Afgelopen zaterdag trapte Kempenerpop zijn 30ste edities af. Sinds Kempenerpop in 2007/2008 begonnen is met het opschroeven van de (nationale) bekendheid en kwaliteit van de programmering heeft het festival een sterke groei doorgemaakt. Van zo’n 500 naar 4500 bezoekers over twee dagen in vijf jaar tijd is een erg respectabele groei en geeft maar weer eens aan dat dergelijke rock festivals absoluut bestaansrecht hebben.

Ik zeg expres rockfestival, want hoewel de organisatie Kempenerpop graag aanprijst als breed muzikaal vertier vallen slechts Chef’Special en Mur du Son mijns inziens in de buitencategorie op het uitermate fijn samengestelde affiche. Naast twee dagen vol gitaargeweld biedt Kempenerpop ook theater en het nodige voor de kleine festival bezoeker zoals een kinderplein en kindertheater.

De opzet van het festival is dit jaar flink op de schop genomen. Waar vorig jaar het hoofdpodium nog in de openlucht stond en de tent met kleiner podium daarnaast was geplaatst, besloot de organisatie dit jaar om het hoofdpodium in een grote tent te plaatsen. Gezien het slechte weer later op de zaterdagavond een uitstekende keus, het kwam echter de intieme sfeer niet te goede. Tentfeesten zijn er meer dan genoeg en een uniek pluspunt aan Kempenerpop was voor mij altijd het openlucht podium in de bosrijke omgeving. Daarnaast was door plaatsing van de kleinere tent de doorgang tussen entree en hoofdpodium erg smal, waardoor het er erg snel volliep. Wellicht iets om volgend jaar mee te nemen.

Kempenerpop 2011 trapt zoals voorgaande jaren af met de finale van de Kempenerpopprijs. In totaal strijden vier bands om die felbegeerde hoofdprijs welke dit jaar bestaat uit studiotijd, een fotoshoot en een plek in de programmering van Kempenerpop 2012. Een erg leuk prijzenpakket! Drie bands hebben weten door te dringen via de Kempenerpopprijs voorrondes, te weten; Dusty Rum, Pop Goes The Weasel en Gerasene Pig. De vierde band, genaamd Verruca, heeft zich gekwalificeerd via de band competitie ‘Eindstrijp’ welke georganiseerd wordt door leerlingen van Rock City Institute te Eindhoven.

De aftrap was voor Pop Goes The Weasel. Ondanks het lastige van het openen en het weinige publiek weet deze band de aanwezigen toch goed mee te krijgen. Dit waarschijnlijk door de erg simpele, doch aanstekelijke mix van pop en rock die de band ten gehore brengt. De band leunt sterk op de, overigens uitstekende, leadzanger/gitarist. Leuke muziek, maar niets vernieuwends.

Het Eerselse Dusty Rum mocht als tweede band de buhne op en liet een heerlijke mengeling van rock, ska en dub horen. De aanstekelijke bas loops in combinatie met de ritmische drum en het geweldige stem geluid van de slechts 17 jarige Astrid Hendrix zorgt live voor een feestje waarop stilstaan vrijwel onmogelijk is.

Na Dusty Rum was het de beurt aan Gerasene Pig. Deze band uit Hamont, Belgie brengt uptempo rockabily ten gehore. Vlotte, lekker in het oor liggende muziek met weinig podium uitstraling.

Als laatste finalist mocht Veruca het publiek verwennen met hun expirimentele rock. Onder begeleiding van,wederom, een erg goede zangeres werd er een solide en strakke set neergezet.

Dankzij de Kempenerpopprijs heb ik SQY Rocking Team, Black-Bone en Denvis & The Real Deal helaas moeten missen. Twee van de drie zijn oud gediende, met grote regelmaat op de podia te zien en heeft ondergetekende al meermalen mogen aanschouwen. Black-Bone is echter een band die mijn interesse heeft weten te wekken gezien het rijtje shows wat er voor hun gepland staat dit jaar (Kempenerpop, Festyland, support Deep Purple in het GelreDome en Speedfest). Hoog op het prio lijstje voor Speedfest dus!

Alvorens de uitslag van de Kempenerpopprijs plaatsvind is er tijd om het festival terrein eens te verkennen. Het valt op dat de organisatie meer tijd en aandacht heeft gestoken in de aankleding van het terrein. Daarnaast is het aanbod van drank en eten dit jaar erg uitgebreid. Een welkome toevoeging aangezien veel mensen het standaard pilske en frietje met wel hebben gezien!

We duiken ook nog even de grote tent in om Tech-9 te kunnen aanschouwen. Waar dit gedurende de hoogtij dagen van de hardcore toen bands als Bad Brains, Black Flag en Circkle Jerks onder iedere paddestoel vandaan kwamen gekropen, ongetwijfeld voor weergaloze shows zal hebben gezorgd klinkt het nu absoluut nergens naar. Wellicht ligt het aan mij persoonlijk of aan het slechte geluid in de tent, maar wij stonden in ieder geval na twee nummers weer buiten.

Ondertussen liep de organisatie in de kleine tent niet geheel van een leien dakje. Er werd besloten dat het aanwezige geluid in de tent niet afdoende was en zodoende werden er op het moment dat Daybroke al had moeten beginnen nog twee delay stacks de tent ingerold. Dit zorgde voor onduidelijkheid bij de bezoekers en bands. Na alles te hebben aangesloten was het dan eindelijk tijd voor de bekendmaking van de winnaar van de Kempenerpopprijs. Na wat slap gezever door de voorzitter en een aantal uiterst flauwe grappen vanuit het publiek, iets wat bij iedere bekendmaking hoort, was het Dusty Rum die de eer en de prijs in ontvangst mochten komen nemen.

Vervolgens was het als de wiede weerga naar het hoofdpodium waar het driekoppig psychedelic rock monster genaamd DeWolff klaar stond om eenieder in het publiek bekend te maken met de beste rock sound die Nederland op dit moment te bieden heeft. Na deze heren vorige week op Appelpop te hebben gezien heeft er weinig anders door de koptelefoon geschald. Terwijl het babyvet nog aan de billekes van de broertjes Luka en Pablo  lijkt te hangen weet deze formatie een geluid en performance neer te zetten waar geen band tegenop kan. De songs steken perfect in elkaar en worden zo ongenadeloos strak ten tonele gesteld dat men niet anders kan dan deze band de nieuwe sensatie van Nederland te noemen. Helaas is het geluid in de grote tent niet van al te hoog niveau waardoor het niet overkomt zoals het hoort.

Echter heeft elk nadeel z’n voordeel, want hierdoor weet ik me los te trekken om nog gauw twee nummers van Daybroke mee te pikken. Wat een heerlijke in your face rock! Geweldig geluid, een strakke band en erg goede backing vocals van de ritme gitarist maakt Daybroke tot een band die ik zeker in de gaten ga houden! De twee stacks waar ik eerder over sprak helpen hier absoluut aan mee, want het geluid blaast de aanwezigen zowat omver. Goede keus van de organisatie! Een mindere keus is het tegelijkertijd programmeren van (dergelijke) bands. Dit zien we ook de dag erna terugkomen wanneer Krach en The Handsome Poets tegelijkertijd staan geprogrammeerd. Enigzins jammer.

Aan Drive Like Maria om de achtergelaten chaos in de grote tent op te pikken en hetgeen te doen waar ze sinds 2005 naam mee hebben weten te maken; ongecompliceerd en compromisloos rocken. Het is enige tijd stil geweest rond de band, dit om een nieuw album op te nemen in Italie las ik in de programmagids van Kempenerpop. Drive Like Maria weet een geweldige set neer te zetten met enkele voorproefjes van het aankomstige album. Het publiek deert dit niets en gaat gedurende ieder nummer compleet uit hun dak.

De afsluiter van de zaterdag is het Amerikaanse Karma to Burn. Deze smerige instrumentale stoner rock laat weinig over van de grote tent en het publiek lijkt het allemaal prima te vinden. Een waardige afsluiter.