[singlepic id=16698 w=320 h=240 float=left]Opener van de avond is Tim Herrebrugh oftewel Dead Cat Stimpy met z’n “One Man Rock ’n Roll Band”. Nou heb ik in het verleden diverse “one man bands” gezien, en wat ze allemaal gemeen hebben is dat door een beperkt gebruik aan instrumenten het geluid na verloop van tijd toch wel hetzelfde wordt. Creativiteit van de persoon en ook zeker een juiste podiumperformance zijn dan van belang om ’t optreden boeiend te houden. Anders verlies je de aandacht van de bezoekers keihard…

Dit is de derde keer dat ik Dead Cat Stimpy zie en hoor en ik zal meteen maar met de deur in huis vallen: ook nu heb ik ’t optreden weer met plezier van begin tot einde afgeluisterd. Ja, ook hier speelt het gevolg van alleen een gitaar, ondersteund door een zeer eenvoudig drumstel op: echt grote afwisseling blijft afwezig. Maar dit wordt meer dan grotendeels goedgemaakt door de act: Tim zit er duidelijk om het publiek te entertainen en komt steeds meer los. In een setlist die uitblinkt in “Psycho Rock ’n Roll Trash” is het resultaat dat de aanwezigen in een voor een regenachtige donderdagavond behoorlijke opkomst deze keer niet in afwachting van de headliner aan de bar of in het rookhok blijven hangen…

[singlepic id=16717 w=320 h=240 float=right]Klingonz is een psychobilly kwartet wat sinds 1988 bestaat. Wat meteen opvalt zijn een zestal mensen die het podium gebruiken, allemaal verkleed als clowns. Er wordt letterlijk een circusact neergezet: een lilliputter mag met zijn waterpistool continu het bezoek (lees: voornamelijk de aanwezige dames) nat spuiten, en een tweede side-act is weggelegd voor een acrobaat/jongleur/degenslikker. Duidelijk een complete act dus, en dus meteen een pluspuntje hiervoor!

Gelukkig is deze aankleding geen compensatie voor een gebrekkig muzikaal optreden: het is de eerste keer dat ik deze band live zie en hoor, en ook hierin weten ze me vrij snel te overtuigen. Niet altijd even strak en foutloos, maar is dit niet juist wat psychobilly / punkabilly live net dat rauwe randje geeft wat de muziek verdient? Enige wat opvalt na verloop van tijd als nummers uit de hele geschiedenis voorbijkomen, is dat de band niet echt moeite heeft gedaan om binnen hun “sound” voor veel variatie te zorgen. Voor een aantal mensen zal deze constante factor wellicht een reden zijn om helemaal lyrisch van deze band met “hun sound” te kunnen worden, ik moet eerlijkheidshalve bekennen dat het voor mij richting het einde toch wel een beetje veel op elkaar begint te lijken.

De mening van “de pit” was duidelijk het tegenovergestelde: want hoe verder de setlist vorderde en hoe meer natgespoten mensen in het publiek stonden, hoe meer stemming er direct voor het podium kwam. De muzikale diversiteit is misschien niet de sterkste troef, de live ophitsfactor mag er zeker wezen. Kortom: weer een leuk en verassend avondje voor mij in een uiteindelijk lekker gezellig volgestroomde Rambler op een doordeweekse avond…

[nggallery id=1408]

[nggallery id=1409]