De tijden van Jimi Hendrix herleven met deze plaat van JPT Scare Band. Dat merk je overigens pas later, want opener ‘Long Day’ herinnert meer aan de begin jaren ‘80 waarin glad gespeelde hardrock nog hoogtij vierde. ‘Long Day’ laat direct horen dat er voor gitaarliefhebbers op “Acid Blues Is The White Man’s Burden” veel te genieten valt. Wat een heerlijk solo werk! Opvallend omdat dit nummer uit 2001 stamt. Het daaropvolgende, misschien iets te toegankelijk klinkende popnummer ‘Not My Fault’ laat de Hendrix tijden ook nog niet naar boven komen. Blijft staan dat het gitaarwerk zelfs op dat nummer weet te overtuigen. Daarna komen de jaren 60 en 70 bovendrijven. ‘Death Letter 2001’ lijkt een blues versie van een Deep Purple nummer waarin alweer de gitaar de excellerende boventoon voert. Wil overigens niet zeggen dat de overige muzikanten niet meedoen, maar ze lijken allemaal in dienst te staan van de gitarist. ‘Stone House Blues’ (uit 1975) is dan de eerste herinnering aan Jimi Hendrix. Met overigens dezelfde gruizige productie die alle platen uit die tijd kenmerkten. Heerlijk nostalgisch. Opvallend is dat het daaropvolgende ‘I’ve Been Waiting’ dezelfde sfeer uitademt hoewel het productietechnisch duidelijk is dat dit nummer uit 2001 komt. Het titelnummer is een traag opgezette blues nummer waarin de verwachting ook uitkomt dat de gitaar, dit keer in het middenstuk, steeds meer een hoofdrol gaat vervullen. Het afsluitende, instrumentale ‘Army’s Blue Day’ uit 1974 herinnert weer aan de sfeer die Jimi Hendrix wist op te roepen. “Acid Blues Is The White Man’s Burden” is daarmee een geslaagde reis naar het verleden, maar is tevens het bewijs dat ‘goede oude muziek’ in nieuwe tijden altijd kan herleven.