Sinds Apocalyptica is neo-klassieke muziek toegankelijk voor rock en metal liefhebbers. Zeker als het orkest in kwestie rockstructuren weet om te zetten in klassieke (film)muziek. Het Franse Les Fragments De La Nuit beheerst dit tot in de puntjes. De fragmenten van de nacht gebruiken daarbij viool, piano en cello als uitgangspunt. Dit wordt soms aangevuld met vrouwelijke vocalen, hoorn en percussie. Het resultaat is een meeslepend epos met verschillende sferen. Zo zijn ‘Cyrius B’ en ‘Soupir’ bijvoorbeeld twee gevoelige rustpunten. Het daaropvolgende ‘Allegra Aeternae’ laat (net als ‘Teletemps’) de veelzijdigheid van de band horen. Van snel naar rustig, van hard naar zacht waarin de hoofdrol dan weer voor de viool is en daarna weer voor de piano. Het bombastische einde doet alle eer aan dit schitterende kunstwerk. ‘Marche Nocturne’ doet de naam alle eer aan. Duister en beangstigend. Dit wordt op ‘Les Canons De Ciel’ moeiteloos voortgezet, terwijl ‘Cyclogenese’ een indrukwekkend (snel) samenspel laat horen (waardoor Apocalyptica door het hoofd schiet). Les Fragments De La Nuit leveren met “Demain C’ Était Hier’ een intrigerend meesterwerk af.