Hip als we zijn komen we later binnen. Als muziekrecensent ben je dat aan je stand verplicht. Op het moment dat we de zaal binnen treden speelt Swallow The Sun haar tonen.
 
Swallow The Sun maakt duidelijk waarom we wat later zijn. De voorprogramma’s zijn vooraf juichend ontvangen door het metal publiek. Helaas blijkt Swallow The Sun live één van die bands in een dozijn. Muzikaal staat het goed, geluidstechnisch een stuk minder. Het zompige geluid ontdoet de band van elk gevoel voor detail. Bovendien zakt de zanger steeds verder weg in het moeras van geluid. Af en toe grunt hij zich er nog bovenuit, maar over het algemeen is het niet te verstaan. Mogelijk is hij daarom niet bepaald een enthousiast boegbeeld vanavond?
 
Katatonia kwam zag en overwon. Opener ‘Forsaker’ heeft nog last van een redelijk slecht geluid en vooral een niet zo best zingende Renkse. Gelukkig weten we al van eerdere optredens dat het altijd even duurt voordat Renkse zijn goede stem laat spreken. Deze keer kwam hij gelukkig al vroeg op stoom, want bij het derde nummer horen we wat hij werkelijk allemaal kan. Nu heeft Katatonia natuurlijk goud in handen met hun laatste CD “Night Is The New Day”. Een plaat die telkens lijkt te groeien bij elke nieuwe draaibeurt. Vanavond staat de setlist in het teken van dit album. Het geluid staat daar ook op afgestemd. Niet te hard, maar juist (relatief) ingetogen rock muziek waarin Renkse, met hulp van achtergrondzang van de gitaristen, ook daadwerkelijk kan excelleren. Wil niet zeggen dat Katatonia muzikaal niet kan knallen, maar dit doet men met beleid. Zoals in de opbouw van ‘My Twin’, het heftig gespeelde ‘Day And Then The Shade’, het magistrale ‘Leaders’ (van “The Great Cold Distance”) en ‘Ghost Of The Sun’ (waarin het publiek het refrein enthousiast meezingt). Hoewel “Night Is The New Day” in de spotlight staat speelt de band een uitgekiende set waarin voldoende aandacht is voor ouder werk (zoals ‘Saw You Drown’ en enkele eerder genoemde nummers). Katatonia is een meester in mooi opgebouwde sfeermuziek met ballen, zoals het mooie ‘Idle Blood’ en ‘In The White’. De band laat vanavond horen klaar te zijn voor het grotere werk, zeker als je bedenkt dat Katatonia eigenhandig het gat tussen Anathema en Tool heeft gedicht met eigenzinnige rock/ metal muziek.
 
Het enige minpunt van de avond is een deel van het publiek. Sinds wanneer is een live concert toch achtergrond muziek geworden voor een stel babbelende bezoekers? Gelukkig staat vanavond het geluid hard genoeg om er niet al te veel last van te hebben, maar het tekent misschien de hedendaagse omgang met muziek (downloaden en weggooien als je er geen zin meer in hebt) en de overdaad aan concerten. Het speciale lijkt er vanaf – hoe goed een band ook speelt – mensen komen wel, maar hebben niet meer de volle aandacht voor de band.