Begin jaren 90 leek er een gouden toekomst te zijn weggelegd voor Lillian Axe. De melodieuze hardrock van de band was niet alleen van zeer hoog niveau maar had ook nog eens een heel eigen sound. In die periode produceerde ze een aantal geweldige albums met als hoogtepunt het magistrale Poetic Justice uit 1992.

Toch liep het allemaal anders. Na het eveneens uitstekende Psychoschizophrenia uit 1993 bleef het verdiende succes helaas uit. Het muzikale klimaat was door de komst van grunge dermate veranderd dat er voor bands als Lillian Axe geen plaats meer was. Eeuwig zonde. Niet lang daarna viel de band dan ook uit elkaar. Maar gitarist en bandleider Stevie Blaze is sinds enkele jaren weer actief met Lillian Axe al moet er wel bij gezegd worden dat hij het enige overgebleven bandlid is van de oude bezetting.

Maar het moet gezegd, hij doet het niet onverdienstelijk. De tijden van Poetic justice keren weliswaar nooit meer terug maar met albums als Waters rising (2007) en Sad day on planet earth (2009) bewijst hij met Lillian Axe nog steeds bestaansrecht te hebben. Vooral Waters rising is uitstekend. Opvallend was het stemgeluid van zanger Derrick LeFevre, die zeer veel gelijkenissen vertoonde met de karakterestieke stem van originele zanger Ron Taylor waardoor de typische Lillian Axe sound voor een groot deel gespaard bleef. Des te verrassender was het bericht dat LeFevre vlak voor de release van Deep red shadows de band heeft verlaten. Hij wordt vervangen door voormalig Metal Church zanger Ronny Munroe. Ben benieuwd hoe dat gaat uitpakken. In ieder geval is LeFevre op dit nieuwe album nog wel te horen.

Deep red shadows bestaat voor de helft uit nieuw werk en voor de andere helft uit akoestische uitvoeringen van oude Lillian Axe songs. En dat is eigenlijk best jammer want de nieuwe nummers zijn zeer overtuigend en smaken naar meer. Under the same moon, 47 ways to die, The quenching of human life en A minute of years zijn gewoon prima songs die veel meer aanspreken dan de songs op Sad day on planet earth. Ook het gitaarwerk van Blaze spreekt meer aan en is af en toe om te smullen.

De akoestische nummers zijn leuk maar ook niet meer dan dat. Op Nobody knows en The day I met you is nog eens goed te horen hoeveel de stem van LeFevre overeenkomt met die van Taylor ondanks het feit dat LeFevre niet de echte klasse heeft die Taylor wel had. Deep red shadows is dan ook een album met een dubbel gevoel. Prima nieuw werk, maar met vijf songs (inclusief het instrumentale titelnummer) een beetje weinig. Er had dus veel meer ingezeten.