Nijmegen Rock City! Hoewel Judas’ Wolf er niet direct iets mee te maken heeft springt deze slogan wel direct in gedachten als je hun EP “The Forever Road” hoort. Zwaar aangezette gitaar riffs, stuwende drums/ bas en een zanger die soms rustig zingt en dan weer bijna grunt. Wat “The Forever Road” interessant maakt zijn de verschillende invloeden die de heren weten te mengen in slechts zes nummers. Soms denk je aan Metallica, terwijl sommige trucjes met de gitaar meer doen denken aan Rage Against The Machine (luister bijvoorbeeld maar naar ’The Just Suffer’, met een onverwachte break in het nummer). Anderzijds wordt progressieve metal net zo makkelijk verweven met stoner rock. Kortom, de heren zijn van veel markten thuis. Opener ’Gained All’ klinkt nog behoorlijk recht toe recht aan (als de gitaarstukjes niet meegeteld worden). Stoner op haar best. Een ballad mag niet ontbreken en die komt dan ook voorbij met ‘What Would You…’ waarin zanger Fon zich goed lijkt thuis te voelen. Hoewel ook hier weer het gitaarspel van Collin extra opvalt. Hij weet elk nummer wel wat extra’s mee te geven. Één van de betere riffs (die direct in je hoofd blijft hangen) komt tevoorschijn bij het harde ‘Conquer Of A New World’, waarin de zanger ook laat horen dat schreeuwerige zang tot zijn mogelijkheden behoort. Opvallend is dat de live versies van ‘The Desert’ (rock ontmoet pop totdat de progressieve inslag toeslaat) en ‘These Walls’ (een kruisbestuiving tussen stoner, Lenny Kravitz en Rage Against The Machine) beide opgenomen in café Allicht behoorlijk goed voor de dag komen. Zeker ook productioneel gezien. Met “The Forever Road” laat Judas’ Wolf een eerst levensteken horen waarmee men zeer tevreden mag zijn. Goed opgebouwde nummers, verschillende stijlen en muzikanten die er hoorbaar in geloven.