[singlepic id=16648 w=320 h=240 float=left]Googlen op de bandnaam Nemesea levert bij de zoekresultaten van de website de volgende omschrijving op: “New gothic symphonic metal sensation from Groningen, the Netherlands”. Ik neem even aan dat dit afkomstig is uit hun verleden: toen ik de band voor het laatst eind 2004 als support act van After Forever gehoord heb, dekte deze omschrijving de lading inderdaad. Wat de band vanavond neerzet heeft m.i. niet veel meer met gothic metal te maken: enige overeenkomst die ik nog kan ontdekken is visueel: een aantrekkelijk uitziende dame in een opvallende en smetteloos witte outfit, van boven aangestraald door de spotlights en van beneden aangewaaid door een ventilator. Zangeres Manda draagt haar haren echter in een staartje, dus veel “wapperende haren foto’s” zullen er vanavond niet gemaakt kunnen worden…

Na de intro wordt al snel duidelijk dat “female fronted rock” zonder “gothic” meer op z’n plek is voor deze band. Zoals gezegd: ik heb de band sinds 2004 niet meer gezien en gehoord, dus alle nummers na het album “Mana” komen zonder enige voorkennis op me af. Als na de intro de eerste nummers gepasseerd zijn, is de “gothic” factor (o.a. de torenhoge uithalen, bombastische stukken en opeenvolgende tempowisselingen) de opvallende afwezige. Aanwezig is een snelle, stevige maar ook toegankelijke sound, waarvan ik wel eerlijk moet bekennen dat ik meerdere bands ken die dit aan de man brengen: uniek is het genre niet. Toch klinkt de band allesbehalve 13-in-een-dozijn: synthesizers (Lasse) worden veelvuldig ingezet, maar nu eens niet alleen om de standaard geluidjes subtiel door de nummers te mengen, maar o.a. ook om de nummers van een lekker (sub)laag te voorzien. Ook de klankbalans is opvallend anders: de nadruk ligt niet voornamelijk op HJ (gitaar), maar ook Sonny (bas) mag zich in het totaalbeeld flink op de voorgrond profileren. I.c.m. de gedeeltelijk electronische drumkit van drummer Frank zorgt dit voor een anders klinkende en “groovy” basis voor de nummers. Last but not least is er de rol van zangeres Manda: van enige ingetogenheid is geen sprake: ze kent geen podiumangst en houdt continu contact met het publiek. Het totaalplaatje zorgt er voor dat er bij vlagen de naam “Evanesence” in mij opkomt, het zal mij niet verbazen als deze band in het lijstje van “inspiratiebronnen” voorkomt…

Als de setlist vordert, volgen alle albums de revue, waarbij de nadruk uiteraard op de laatste release “The Quiet Resistance” ligt: maar liefst 6 van de 13 nummers zijn vertegenwoordigd. Een afwisselende vertegenwoordiging van de nummers zorgt er voor dat het moment dat ik het allemaal wel gehoord heb absoluut achterwege blijft. Als de band na de afsluiter “In control” het podium verlaat is een prima optreden stevig in mijn geheugen gegrift.

[singlepic id=16663 w=320 h=240 float=right]In 2009 was er ineens de single “Bomba” van de Oostenrijkse cross-over formatie Kontrust. Dit aanstekelijke nummer, vergezeld van een ludieke videoclip zorgde er voor dat de groep dat jaar booming was op alle festival: je moest echt goed zoeken naar een line-up waar ze niet in voorkwamen. De eerste keer dat ik de band live zag begreep ik meteen de populariteit: de “ophitsfactor” van deze dame & heren gaat totaal “off the scale”: het is alsof ze er voor gaan om het publiek totaal aan de kook te krijgen. In de keren dat ik ze live gezien heb is ze dat dan ook altijd gelukt. Vanavond in de 013 staat het optreden in het teken van het nieuwe album “Second Hand Wonderland”, en liggen mijn verwachtingen uiteraard ook weer hooggespannen.

Na de intro valt de band eerst terug op werk van “Time to Tango”: met “On the run” duurt het niet lang of de stemming in de (overigens snikhete) kleine zaal zit er meteen goed in. Om vervolgens met “Adrenalin” en “Falling” meteen over te schakelen naar de nieuwe nummers. Ook vanavond blijken Agata en Stefan geen enkele moeite te hebben om het publiek aan het springen te krijgen en te houden. Grappige en ophitsende stukjes tussen de nummers zorgen ervoor dat het publiek alleen maar meer wil, en ze krijgen waar ze voor gekomen zijn: 12 nummers lang spettert de performance van het podium af.

Na een tijdje valt wel op dat de nummers op zowel “Time to Tango” als “Second Hand Wonderland” opvallende overeenkomsten vertonen: de percussie blinkt niet echt uit in zeer veel variatie, en ook de riffs lijken toch wel heel veel op elkaar. Ook het samenspel in zang komt veelvuldig terug. Toch is dit een van de weinige bands waar ik daarvoor niet voor afloop van het concert de zaal al verlaat: het is juist de live show van deze band die me zo weet te boeien. De temperatuur in de bijna uitverkochte kleine zaal is intussen zover gestegen dat het zweet mij al spontaan over mijn rug stroomt. Respect voor de continu stuiterende massa die toch zeker 2/3e van de aanwezigen in de zaal beslaat…

Tja, die ene grote hit is nog niet langsgeweest als “Hey DJ!” als laatste nummer gespeeld is. Als Agata en Stefan na een kort fluitconcert terugkeren in Tiroler kostuum, weet iedereen hoe laat het is. Met een toegift van achtereenvolgens “Bomba”, “Bad Betrayer” en de uitsmijter “Dancer in the Sun” zit het er toch echt op.

Een CD’tje thuis opzetten? Hmzzz, ik denk dat de muziek daarvoor gewoon niet zo mijn ding is. Maar nogmaals een live concert bezoeken? Count me in!

Setlist Nemesea: intro/caught in the middle – no more – lost inside – afterlife – whenever – I live – lucifer – broken – say – release me – in control

Setlist Nontrust: on the run – adrenalin – falling – 1k1 – hocus pocus – sock ‘n doll – zero – play with fire – the butterfly defect – raise me up – smash song – hey dj! – (toegift): bomba – bad betrayer – dancer in the sun

[nggallery id=1403]

[nggallery id=1404]