Net na half acht betreed ik de zaal. Ondanks het, voor mij, onbekende voorprogramma ben ik niet de eerste die aan de vroege kant is. De mensen die aanwezig zijn, staan zelfs helemaal vooraan. Het moet niet gekker worden. Langzaam aan komen er mensen bij. Echter druk wordt het niet. Supportact Quinten Rutgers mag dan ook het spits afbijten terwijl de zaal bij lange na niet vol is. Toch valt het me op dat het rustig blijft, en dat terwijl ‘guitar god’ Kaki king drie kwartier later acte de presence zal geven.

Quinten brengt subtiele nummers ten gehore met minimale ondersteuning. Een gitaar, mondharmonica en twee zogeheten ‘tablas’ is het enige wat gebruikt wordt om songs te begeleiden. Wat Quinten doet is niet slecht maar hij slaagt er niet in de zaal enthousiast te krijgen. Het is te rustig en ook het feit dat alles in de E-klank wordt gespeeld helpt niet mee. Ondanks het feit dat de muziek goed is en de stem van Quinten zeker de moeite waard is, straalt het drietal weinig uit. De muziek zal voor zich moeten spreken, echter is dat helaas in Tivoli vanavond niet het geval.

Na drie kwartier is het dan tijd voor Kaki King. Mede door wat RollingStone en Dave Grohl geroepen hebben zijn mijn verwachtingen erg hoog. De eerste vrouwelijke Guitar God treedt op. De geschapen verwachtingen worden echter maar deels waar gemaakt. Het drumstel wat al sinds het begin op het podium staat wordt dan eindelijk gebruikt. Dat wel. Het optreden begint en door de vlotte drummer zit de vaart er direct in. Iets wat bij het optreden van Quinten helaas niet te vinden was. Zodra Kaki de eerste noten speelt wordt al snel duidelijk dat we hier inderdaad te maken hebben met een gitariste van uitzonderlijke klasse. De vingervlugheid waarmee ze haar instrument bespeelt zal menig gitarist jaloers maken. Ze wisselt verschillende gitaren af waardoor de nummers gevarieerd klinken. Alsof haar geniale gitaarspel niet genoeg is maakt ze ook nog eens loops van haar eigen spel en speelt daar dan overheen. Erg knap, maar ook verwarrend. Helaas om te moeten constateren is het soms ook onnodig. Hoe fantastisch ze dan ook de gitaar kan bespelen, de liedjes zelf hebben minder impact. Bij vlagen lijkt het zelfs dat er drie solo-artiesten op het podium bezig zijn die elk hun eigen feestje bouwen. Elk instrument wordt goed bespeeld echter alles tezamen komt soms rommelig over. Soms was de melodie zelfs zoek, iets wat niet de bedoeling kan zijn. Het publiek krijgt geen grip op de experimentele muziek die alle kanten opvliegt. Rustige nummers gaan ineens op in grandioos geweld om daarna zachtjes weg te ebben. Dave Grohl heeft gelijk. RollingStone Magazine heeft gelijk. Kaki is inderdaad niet te evenaren, echter de muziek is mij te experimenteel.