[singlepic id=19384 w=320 h=240 float=left]Grijsgedraaid op de radio, een lading aan hits en karoakespellen die gevuld zijn met nummers van de band die de hitlijsten binnenstormden. Zelfs als je Keane niet kent, ken je Keane. Je kan er eigenlijk niet omheen. De zogenaamde tegenhanger van het machtige Coldplay besproeit het publiek vanavond met een handjevol nummers, afkomstig van het recente ‘Strangeland, en vooral hetgeen waar de meesten voor gekomen zijn: oudjes.

Dat maakt de Heineken Music Hall zo fijn: zitplaatsen. Ik neem plaats op een lege stoel achterin de zaal om te goed te kijken en te luisteren of Keane door de auditie komt. Achter mij vertelt een man verontwaardigd aan zijn vrouw dat hij eerder een publiek verwachtte van twintigers en dertigers. Het valt hem op dat er voornamelijk veertigers en vijftigers in de zaal ronddolen. Tot mijn verbazing is dat correct. Uniek, kijkend naar het jaartal van het ontstaan van Keane. We spreken dan over 1995.

Op dat moment valt te concluderen dat de mannen van Keane in de loop der jaren een zeer aanstekelijk repertoire hebben opgebouwd. Ja, de Britten doen het goed op de radio. Doen ze dat ook live? Degenen die de band op Pinkpop al heeft gezien hoef ik niks te verklappen, dat is ook duidelijk. Om stipt 21.00 uur staan ze op het donkerblauw belichte podium. You are young, afkomstig van Strangeland, fungeert als de introductie van vanavond. Zanger Tom Chaplin heeft wel zin in een showtje, en probeert ons allemaal mee te voeren in de nummers van Keane. Het publiek stribbelt een beetje tegen, maar na verloop van tijd vliegt het dak eraf. Alle armen gaan de lucht in. Het licht verspringt naar alle kleuren van de regenboog, terwijl rechtsboven de ‘zon’ van Strangeland begint te schijnen. Het is niet alleen een spektakel voor het oor, maar zeker ook voor het oog.

[singlepic id=19390 w=320 h=240 float=right]Daarnaast is ons voornaamste instrument uiteraard het oor. Het oor wordt verwend vanavond. Dit heeft voornamelijk te maken met het spatzuivere stemgeluid van Tom Chaplin. Live voelt de muziek van Keane nog krachtiger aan, helaas wel getijsterd door muzikaal-technische fouten. Denk dan met name aan een verkeerde afstelling van het geluid, en ook een keyboard dat niet helemaal helder klinkt in de Heineken Music Hall. Maar met name de songs van ‘Strangeland’ lijken de energie, die een beetje op het album ontbrak, helemaal terug te winnen. Het gepolijste randje van het album lijkt vervaagd, en is vervangen door een pittiger randje.  Met name toetsenist Tim Rice-Oxley gaat he-le-maal uit zijn plaat. En ook de reeds toegevoegde bassist hield zijn bassgitaar in de lucht alsof hij al jarenlang een sex, drugs and rock ’n roll leven leidt. Tom springt en rent van links naar rechts en verwent de fotografen met wat poses op de hurken. Het is mooi om te zien dat juist de ‘rockband zonder gitaarwerk’ dergelijke uitspattingen in zich heeft. Tom benut zijn moment van faam dan ook volledig, door keer op keer het publiek op te zwepen. Er is gekozen voor een frisse afwisseling tussen emotionele, rustige nummers, en liedjes die wat meer up-tempo zijn. Op deze manier blijft Keane wel lang boeiend. Toch verlaten net voor het einde van de show (een encore met onder andere: Sovereign Light Café, Crystal Ball) al aardig wat mensen de zaal. Al is dat waarschijnlijk om nog net even de goede trein te pakken.

Daarnaast passeert de cliché: ‘we love you Holland, you have always been good for us’, ook meerdere malen in de Heineken Music Hall. Tom vertelt in gebrekkig Nederlands dat de eerste show van Keane buiten Brits grondgebied plaatsvond in ons eigen Nederland. De band was jong, gaat hij verder, en daarom is het zeker toepasselijk om de show van vanavond te beginnen met ‘You Are Young.’

Middenin de show bedankt Tom nog even het voorprogramma van Keane: Zulu Winter. Eveneens een Britse band met een zeer dromerig geluid.  Het is herfst, en dat maakt Zulu Winter duidelijk met zijn excentrieke, sombere geluid.  Opener ‘Key to my heart’ dient direct als toonaangevend middel voor de rest van hun optreden. Er wordt niet geramd op de drums, de toetsen worden zorgvuldig ingeduwd, en de gitarist en bassist maken amper de overweging om van hun plaats weg te lopen. De muziek is teder en verzorgd. Alsof het bandje al jaren op het podium staat, en dat terwijl Zulu Winter pas in 2011 bestaansrecht heeft gekregen.

Het bandje vult een half uurtje. Keane maar liefst anderhalf uur. We hebben een show gezien, met zeer gepaste lichteffecten. Daarnaast hoorden we een Keane op z’n best. Het is een opluchting dat Tom Chaplins wilde gedrag op het podium zijn vocale kwaliteit niet schaadt. Op deze manier is de neutrale toeschouwer helemaal tevreden. Ik kan dan ook niet anders stellen dat Keane met vlag en wimpel is geslaagd voor de auditie.

Fotografie door: Lucky Hendriksen

[nggallery id=1639]