres is gekleed in een felrode jurk en met haar blonde haar lijkt ze een braaf lieve popliedjes-zingende zangeres. Maar dit blijkt al snel niet zo te zijn. Ritzy is meer de vrouwelijke versie van een Kurt Cobain. Ze heeft een vage schuwe blik in haar ogen en staart dwars door je heen. Ook haar stem is veel rauwer dan je vantevoren zou denken. Ritzy is een beest en niet voor niets de frontvrouw van deze band. Ze zorgt dan ook voor een te gekke show en van voor tot achter in Whelan’s gaat het dak er af. Er besluit zelfs iemand te gaan crowdsurfen en dit lukt nog vrij aardig. Als hun set dan ook bijna ten einde is en er veel nummers van hun debuutplaat zijn gespeeld is de temperatuur in de zaal flink gestegen.

Hier heeft de band wel wat op gevonden door nog een dame op het podium te verwelkomen. De eerder genoemde harp staat er niet voor niets. Het nummer “Whirring” leent zich prima voor een harp, maar al snel blijkt dat het niet aan de brave kant blijft. De band valt snel in en hierdoor gaat het publiek nog eenmaal los. De harpiste blijft wel doorspelen en ook in het afsluitende nummer van de set is ze ook nog te horen. Dat terwijl zangeres Ritzy zich op de grond bezig houdt met het molesteren van de gitaar. De energieke show van Joy Formidable zit erop en zo blijkt dat ook indiepop niet altijd even braaf hoeft te zijn!