[singlepic id=13276 w=320 h=240 float=left]De avond vangt aan met de band Someday, welke in 2008 is ontstaan door zanger / gitarist Karim ter Veer en gitarist Woodroy Wegkamp. Geinspireerd door bands als Otis Redding, John Mayer en Lenny Kravitz brengt dit gezelschap gedurende een half uurtje een lekkere laid-back klinkende setlist ten gehore, waarin vooral de warme stem van Karim opvalt. Zonder overigens de rest van de band te kort te doen! Resultaat is een optreden wat opvalt door een aangename ingetogenheid, waarin uitschieters naar uptempo nummers en flinke uithalen ontbreken, maar waarin ook geen enkel moment verveling toeslaat. Soms ligt het er bovenop dat support act een aangelegenheid voor een beginnende en onervaren band is om ervaring en bekendheid op te doen, in dit geval is de opener van de avond een waardige voorganger van de hoofdact!

Mocht ik bij binnenkomst al in een rij voor de deur aansluiten en in een lekker gevulde zaal terecht komen: als ik tussen de optredens om me heen kijk zie ik dat de zaal en het balkon vol zijn, er staat ook niet voor niks ‘uitverkocht’ bij vanavond te lezen op de site van de Effenaar. Wat opvalt is een enorme mix aan bezoekers: jong tot oud is vertegenwoordigd. Dit is enerzijds te verwachten: de muziek die door Krystl vertolkt wordt is erg toegankelijk en duidelijk voor een breed publiek geschreven, zonder echter daarbij te commercieel of mainstream over te komen!

[singlepic id=13291 w=320 h=240 float=right]Ik heb deze erg spontaan overkomende jongedame ongeveer een jaar geleden in deze zelfde zaal voor het eerst live gezien. Dit was gedurende een avond die in het teken stond van ‘Serious Talent’, en waarin  tijdens de hele avond niet minder dan tien bands beurtelings op de beide podia van de Effenaar stonden om het publiek te overtuigen van hun predikaat ‘aanstormend talent’. Hoewel muziek natuurlijk een heel persoonlijke smaak is, moet ik zeggen dat niet alle bands mij hebben weten te overtuigen. Wie dat echter wel met overtuiging deed, is deze dame met de blonde krullen. De mix van lekker toegankelijk klinkende poppy nummers, gemengd met een juiste hoeveelheid soul, gebracht door een dame met de zelfde spontaniteit als bijv. een Ilse deLange en ondersteund met een swingend klinkende band zijn mij sindsdien bijgebleven.

Intussen zijn we een jaar verder als ik haar voor de derde keer zien. Stond ze toen nog verbaasd en verwonderd te kijken naar een afgeladen volle zaal: met haar toegenomen bekendheid is haar spontaniteit allesbehalve afgenomen: nog steeds staat ze met een besef op het podium dat het wel deze mensen zijn aan wie ze heeft te danken dat ze daar boven op de planken staat. Het is dan ook een genot om naar te kijken en te luisteren als de setlist afgewerkt wordt. Van het ingetogen openingsnummer, waarin ze in haar uppie zichzelf acoustisch op gitaar begeleidt via het swingende en overbekende ‘Golden days’  tot aan de vanaf de mengtafel gezongen cover ‘Let it be’ en alles daar tussenin: het klinkt gewoon zoals het moet. Punt! En ik moet eerlijk toegeven dat ik, ondanks mijn voorkeur voor steviger en alternatief werk, het einde in zicht zie komen voordat ik er zelf erg in heb: ook nu weer laat ze de zelfde indruk als een jaar geleden bij me achter.

Setlist: I let the sunshine in – Bottles – Fearless – Memories – Leaving home – Arms of a woman – Golden days – Undefeatable – Shy – The moon will guide me home – Rolling – How are you – Krystl ball – Slowly – Let it be – Fool for you

[nggallery id=1102]

[nggallery id=1103]