[singlepic id=6768 w=320 h=240 float=left]Normaal gesproken zorg ik dat ik altijd ruim voor aanvang van het optreden in de zaal aanwezig ben: als fotograaf kan ik zo op een normale manier een plekje bij het podium bemachtingen, in plaats van dat ik op het laatste moment aan kom stormen en iedereen voorkruip “omdat ik fotograaf ben en het dus vanzelfsprekend is dat ik iedereen voor mag kruipen”. Vanavond was ik echter wat later, en mijn moment van arriveren stond gelijk aan de aanvang van de support act. Omdat ik echter meer op de omschrijving van de muziek van de headliner als op zijn (voor mij onbekende) naam afgekomen was, dacht ik dat het zo’n vaart wel niet zou lopen met het vollopen van de zaal. Groot daarom mijn verbazing toen ik zag dat ik in een rij van enkele tientallen meters aan mocht schuiven. Toen ik eindelijk binnen was, mijn jas aan de garderobe afgegeven had en de zaal betrad, kon ik nog net horen dat voorprogramma Ruben Hein aan zijn laatste nummer begonnen was. Snel de camera uit de tas getrokken om er in ieder geval toch nog wat foto’s van te kunnen maken, maar om nou een mening over zijn muziek te kunnen vormen, daar was het gewoon te laat voor.

[singlepic id=6772 w=320 h=240 float=center]

Goed, op een plekje vooraan hoefde ik ook niet meer te hopen, de zaal was al goed volgelopen. Dus maar een biertje aan de bar gehaald, en intussen eens rond gekeken wat voor publiek er nou op Justin Nozuka afgekomen was. Wat me buiten al opviel, zette zich binnen voort: een voornamelijk jong en vrouwelijk publiek, en toen er wat beweging op het podium kwam, hoorde ik om me heen al wat kreetjes van verrukking dat het Justin zou kunnen zijn.

[singlepic id=6781 w=320 h=240 float=right]Toen Justin het podium betrad, werd hij dan ook ontvangen met een oorverdovend vrouwelijk gekrijs (no offense, dit is positief bedoeld!). Hij begon te spelen, en na een paar nummers viel voor mij alles op zijn plek: hoewel er muzikaal gezien niks op aan viel te merken (de act stond als een huis), kwam de muziek toch nogal gelikt en mainstream op me over, erg toegankelijk maar tegelijkertijd toch ook weer voor het grote publiek geschreven. Het was niet de intieme singer / songwriter muziek die ik (acheraf dus onterecht) in mijn hoofd had toen ik naar binnen ging. Was de muziek dan slecht? Was de show slecht? Nee hoor, allesbehalve dat, ik maak niet vaak mee dat een zaal zo door het dolle heen gaat bij een optreden. Meezingende fans, continu de telefoontjes omhoog om een moment op foto vast te leggen of wellicht wel een heel nummer op video. Maar persoonlijk mag het voor mij wat alternatiever / ruiger. Dat ook niet iedereen die mening met mij deelt, bleek uit het feit dat ik bij het verlaten van de Effenaar te horen kreeg dat de zaal net niet uitverkocht was. Ik was gewoon de vreemde eend in de bijt die avond…

[nggallery id=551]

[nggallery id=552]