Als ik vanavond The Rambler binnenloop voor mijn eerste live concerten van het nieuwe jaar, is het voorprogramma net begonnen. Ik kan ze horen maar nog niet zien: er is al een verassend aantal bezoekers aanwezig op dit toch nog relatief vroege tijdstip. Goed, even een biertje aan de bar bestellen en dan eens kijken wie er op het podium staat…

[singlepic id=14319 w=320 h=240 float=left]De opening van vanavond wordt verzorgd door 21 Eyes of Ruby: een progrock band die inspiratie haalt uit o.a. de muziek van Smashing Pumpkins, Porcupine Tree, Tool and The Mars Volta. Eerlijk is eerlijk: het is even wennen om de band live aan het werk te horen: de nummers zijn langgerekt, kennen vele tempowisselingen en een afwisseling van gezongen en instrumentale stukken. Van direct toegankelijke muziek is zeker in het begin absoluut geen sprake, maar naarmate ik de band langer hoor, neemt mijn waardering steeds meer toe. Muzikale experimenten worden niet geschuwd, waardoor een eigen sound en zeker afwisseling zich steeds meer manifesteren.

De band is ambitieus: september 2011 is het album “Conquer the World Pt. 5” uitgekomen, in navolging van Conquer the world Pt. 1 t/m 5. Ze willen een complete eerie van 21 albums met deze titel uitbrengen. Ze komen veelbelovend over, ik ben benieuwd of ze dit streven waar kunnen maken.

[singlepic id=14338 w=320 h=240 float=right]Kingfisher Sky mag het tweede gedeelte van de avond vullen. Vaak wordt deze band onterecht in het hokje “gothic metal” geduwd. Oké, eerlijk is eerlijk: er zijn duidelijk kenmerken van deze scène in de muziek aanwezig, maar ook de gewone rock/metal alsmede progressieve & symfonische rock zijn vertegenwoordigd. Daarnaast heeft de band een extra uitgebreide instrumentale bezetting in de vorm van Maaike Peterse op cello.

Het optreden vanavond wordt geplaagd door een technisch mankementje: als gevolg van autopech ontbreekt vanavond bassist Eric Hoogendoorn. Hoe belangrijk dit instrument is merk je pas als het er niet is: er mist toch een beetje body en dynamiek in de sound. Daarnaast lijkt de zang van zangeres Judith Rijnveld een beetje los bovenop de rest van de band te liggen: de totale klankbalans ligt net niet helemaal lekker.

Als je hier echter doorheen luistert, hoor je een band die enerzijds gedeeltelijk meelift op diverse muziekstromingen, maar die dit toch ook weet te presenteren in een eigen sound. Ook duidelijk is het plezier waarmee de band op het podium, waarbij naast “gezicht van de band” Judith zeker Maaike verantwoordelijk is voor het opeisen van een groot gedeelte van de aandacht: het is gewoon leuk om haar bezig te zien op haar instrument.

De eerste band heeft zeker indruk gemaakt door hun originaliteit. En Kingfisher Sky wil ik zeker nog een keer zien als alle puntjes netjes op de i staan…

[nggallery id=1189]

[nggallery id=1190]