[singlepic id=4928 w=320 h=240 float=left]Ongeveer een half jaar geleden, om precies te zijn op 6 december 2010, stond de inmiddels al jaren in Amerika woonachtige Laura Jansen voor het eerst op de planken in de Effenaar. Onbekend met haar muziek, maar nieuwsgierig geraakt door de aankondiging, toog ik naar de Effenaar, en was met stomheid geslagen door de lange rij wachtenden voor de nog gesloten deuren. Toenmalige support act Dan Mangan keek bij opkomst op ’t podium al tegen een bomvolle en uitverkochte kleine zaal aan, en wist een goede stemming in de zaal te krijgen. Toen vervolgens headliner Laura helemaal alleen achter haar piano op ’t podium zat, was de sfeer in de zaal helemaal top te noemen: geen geklets door de nummers heen en alle aandacht voor de muziek. Gevolg: een van de optredens die bij mij is blijven hangen als positieve uitschieters.

De aankondiging dat Laura opnieuw de Effenaar aan zou doen, maar ditmaal met begeleidingsband betekende dat de datum snel in de agenda gereserveerd werd, en ik verheugde me op de tweede ontmoeting. Helaas werd er eerst door de vulkaan Eyjafjallajökull nog wat roet in ’t eten gegooid: door het schrappen van vluchten zou het optreden verplaatst worden van 13 april naar 19 mei.

Afgelopen woensdag was het dan zo ver, en ik was erg nieuwsgierig of het intieme van de kleine zaal van de Effenaar ook zo in de grote zaal over zou komen. Voordat ik hier antwoord op kreeg, werd het eerste half uur van de avond ingevuld door Cary Brothers.

Afkomstig uit Los Angeles, worden we door Cary getrakteerd op een mix van muziek welke door hemzelf omschreven wordt als een versmelting van Brit Pop, Akoestische Folk en een vleugje jaren 80 New Wave. De zaal loopt intussen lekker vol, maar komt wel wat rumoerig op me over. Wanneer Laura bijspringt voor een cover van Level 42 is dat duidelijk merkbaar aan de reactie van de zaal: ineens verstommen de gesprekken en is er alleen aandacht voor ’t podium. Vervolgens verslapt de aandacht weer wat. Jammer, want dit was zeker een support act die zich kon meten aan ’t niveau van de headliner.

[singlepic id=4935 w=320 h=240 float=right]Met een groot fluitconcert wordt Laura vervolgens door een (bijna volle) zaal ontvangen. Net zoals bij het vorige optreden komt ze een beetje schuchter (verrast door de hoeveelheid mensen?) en heel innemend over bij haar opkomst, en begint aan haar setlist. Ondanks ’t feit dat veel nummers nu voor een gevoel van herkenning zouden moeten zorgen, kwamen ze toch anders op me over. Dit was te wijten aan de band, welke voor een juiste muzikale ondersteuning zorgde. Met korte stukjes werden de nummers aangekondigd, waaruit duidelijk werd dat de inspiratie voor veel nummers uit het dagelijkse (liefdes)leven van Laura zelf kwamen. Muzikaal klonk ’t allemaal erg strak, met als leuk intermezzo het “if moon was cookie”.

Natuurlijk liet het publiek haar niet zonder meer het podium verlaten, en na een flink fluitconcert kwam ze terug voor een toegift van nog twee nummers, waarvan het eerste “Pretty me” was, wat ze helemaal solo vertolkte, wat een enorm kippevelgehalte had, en wat voor mij persoonlijk het mooiste nummer van de avond was.

Twee verschillende ontmoetingen, de eerste keer solo, de tweede keer met band. Twee verschillende optredens, waaruit duidelijk blijkt waartoe Laura in staat is. Ik gun deze meid een enorme muzikale toekomst, en ik gun mezelf dat ik haar zeker nog een keer live mag zien.

[nggallery id=376]

[nggallery id=377]