Lacrimas Profundere blijft altijd een beetje in de schaduw tussen HIM en The 69 Eyes hangen. Voorheen waren vooral de HIM invloeden duidelijk herkenbaar (zoals ook nu in onder andere de ballad ‘I Don’t Care’ , het up-tempo ‘Her Occasion Of Sin’ of de power ballad ‘A Plea’), daarna bewoog men zich wat meer richting het hardere werk van een band als The 69 Eyes. Daarbij moet direct opgemerkt worden dat deze laatst genoemde band inmiddels overklast wordt, want “The Grandiose Nowhere” laat kwalitatief gezien veel beter uitgewerkte nummers horen. Zeker als dit vergeleken wordt met de zwakke laatste albums van The 69 Eyes. Waardoor de band vooral met HIM vergeleken wordt is de stem van Rob Vitacca. Net als Ville Valo zingt Rob helder en weemoedig met een zekere snik in zijn stem. Het voordeel van Rob Vitacca is dat hij zich niet vergaloppeert aan zijn eigen stem en trucjes zoals Ville tegenwoordig wel vaak doet. Daarnaast klinkt Lacrimas Profundere instrumentaal ook vergelijkbaar met hun grote Scandinavische voorbeeld. Hoewel de band best een tandje erbij weet te schroeven in volume en power blijft het altijd veilig en beheerst klinken, zoals op ‘Not For Love’. “The Grandiose Nowhere” is een erg toegankelijk album die eigenlijk ook (net zo) makkelijk kan dienen als achtergrondmuziek. Dat ligt ook aan de tot in de puntjes (over)geproduceerde benadering van deze plaat. Er zijn geen scherpe randjes meer in te ontdekken. “The Grandiose Nowhere” klinkt daarmee als HIM in haar beste dagen. Is op zich niks mis mee, want het wordt goed gedaan, maar erg origineel valt het niet te noemen.