[singlepic id=16693 w=320 h=240 float=left]Ruim 30 jaar geleden stonden Judas Priest en Saxon ook al samen op het podium van de Rodahal. Best bijzonder dus dat ze na al die jaren terugkeren op dezelfde plek en nog steeds volle zalen trekken want met 2000 bezoekers is de Rodahal prima gevuld. Bovendien lijkt de tijd ook daadwerkelijk te hebben stilgestaan want de sfeer is geweldig en door de tropische temperatuur buiten stijgt het kwik binnen al snel tot ongekende hoogten. Maar ook de knusse en ouderwetse uitstraling van de Rodahal doet het lijken alsof we weer even terug zijn in 1981.

Maar voordat de “oudjes” het podium betreden is het de eer aan de jonge honden van Vanderbuyst om het Heavy Metal bal te mogen openen.  En zoals we dat inmiddels van ze gewend zijn doen ze dat uitstekend. In het half uurtje dat ze tot hun beschikking hebben krijgen we o.a. Black and blue, KGB en Tiger voorgeschoteld. Het enthousiasme van het drietal is nog altijd aanstekelijk en ook kwalitatief wordt de band steeds beter.

[singlepic id=16671 w=320 h=240 float=right]Saxon heeft in vergelijking met de jaren 80 wellicht aan kwaliteit verloren, toch gaan vanaf opener Heavy Metal thunder alle remmen los bij het publiek en dat zou gedurende een uur niet veranderen. Het is dan ook een slimme zet van de band om als “support act” vrijwel uitsluitend klassiekers te spelen waar iedereen op zit te wachten. Zanger en boegbeeld Biff Byford heeft hierdoor geen enkele moeite om het publiek voor zich te winnen. Tijdens nummers als Motorcycle man, 747 (Strangers in the night), Wheels of steel, Strong arm of the law, 20.000 feet, Power and the glory, And the bands played on, Denim and leather en Crusader lijkt het wel alsof het publiek alleen voor Saxon is gekomen want het is (met name voor het podium) een compleet gekkenhuis. Dit tot zichtbaar genoegen van de band overigens. Naast Byford zijn gitarist Paul Quinn en drummer Nigel Glockler nog over van de gloriejaren. Glockler is nog altijd een uitstekende drummer die niets aan kwaliteit heeft ingeboet. Quinn oogt echter zeer breekbaar en speelt zijn solo’s niet bepaald foutloos. Het maakt verder echter niks uit want vanaf het eerste nummer speelt Saxon een gewonnen wedstrijd.

[singlepic id=16678 w=320 h=240 float=left]Even lijkt het erop dat de zaal na Saxon’s optreden leegloopt maar een groot deel van het publiek wil alleen maar even een luchtje scheppen en is op tijd weer terug voor Judas Priest. En terecht want Priest geeft deze avond een wervelende show die enorme indruk maakt. Het podium, licht en geluid is in alle opzichten formidabel inclusief veel rook en vuur. Je komt af en toe oren en ogen tekort en dan te bedenken dat ze door de beperkte ruimte in de Rodahal niet eens hun volledige show kunnen neerzetten. Zanger Rob Halford is redelijk goed bij stem alleen lijkt hij in eerste instantie niet zo stabiel op zijn benen te staan. Glenn Tipton (gitaar), Ian Hill (bas) en drummer Scott Travis (drums) ogen daarentegen nog altijd vitaal en spelen als in hun beste dagen. Nieuwe gitarist Richie Faulkner past ook prima binnen de band en is tijdens het optreden degene die het meeste contact heeft met het publiek. De wisselwerking met Tipton is prima en de gitaarsound van beide heren is indrukwekkend.

Priest staat bijna 2,5 uur op het podium! Dat is nog eens waar voor je geld. Daar kunnen veel bands een voorbeeld aan nemen. Black Sabbath’s War pigs doet dienst als intro en zet de zaal direct al op zijn kop. Rapid fire, Metal gods (wat een gitaarsound),  Heading out to the highway, Diamonds & rust en Turbo lover passeren allemaal de revue en worden massaal meegezongen. Ook The sentinel en The green manalishi klinken geweldig. Hoogtepunten zijn het nog altijd fenomenale Victim of changes en het schitterende Beyond the realms of death.

De publieksfavorieten worden bewaard voor het laatste gedeelte. Breaking the law laat Halford volledig over aan het wederom massaal meezingende publiek, in de toegift gevolgd door Electric eye, Hell bent for leather en You’ve got another thing coming waarna Living after midnight het concert op passende wijze afsluit.  Voor de echte diehards is er na afloop een afterparty in het nabij gelegen The Rock Temple waar Vanderbuyst nogmaals zal optreden en het allemaal nog eens dunnetjes overdoet. Een heerlijk avondje nostalgie dus!

[nggallery id=1407]
[nggallery id=1405]
[nggallery id=1406]